Αθήνα – Βαρκελώνη: Βίοι Παράλληλοι;

Tην Κυριακή στην πόλη της Βαρκελώνης, αλλά και στις άλλες περιοχές που ανήκουν στην Αυτόνομη Περιφερειακή Διοίκηση της Καταλονίας οι πολίτες ψήφισαν.

Τα αποτελέσματα της κάλπης είναι ήδη γνωστά όπως και οι επιδόσεις των τοπικών κομματικών ή εκλογικών σχηματισμών και συμπράξεων αλλά και των κομμάτων εθνικής εμβέλειας.

Οι Καταλανοί σε γενικές γραμμές ψήφισαν καταλανικά – ο συνασπισμός «Μαζί για το Ναι» που στηρίχθηκε από την κεντροδεξιά φιλελεύθερη Democratic Convergence of Catalonia (CDC), την ρεπουμπλικανική αριστερά Republican Left of Catalonia (ERC) μαζί με ανεξάρτητες προσωπικότητες (μέχρι και ο πολύς Pep Guardiola των γηπέδων επιστρατεύθηκε στο ψηφοδέλτιο της Βαρκελώνης) μαζί με δύο μικρότερους σχηματισμούς (Democrats of Catalonia –DC και Left Movement -MES) έφθασε μια αναπνοή από την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στο Κοινοβούλιο της Καταλονίας. 62 έδρες με καταμετρημένο πάνω από το 96% των ψήφων, ενώ η απόλυτη πλειοψηφία απαιτεί 68 έδρες. Ο συνασπισμός «Καταλονία Ναι Μπορούμε» που συμμετείχαν οι Podemos αλλά και η καταλανική έκφραση της Ενωμένης Αριστεράς και των Πρασίνων (Initiative for Catalonia Greens –ΙCV και United and Alt ernative Left – EUiA) αν και με απώλειες κατάφερε να εξασφαλίσει 11 έδρες, μία περισσότερη από τον ακροαριστερό εκλογικό συνασπισμό της Λαϊκής Ενότητας -Popular Unity Candidacy ( CUP στα καταλανικά).

Οι δύο μεγάλοι της εθνικής σκηνής – οι Λαϊκοί του Ραχόι και οι Σοσιαλιστές με την τοπική/περιφερειακή τους έκφραση το PSC/PSOE – είχαν απώλειες. Οι Λαϊκοί έχασαν 8 έδρες και άλλες 4 οι Σοσιαλιστές. Κερδισμένοι οι Ciudadanos, οι Πολίτες ή Κόμμα των Πολιτών, ένας αντιεθνικιστικός σχηματισμός που συσπειρώνει σοσιαλδημοκράτες και προοδευτικούς φιλελεύθερους και τάσσεται αναφανδόν κατά των περιφερειακών αποσχιστικών τάσεων. Οι τελευταίοι με επικεφαλής την 34χρονη Inés Arrimadas García εξασφάλισαν 25 έδρες, 16 περισσότερες από τις προηγούμενες εκλογές.

Αυτά για τις εκλογές μιας και το θέμα μας δεν είναι αυτές καθ΄αυτές οι εντολές της κάλπης.

Η Καταλονία και η Ελλάδα όπως και οι πρωτεύουσες τους έχουν πολλά κοινά σημεία και στοιχεία που εν πολλοίς αφορούν και τις ιστορικές διαδρομές τους. Η μεσογειακή Καταλωνία ήταν ένα από τα θέατρα των αιματηρών μαχών του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου και έζησε για σχεδόν 40 χρόνια την καταπίεση του Φρανκικού καθεστώτος που πέραν όλων των άλλων δεν σήκωνε ούτε κουβέντα στην υπεράσπιση της ιδιαίτερης πολιτισμικής και γλωσσικής ταυτότητας των πολιτών. Η ίδια η Καταλωνία με ισχυρή ρεπουμπλικανική παράδοση απέναντι στη Μαδρίτη των βασιλέων και με ζώσα Αριστερά όλων των ρευμάτων, τάσεων και αποχρώσεων ξαναβάζει στο δημόσιο διάλογο όλα εκείνα που αποφεύγονται –πλήν εξαιρέσεων- να συζητούνται στα ευρωπαϊκά φόρα: Tα ζητήματα της ενότητας των υφισταμένων κρατικών οντοτήτων και των εθελοντικών αποσχίσεων, των κάθε λογής εθνικισμών και των ιδιαίτερων ταυτοτήτων, των περιφερειών και του ρόλου τους, της τοπικής και της περιφερειακής ανάπτυξης, της επιλογής της ομοσπονδοποίησης…

Οι εκλογές στη Καταλωνία ήταν μια καλή ευκαιρία που δεν αξιοποιήθηκε…

Αλλά, η Καταλωνία δεν είναι μόνον τα εκλογικά της – για δεκαετίες πριν και μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη αποτέλεσε ένα αναπτυξιακό παράδειγμα προς μίμηση ειδικά για χώρε όπως η Ελλάδα. Η ανάπτυξη της – εμφανής με το πρώτο βλέμμα κάποτε στη Βαρκελώνη- στηρίχθηκε πέρα της μετα-Ολυμπιακής αξιοποίησης στο τρίπτυχο Πολιτισμός- Τουρισμός – Καινοτομία. Η οικονομική ανάπτυξη αυτή σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό συνέβαλε σε μια κοινωνική ανάπτυξη που στήριξε και πολιτικά αιτήματα που συνδέονταν με την περαιτέρω αυτονομία έναντι της Μαδρίτης ή και την κατοχύρωση της θέσης μιας ανεξάρτητης Καταλωνίας σε μια πιο ανοικτή στις επιταγές των καιρών Ευρωπαϊκή Ενωση. Οι Καταλανοί – ανεξαρτήτως της επόμενης μέρας της κάλπης – έχουν προλάβει να ολοκληρώσουν όσα θα θέλαμε και εμείς ως Ελληνες να είχαμε «χτίσει» στον δικό μας τόπο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.