Χάσαμε τον Θεωνά STOP

Οι συντάξεις βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της ημερήσιας διάταξης της πολιτικής ζωής αλλά ο μεγαλύτερος – και ίσως ο μοναδικός για την συνέχεια- ασφαλιστικός οργανισμός της χώρας έχει απολέσει για τα έδρανα της Βουλής τον επικεφαλής του.

Ο παλαίμαχος συνδικαλιστής – από τα πάλαι ποτέ κραταιά συνδικάτα της «Κοινής Ωφέλειας» – Γιάννης Θεωνάς – ήταν ο εκλεκτός της κυβέρνησης της «πρώτη φορά Αριστερά» και διαδέχθηκε τον επίσης συνδικαλιστή Ροβέρτο Σπυρόπουλο στην διοίκηση του ΙΚΑ. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου ο Θεωνάς εκλέχτηκε βουλευτής στη Β΄Αθηνών και από τότε η θέση του διοικητή χηρεύει…

Μικρό το κακό θα πείτε και ίσως δεν έχετε και τόσο άδικο. Κομματικός παράγοντας έφυγε, κομματικός παράγοντας θα έρθει (όταν έρθει για να καλύψει το κενό…). Αλλά, η άδεια καρέκλα είναι το πρόβλημα; Προφανώς και όχι. Το ζήτημα βρίσκεται στις πολιτικές (policies) και στις επιλογές που διαμορφώνουν αυτές τις πολιτικές. Και για τις τελευταίες μια τέλεια σιωπή. Διαρροές επί διαρροών για ένα πόρισμα μιας Επιτροπής Σοφών που στο τέλος της ημέρας κανείς δεν θα πάρει πάνω του τις ευθύνες και να διατυπώσει καθαρό λόγο με αρχή, μέση και τέλος.

Και η σιωπή δεν αφορά μόνο τους καθ’ ύλην αρμοδίων της κυβέρνησης της «δεύτερης (μετά την πρώτη) φορά Αριστερά» αλλά και όλους όσοι κατοικοεδρεύουν στη κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας. Μπροστά στο ορφανό μέχρι στιγμής πόρισμα Επιτροπής Σοφών (άλλη μία από τις δεκάδες Επιτροπές Σοφών που έχουν συγκροτηθεί και λειτουργήσει για το ασφαλιστικό από την εποχή του αείμνηστου Ξενοφώντα Ζολώτα και της Οικουμενικής κυβέρνησης του) παλαιότερες προτάσεις και σχέδια – από τον Γιάννη Σπράο και τον Τάσο Γιαννίτση μέχρι τον Παναγή Βουρλούμη και τον Στέφανο Μάνο- φαντάζουν ως όαση στην έρημο που στήνεται και απειλεί την ίδια την προοπτική αυτής της κοινωνίας.

Μετά ταύτα και διεκδικώντας το δικαίωμα της μνήμης ενάντια στη λήθη θα ήθελα με την άδεια σας να θέσω δύο, τρία απλά ερωτήματα –απορίες:

A) Σε αυτό το επίπεδο συντάξεων – στην περιοχή των 360 ευρώ- για την μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών τι νόημα έχει η συντήρηση ενός δαιδαλώδους διοικητικού μηχανισμού αλλά και μιας ανάλογης νομοθεσίας που αποθεώνει δίχως νόημα την λεπτομέρεια της λεπτομέρειας; Μας φθάνει ο μηχανισμός είσπραξης δημοσίων εσόδων (φορολογία) και γιατί όχι το δίκτυο των τραπεζών και οι πλατφόρμες των ηλεκτρονικών συναλλαγών.

B) Οι όποιες ασφαλιστικές εισφορές δεν θα μπορούσαν να ενσωματωθούν στο φόρο που πληρώνουν οι πολίτες οι οποίοι πρέπει να γνωρίζουν επιτέλους το τι θα πάρουν μετά από 20 ή 30 χρόνια από το ΑΤΜ της γειτονιάς τους;.

Γ) Από την στιγμή που τα οικονομικά του κράτους δεν επιτρέπουν κάτι περισσότερο από τα 360 ευρώ ως προοπτική μήπως θα ήταν χρήσιμο και παραγωγικό να αφεθούν οι πολίτες πέραν των αναγκαστικών φόρων τους να επιλέξουν την δική τους οδό για την σύνταξη και την περίθαλψη τους;