Ανέβαινα τη Σταδίου. Είχα φθάσει στο ύψος της Παλαιάς Βουλής, εκεί στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη όταν σε μια στάση είδα την αφίσα με το πρόσωπο της Ρούλας Κορομηλά. Η εμβληματική περσόνα της πρώιμης παιδικής ηλικίας της ιδιωτικής τηλεόρασης στην Ελλάδα ήταν εκεί – περιχαρής με νεανικό look που θα το ζήλευε και η Lady Αντζελα Δημητρίου. «Bravo Ρούλα»! και έκλεισα για μια στιγμή τα μάτια – για μια back to the future μετάβαση στην εποχή όπου είχε αρχίσει να στήνεται το μεγάλο πανηγύρι, όπου όλα είχαν μπει στο δρόμο για να πιάσουν ταβάνι (προσδοκίες, διαμεσολαβήσεις, κόστος δημοσίων έργων, τιμές μετοχών, αμοιβές πάσης φύσεως…).
«Bravo Ρούλα», καλή η προσπάθεια αλλά οι τσέπες (των περισσοτέρων) είναι άδειες και οι μπίζνες αφορούν λίγους και αυτούς πέριξ της νέας εξουσίας… Οι υπόλοιποι ζουν με τις ρυθμίσεις και για τις ρυθμίσεις στο τέλος κάθε μήνα. Ένα αλισβερίσι δίχως τέλος και πολύ περισσότερο δίχως προοπτική στον ορίζοντα!
«Bravo Ρούλα», λοιπόν, μιας και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού προσωπικού της χώρας εξακολουθεί παρά τα 6 χρόνια των μνημονίων να ζει στο ψεύτικο κόσμο των τηλεοπτικών παραγωγών των 90΄ς. Πρόσφατα ένας καλός φίλος με ρώτησε με αφορμή μια έρευνα αν θα μπορούσα να φιλοτεχνήσω το προφίλ του σημερινού πολιτικού. Η απάντηση μου ήταν ένα κατηγορηματικό όχι. Αδυνατώ και τώρα που το ξανασκέφτομαι. Άλλωστε, εκείνο που με ενδιαφέρει και θα μπορούσα σίγουρα να μιλάω με τις ώρες θα ήταν για ένα πολιτικό με σάρκα και οστά που θα ψήφιζα στις εκλογές με την καρδιά μου ανεξαρτήτως της πολιτικής καταγωγής του.
Προτιμώ, λοιπόν, να μιλήσω για τον δικό μου, πολιτικό με Πρόσωπο και με πόδια στο έδαφος της σημερινής δύσκολης πραγματικότητας. Ξεκινώ από τα απλά: Ο δικός μου πολιτικός θα ήθελα να γνωρίζει πόσο στοιχίζει η μηνιαία κάρτα απεριορίστων διαδρομών στον Ηλεκτρικό και το Μετρό αλλά και σε ποιο Σταθμό του Μετρό τα πωλητήρια δέχονται και πιστωτικές κάρτες. Ο δικός μου πολιτικός θα ήθελα να γνωρίζει πόσο στοιχίζει ένα μπουκάλι γάλα (μικρής χρονικής διάρκειας) αλλά και αν προτιμά το προϊόν μιας συνεταιριστικής γαλακτοβιομηχανίας από την περιφέρεια ή μιας τοπικής εμβέλειας εταιρείας γαλακτομικών προϊόντων από την Αττική. Θα ήθελα επίσης να γνωρίζει πόσα μήλα (αριθμός μήλων, όχι κιλά) μπαίνουν στη ζυγαριά στο μεγάλο σούπερ μάρκετ ή πόσο κάνει μια φραντζόλα ψωμιού ολικής άλεσης στο φούρνο της γειτονιάς του. Θα ήθελα να γνωρίζει πόσο κάνει το ενιαίο εισιτήριο (1 εισιτήριο – 2 ταινίες) που προσφέρουν ορισμένες μέρες της εβδομάδας κινηματογράφοι της πρωτεύουσας, αν γνωρίζει έστω και ένα παραγωγό μαρμελάδας από την περιφέρεια ή το όνομα μιας επιτυχημένης startup που εξασφάλισε χρηματοδότηση από επενδυτές ή ένα έργο ΣΔΙΤ που μπήκε στο δρόμο της υλοποίησης;
Ο κατάλογος δεν τελειώνει – αλλά ο χώρος και ο χρόνος δεν επιτρέπει την συνέχιση της καταγραφής…
Με λίγα λόγια, ο πολιτικός που θα ψήφιζα με τα δύο μου χέρια και με την καρδιά μου θα ήξερε τι πάει να πει ένσημο, ΦΠΑ, ουρά στο ασφαλιστικό ταμείο και πάει λέγοντας. Ψιλά γράμματα θα πείτε και μάλλον θα έχετε δίκιο. Δίκιο μέχρι τον ουρανό. Ναι, αλλά εγώ δεν θέλω να το βάλω κάτω. Συνεχίζω να ψάχνω τον πολιτικό που γνωρίζει ότι στα δημόσια σχολεία των ΗΠΑ επί Ομπάμα η πληροφορική και μάλιστα σε προχωρημένο επίπεδο εξοικείωσης των μαθητών με γράψιμο κώδικα εντάχθηκε στο πυρήνα των μαθημάτων ή ότι το πρόγραμμα της Εξυπνης Εξειδίκευσης ( προαπαιτούμενο για τις Κοινοτικές Χρηματοδοτήσεις) είναι το τρίτο στη σειρά που παίρνει η χώρα μας αν και μην ρωτήσετε που πήγαν τα άλλα δύο προηγούμενα…
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.