Ήταν καλοκαίρι του 2015…

Καλοκαίρι φωτιά, μεταφορικά, κυριολεκτικά και πρακτικά αφού φτάσαμε τέλη Ιουλίου και ακόμα ταλαιπωρούμαστε με το αν στείλαμε την επιστολή για να ρθει η τρόικα κι αν έρθει πού θα μείνει κι αν μείνει πόσο βαθιά θα ψάξει κι αν ψάξει τι θα βρει…

Το ακατάπαυστο σφυροκόπημα με Εurogroup – Συνόδους – τηλεδιασκέψεις έφερε 7 δισ που έφυγαν πριν καν “πατήσουν” Ελλάδα, κάποιες κρυμμένες αλήθειες για το grexit, την παραίτηση Σαμαρά, το varoufexit και νύχτες… αρχαίου δράματος στη Βουλή.

Με το βλέμμα στις 20 Αυγούστου, όπου πρέπει να πληρώσουμε το “ακούρευτο” ομόλογο της ΕΚΤ, περι τα 3,4 δισ ευρώ, προσπαθούμε να ξεχαστούμε βουτώντας σε κοντινές παραλίες και αφήνουμε να περάσει στα ψιλά η όλο και πιο έντονη φημολογία για εκλογές τον Σεπτέμβρη.

Και σαν να μην έφθαναν αυτά έχουμε και τα capital controls. “Εσύ την πήρες τη δόση σου σήμερα;” λέμε και γελάμε γιατί το’ χουμε και λίγο στο αίμα μας να διακωμωδούμε μία κατάσταση που κατά βάθος… πονάει.

Δεν ξέρω τι θα βγει από όλο αυτό που βιώνουμε τους τελευταίους μήνες, δεν ξέρω αν οι ιστορικοί του μέλλοντος το καταγράψουν σαν ένα μελανό σημείο στην ελληνική ιστορία ή το αντίθετο. Αυτό που ξέρω είναι πως γίναμε και με το νόμο το “πειραματόζωο” της ευρωζώνης, πειραματιστήκαμε και οι ίδιοι βάζοντας στο κεφάλι του Έλληνα δραχμές, αξιοπρέπειες, εκβιασμούς, δημοψηφίσματα και γερμανοτσολιάδες και τώρα περιμένουμε να επιστρέψει η ηρεμία, αγκαλιά με ένα μνημόνιο βαρύ αλλά δοκιμασμένο…