Εχουμε γράψει αρκετές φορές (και την προηγούμενη εβδομάδα) ότι η λογική της light τρομοκρατίας στην Ελλάδα θα έπρεπε να είχε τελειώσει προ πολλού.
Υφίσταται ακόμα και είναι προϊόν της χαλαρής αντιμετώπισης όλων αυτών των φαινομένων βίας και τρομοκρατίας, κυρίως λόγω του «τραύματος» που δημιούργησε η περίοδος της χούντας στη χώρα μαζί με το δήθεν ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Σκότωσαν δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής τον Φύσσα και ξεσηκώθηκε όλη η Ελλάδα, και σωστά. Σκότωσαν ακροαριστεροί μια αθώα γιαγιά στην πυλωτή της στη Θεσσαλονίκη, που κατέβηκε θορυβημένη από τη φωτιά που προκάλεσαν τα γκαζάκια, και τα τρολ της Αριστεράς το ρίξανε στην πλάκα. Κι αυτό γιατί τυπώσανε μπλουζάκια οι φίλοι και η οικογένεια της νεκρής ότι «δεν σας φοβόμαστε» για τους δολοφόνους. Τι ντροπή!
Βγήκε και η Κωνσταντοπούλου και μίλησε μέχρι και για προβοκάτσια, ότι τάχα μου τα γκαζάκια και τις μολότοφ τα έβαλαν παρακρατικοί της Ν.Δ. για να δημιουργήσουν κλίμα και γι’ αυτό δεν τους συνέλαβαν οι Αρχές. Ο,τι να ’ναι, αρκεί να πούμε μια ανοησία κατά του πολιτικού μας αντιπάλου (τόσα έχει να της πει της κυβέρνησης!) και πρωτίστως αρκεί να μην πειράξουν το «κοινό» τους, το οποίο είμαι βέβαιος ότι ούτε καν τους ψηφίζει. Σιγά μην ψηφίζουν τη Ζωή ή τον ΣΥΡΙΖΑ οι τύποι που πετάνε μολότοφ και γκαζάκια, κάνουν καταλήψεις και δηλώνουν αναρχικοί. Καλά, για τον Τσίπρα δεν το συζητάμε, αλλά γενικώς δεν είδα τα κόμματα της αντιπολίτευσης να βγάζουν μια ανακοίνωση και να συγχαίρουν την Αστυνομία που τους συνέλαβε. Σιγά μην το κάνουν, θα μου πείτε, ωστόσο αλήθεια γιατί να μην το έκανε ο Ανδρουλάκης, ας πούμε, που πήγε και στην κηδεία της Νέστορα, και πολύ σωστά έπραξε κατά τη γνώμη μου.
Στη δήλωσή του ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης στο «Πρώτο Θέμα» σήμερα αναφέρει για τη δολοφονία της Βάγιας: «Η ταχύτητα διαλεύκανσης της υπόθεσης δεν είναι μόνο επιτυχία της Αστυνομίας, είναι και αποτέλεσμα της καθολικής άρνησης του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας να αποδεχτούν τέτοια γεγονότα». Νομίζω ότι η δήλωσή του έχει μάλλον αρκετή δόση… αβροφροσύνης, μια και το μέγιστο μέρος του πολιτικού συστήματος στην καλύτερη περίπτωση ποιούσε την νήσσαν εδώ και δεκαετίες, στη χειρότερη περιέθαλπε την πολιτική βία και τρομοκρατία. Ας μην τα ξεχνάμε κι αυτά.
Ο καρκίνος της βίας είναι μια μείξη από το πολιτικό παρελθόν της Μεταπολίτευσης, διχαστικό και τοξικό με ευθύνη όλων, είναι η αθλητική βία που προήλθε από την ανοχή του κράτους και φυσικά τα τελευταία χρόνια προστέθηκε και η βία νέας κοπής, νέας γενιάς, που δυστυχώς την προκαλεί η εποχή μας. Τα social media, η αλλαγή των προτύπων, τα κακά σχολεία και πολλά άλλα.
Σε όλα έχει γίνει κάποια πρόοδος και αυστηροποίηση των ποινών, υπάρχουν κάποια αποτελέσματα, αλλά πάντως στην καθημερινή βία δήθεν πολιτικού περιεχομένου τα πράγματα παραμένουν κολλημένα ή έστω ήταν έτσι έως προχθές. Για παράδειγμα, να μην υπάρχει καταδίκη ούτε σε έναν για την εκτόξευση 100 μολότοφ στη Βουλή την ημέρα της διαδήλωσης των Τεμπών κάτι σημαίνει. Συλλαμβάνονται, αφήνονται ελεύθεροι, δικάζονται, αθωώνονται και ξαναπετάνε μολότοφ και γκαζάκια μέχρι να σκοτώσουν ανθρώπους. Ε, αυτό πρέπει να τελειώσει και προχθές έγινε μια αρχή, με ιδιαίτερη σημασία βεβαίως στο γεγονός ότι μετά από 16 χρόνια συνελήφθησαν οι δολοφόνοι τριών αθώων εργαζομένων σε μια τράπεζα, εκ των οποίων η μία ήταν έγκυος γυναίκα. Να τελειώνει αυτό. Σε κάθε περίπτωση και να μη μεμψιμοιρούμε, επιτέλους, είχαμε έστω και με 16 χρόνια καθυστέρηση την απόδοση δικαιοσύνης σε ένα στυγνό έγκλημα.