Το επαρχιακό μικρομάγαζο των Νοτίων Βαλκανίων…

Αν δεν κάνω λάθος ο Τάσος Γιαννίτσης δεν χρειάζεται συστάσεις. Ο πρώην υπουργός σε μια συνέντευξη του σε αθηναϊκή εφημερίδα το 2012 και στην ερώτηση αν «υπάρχει κινητήριος μοχλός διεξόδου από το αδιέξοδο;» δίνει την εξής απάντηση: «Θεωρώ ότι κινητήριος μοχλός της διεξόδου είμαστε εμείς οι ίδιοι. Θα ήμασταν σήμερα σε καλύτερη κατάσταση αν εδώ και πέντε χρόνια είχαμε καταλάβει τι πρέπει εμείς να κάνουμε. Ας σκεφτούμε πόσο οι δικές μας επιλογές οδήγησαν στην ύφεση, την ανεργία και τη μείωση των εισοδημάτων.

Αποκτήσαμε τη μεγαλύτερη διεθνή εξειδίκευση στο να καταστρέφουμε σε χρόνο ρεκόρ το κέντρο της πρωτεύουσας, να κλείνουμε μικρομεσαίους, να διώχνουμε μαζικά τουρίστες, να φοβίζουμε τους πολίτες, να δημιουργούμε απόγνωση στους νησιώτες, να απορροφά το κράτος κάθε ρευστότητα για τα ελλείμματά του και να κλαίμε γιατί υποφέρουν οι επιχειρήσεις. Τι επιπτώσεις νομίζετε ότι έχουν όλα αυτά στην ύφεση, που πολλοί προπαγανδίζουν ότι έρχεται μόνο από την Ευρώπη και διόλου από εμάς τους ίδιους;».

Ο Τάσος Γιαννίτσης που στις αρχές της δεκαετίας του 2000 «κράτησε» στα χέρια του το καυτό χαρτοφυλάκιο που αφορούσε τις εργασιακές σχέσεις, το ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό σύστημα έχει υποστηρίξει μετά λόγου γνώσεως την ανάγκη ανατροπής όλων εκείνων των πολιτικών που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε «επαρχιακό μικρομάγαζο των Νότιων Βαλκανίων». Το 2013 ο Γιαννίτσης με το βιβλίο του «Η Ελλάδα στη κρίση» υποστήριζε μεταξύ άλλων: «Η Ελλάδα, η ελληνική κοινωνία, αναζητάει σήμερα ένα νέο αφήγημα. Όχι “αφήγημα” με την έννοια του παρα-μυθιάσματος, όπως το γνώρισε σε διάφορες φάσεις του πρόσφατου ή του απώτερου παρελθόντος της. Το αφήγημα αυτό πρέπει να είναι δημοκρατικό, να οδηγεί στην ανακατάκτηση του δημόσιου χώρου και του συλλογικού συμφέροντος, να κινητοποιεί μαζικές δυνάμεις προς την κατεύθυνση της συγκρότησης μιας εθνικής δύναμης, να ανατρέψει εκείνα τα δόγματα, τις ιδεοληψίες και τα “ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα”, που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε επαρχιακό μικρομάγαζο των Νότιων Βαλκανίων.

Η πολιτική πρέπει να πάει πέρα από το ασφυκτικό πλαίσιο κάθε μνημονιακού ή αντιμνημονιακού σχήματος. Τους άξονες μιας πολιτικής εξόδου από την κρίση και ανάπτυξης πρέπει να τους σχεδιάσουμε και να τους υλοποιήσουμε εμείς. Αν πολιτικός φόβος, σχέσεις διαπλοκής και ισχυρά ιδιωτικά συμφέροντα εμποδίσουν ακόμη και μια τέτοια ζωτική δράση, το κοινωνικό κόστος από την παραμονή στην κρίση θα είναι μεγαλύτερο».
Σήμερα, με την Βουλή να ψηφίζει το 3ο κατά σειρά Μνημόνιο σε πολύ δυσμενέστερες συνθήκες από οικονομική και κοινωνική άποψη εκείνο που απαιτείται δεν είναι άλλη μια μεταμφίεση της μικροπολιτικής διαχείρισης αλλά η διαμόρφωση μιας αποφασιστικής δύναμης για την υλοποίηση ενός ελληνικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης και οικονομικής – κοινωνικής ανάκαμψης που θα «πατάει» (αναγκαστικά) πάνω στις δεσμεύσεις του Μνημονίου αλλά θα δίνει και ουσιαστική διέξοδο μέσα από την οριστική επίλυση εκκρεμοτήτων μέσα από καλοζυγισμένες τομές κατά κύριο λόγο στο Κράτος και τη σχέση του με τους πολίτες.

Υ.Γ: Θυμήθηκα τον Τάσο Γιαννίτση ακούγοντας τα νέα για την έλευση του Παύλου Χαϊκάλη στο κυβερνητικό σχήμα…