Είναι οι αποδόσεις των ομολόγων, ανόητε

Από τα χαμηλά στα χαμηλότερα και πάλι στα ίδια φαίνεται να γυρνάμε, με τα στοιχεία και τα στατιστικά, είτε αυτά προκύπτουν από χρηματιστηριακούς δείκτες, είτε από αποδόσεις ομολόγων, να μας φέρνουν αντιμέτωπους με φαντάσματα του παρελθόντος.

Χρηματιστηριακά γυρίσαμε την περασμένη εβδομάδα στο μακρινό 1989… ενώ “ομολογιακά” στον περσινό Αύγουστο όπου η απόδοση του 10ετούς ήταν κοντά στο 12%, όταν τον Ιούλιο, την ημέρα της ατέλειωτης Συνόδου Κορυφής, είχε εκτοξευθεί άνω του 19%.

Το ότι δεν μπορούμε να δανειστούμε από τις αγορές είναι δεδομένο, αλλά η σύγκριση με χτυπημένες από την κρίση ευρωπαϊκές χώρες απλά… πονάει. Εντάξει, το 10ετές γερμανικό ομόλογο σημειώνει απόδοση 0,27%, μίας και η Γερμανία είναι η πιο ισχυρή οικονομία της Ευρώπης, αλλά γιατί η ιρλανδική δεκαετία να είναι στο 1,01%, το 10ετές πορτογαλικό ομόλογο στο 3,52% και το ισπανικό στο 1,73%; Κι αυτοί μνημόνια και προβλήματα δεν έχουν;

Ακόμα και η Ιταλία με τις τράπεζες έτοιμες να “σκάσουν” και το ύψος των μη εξυπηρετούμενων δανείων να αγγίζει μέχρι και τα 300 δισ. ευρώ έχει απόδοση στη δεκαετία της τάξης του 1,60%!

Η απάντηση είναι απλή και την δείχνουν οι επενδυτές με τη στάση τους απέναντι στην ελληνική χρηματιστηριακή αγορά. Άλλοι πουλάνε ό,τι έχουν και φεύγουν, άλλοι αγοράζουν στα χαμηλά 25ετίας και ξαναφεύγουν, αφού δεν βλέπουν φως στο τούνελ παρα μόνο νέο γύρο αναταραχών και στο βάθος κάλπες!

Στη λογική αυτή αποεπενδύουν, δηλαδή ξεφορτώνονται και τα ελληνικά χρεόγραφα και κάπως έτσι μένουμε μόνοι, οι τελευταίοι στη τάξη, χωρίς να μας παίζει και να μας πιστεύει κανείς.

Θύμησες καλοκαιριού μέσα στο καταχείμωνο

Τα 8,5 δισ. ευρώ που έκαναν φτερά από το Χρηματιστήριο μέσα σε μία μόλις εβδομάδα, την πρώτη Φεβρουαρίου, θύμισε κάτι από καλοκαίρι. Τότε που η αγορά, αφού είχε μείνει κλειστή για ένα μήνα λόγω των capital controls, ξανα-άνοιξε στις αρχές Αυγούστου και έχασε μέσα σε 3 συνεδριάσεις περί τα 10 δισ. ευρώ από την κεφαλαιοποίησή της. Κι αν τότε είχαμε πιάσει (υποτίθεται) πάτο φθάνοντας στα όρια του Grexit, τώρα γιατί ξαναζούμε τέτοια… επίπεδα;

Στο διάγραμμα η πορεία του Γενικού Δείκτη τα τελευταία 5 χρόνια 

Αλλά αναρωτιέμαι και κάτι άλλο. Γιατί εμείς όταν πέφτουμε, να “τσακιζόμαστε” σε χαμηλά 27 ετών ενώ οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί δείκτες σε χαμηλά δύο, άντε τριών ετών; Γιατί κάθε φορά η διεθνής βουτιά να μετατρέπεται σε τσουνάμι για την Ελλάδα;

Είναι σαν να κληρωνόμαστε στο Champions League με ρόστερ γ’ εθνικής και αντί να τρώμε 2-3 γκολ, να τρώμε 10!

Α και κάτι ακόμα. Μιας και μιλάμε εντελώς στατιστικά. Η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε ότι βρισκόμαστε στον 35ο συνεχόμενο μήνα μείωσης του πληθωρισμού, ενώ με βάση τον όγκο του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος, έχουμε γυρίσει πίσω στο 1997! Επίσης καταφέραμε πέρυσι, σύμφωνα με τα κιτάπια της ΓΓΔΕ, να αυξήσουμε τους φόρους και ταυτόχρονα να μειώσουμε τα έσοδα.

Αυτά τα αισιόδοξα και έχε γεια καημένη ανάπτυξη.