Οι Αμερικανοί τιμώρησαν τον Τραμπ για την ακρίβεια. Εμείς ποιον και πώς;

Η επικαιρότητα -και δικαίως- μονοπωλείται τις τελευταίες μέρες από τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ και το στραπατσάρισμα της πολιτικής Τραμπ από τους Αμερικανούς ψηφοφόρους. Οι αναλύσεις δίνουν και παίρνουν για το από εδώ και πέρα, πλην όμως σοφότεροι δεν γίναμε. Άλλωστε ο Αμερικανός πρόεδρος είναι τόσο απρόβλεπτος που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια σε βεβαιότητες. Η μόνη βεβαιότητα για μας τους Ευρωπαίους παραμένει ο δύσκολος χειμώνας που έχουμε μπροστά μας με την ενεργειακή κρίση και την ακρίβεια που επηρεάζει άμεσα τις ζωές μας. Προς επίρρωση τούτου, η ανακοίνωση του πληθωρισμού που έγινε χθες, στην οποία και πάλι η χώρα μας πρωταγωνιστεί αρνητικά, αφού σημειώσαμε άλλο ένα ρεκόρ με 5,6% τον Οκτώβριο έναντι 4% του μέσου όρου της ΕΕ.

Κι αυτή η απογοητευτική εξέλιξη οφείλεται καθαρά στα ενεργειακά προϊόντα και πολύ λιγότερο στις αυξήσεις στο ράφι. Αν κάτι έχει αξία να δούμε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι ποιες θα είναι οι κινήσεις Τραμπ στα διεθνή θέματα και κυρίως τι θα κάνει με το Ιράν, γιατί το προνόμιο του προέδρου να χειρίζεται τις εξωτερικές υποθέσεις ανεξάρτητα και χωρίς τη συναίνεση των δύο νομοθετικών σωμάτων, δεν έχει χαθεί από τα αποτελέσματα των εκλογών.

Αν δηλαδή θα συνεχίσει τις προσπάθειες και τις συνομιλίες για ειρήνευση και απεμπλοκή από αυτόν τον παράλογο πόλεμο ή αν θα προσπαθήσει να στρέψει το ενδιαφέρον από τα εσωτερικά, με μια νέα επίθεση στο Ιράν. Αν «μαλακώσει» και συνεχιστούν οι συνομιλίες τότε υπάρχει κάποια ελπίδα για αποκλιμάκωση των τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου έτσι ώστε να δούμε κάποια στιγμή κι εμείς μείωση των τιμών ενέργειας. Σε αντίθετη περίπτωση θα δοκιμαστεί σκληρά όλη η Ευρώπη που είναι εξαρτώμενη από τις εισαγωγές και φυσικά κι εμείς που έχουμε την τάση να ενσωματώνουμε στον μέγιστο βαθμό τις ανοδικές τάσεις και πολύ λιγότερο τις καθοδικές.

Κι ενώ λοιπόν θα περίμενε κανείς τα κόμματα της αντιπολίτευσης να ρίξουν όλο το βάρος τους στη δεινή οικονομική κατάσταση που οδηγούνται τα περισσότερα νοικοκυριά, να επιστρατεύσουν ιδέες και προτάσεις που θα αμβλύνουν τις επιπτώσεις στην αγοραστική δύναμη, αυτό το θέμα είναι τελευταίο στην ατζέντα τους, παρότι σε όλες τις μετρήσεις κοινής γνώμης έρχεται μακράν πρώτο.

Ένα κουραστικό και αδιάφορο μπρα ντε φερ για διαφθορά, διαπλοκή, ποινικούς κώδικες, και μέτρημα της τιμιότητας όσων άσκησαν ή ασκούν εξουσία, με προσωπικούς χαρακτηρισμούς που τελικά χαρακτηρίζουν αυτούς που τους εκτοξεύουν γιατί είναι γνωστό τοις πάσι πως αναμάρτητοι δεν υπάρχουν. Μόνο αμετανόητοι.

Και μπορεί η κυβέρνηση να επαίρεται για τις τελευταίες επιτυχίες της αστυνομίας με τα κυκλώματα της φοροδιαφυγής και τις εγκληματικές οργανώσεις που δρούσαν για χρόνια, πλην όμως πρέπει να απαντηθεί ποιος τους άφηνε και γιατί, τόσα χρόνια να παρανομούν εις βάρος της κοινωνίας, κουρελιάζοντας το κράτος δικαίου και τις αρχές. Κι ακόμα χειρότερα όταν, όπως αποκαλύπτεται παράλληλα, υπάρχουν συνεργοί στα εγκλήματα αυτά, μέσα από κρατικές υπηρεσίες που έπρεπε να τους ελέγχουν. Κι αυτό δεν περιποιεί τιμή για το σύγχρονο κράτος και τους λειτουργούς του, που λέει ότι φτιάχνει η κυβέρνηση με τις δράσεις και πρωτοβουλίες της. Διότι η σαπίλα και η διαφθορά δεν εξαλείφονται με τον εκσυγχρονισμό και ψηφιοποίηση των κρατικών υπηρεσιών αλλά με βαριές ποινές στους επίορκους. Κάτι που δεν έχουμε δει ποτέ παρά μόνο πολύχρονες πειθαρχικές διαδικασίες, ενστάσεις, εφέσεις, προσφυγές και στο τέλος επιπλήξεις ή το πολύ κάποιες προσωρινές διαθεσιμότητες με μειωμένο μισθό! Όπως γίνεται δηλαδή και στα άτομα του κοινού ποινικού δικαίου που παρότι συλλαμβάνονται έως και 80 φορές και πάλι βγαίνουν έξω, για να συνεχίζουν να παρανομούν και για 10 κιλά χαλκό να σκοτώνουν 6 ανύποπτα άτομα!

Και μια απορία. Αν τελικά, όπως αποδεικνύεται, το νεοσύστατο σώμα που επονομάστηκε ελληνικό FBI, έχει να επιδείξει τόσο σημαντικό έργο σε μόλις δύο χρόνια, αυτό δεν σημαίνει πως όλα τα προηγούμενα χρόνια οι διωκτικές αρχές ήταν μόνο κατ’ επίφαση τέτοιες;