Κατά 44% μειώθηκαν οι γεννήσεις στη χώρα μας την τελευταία 20ετία και από 116.000 το χρόνο πέσαμε στις 65.000! Μάλιστα μια πρόσφατη έρευνα έδειξε πως η πλειονότητα των γυναικών που γεννούν είναι κοντά στα 40 με αποτέλεσμα να δυσκολεύει η πιθανότητα απόκτησης και δεύτερου παιδιού και μόνο το 30% όσων γυναικών γεννούν ακόμα είναι κάτω των 30 ετών.
Οι διαπιστώσεις αυτές δεν είναι σημερινές. Το πρόβλημα έχει παρουσιαστεί εδώ και χρόνια και εντάθηκε στη διάρκεια της χρεοκοπίας και με τη συμβολή της μετανάστευσης πάνω από 500.000 νέων ανθρώπων, λόγω της έλλειψης θέσεων εργασίας και οικονομικών προοπτικών.
Τα στοιχεία αυτά σε συνδυασμό με τους περισσότερους θανάτους από τις γεννήσεις, μας δείχνουν πως σβήνουμε σταδιακά ως χώρα και δεν θα αργήσει εκείνη η ώρα που ο συνολικός πληθυσμός μας δεν θα υπερβαίνει τα 7-8 εκατομμύρια. Επιπρόσθετα αν λάβουμε υπόψη πως η σημερινή ηλικιακή διάρθρωση του πληθυσμού περιλαμβάνει περισσότερους από 4.000.000 με ηλικία πάνω από τα 65, καθίσταται σαφές πως σύντομα οι ηλικιωμένοι θα είναι πλειονότητα στη χώρα. Δηλαδή μια χώρα γερόντων, όπου δεν θα μπορούν οι νέοι εργαζόμενοι να στηρίζουν με τις ασφαλιστικές τους εισφορές, τη σύνταξη των απόμαχων!
Την ίδια ώρα υπάρχουν καταγεγραμμένοι πάνω από 400.000 συνταξιούχοι που συνεχίζουν να εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα. Πολλοί δε από αυτούς, ευγνωμονούν την κυβέρνηση που άλλαξε το νόμο και τους επιτρέπει να εργάζονται παίρνοντας το 100% της όποιας σύνταξης και αποδίδοντας το 10% του μισθού τους στην ενίσχυση του ΕΦΚΑ. Αυτό βέβαια ήταν ένα έξυπνο τρικ της κυβέρνησης, από τη μια να εισπράττει χωρίς ανταποδοτικότητα το 10% του μισθού και από την άλλη να εισπράττει και αυξημένο φόρο αφού στη σύνταξη προστίθεται και ο μισθός του συνταξιούχου έτσι που το τελικό ισοζύγιο να είναι συν για τα δημόσια ταμεία.
Όλο αυτό όμως , είναι από τη φύση του στρεβλό. Το δημόσιο για παράδειγμα, δεν δέχεται εργαζόμενους συνταξιούχους και τους δείχνει υποχρεωτικά την πόρτα της εξόδου μόλις συμπληρώσουν τα 67 έτη. Θεωρούν προφανώς πως μετά τα 67 δεν έχουν να προσφέρουν και πολλά, ενώ στον ιδιωτικό τομέα η προσφερόμενη εργασία είναι μετρήσιμη. Μόλις δε διαπιστώσουν πως δεν τους είναι χρήσιμοι, απλά απαλλάσσονται από την παρουσία τους…
Όλες αυτές οι κοινωνικές ανατροπές δεν είναι προφανώς φυσιολογικές. Όπως δεν ήταν φυσιολογικό στα προ κρίσης χρόνια που έβγαιναν σύνταξη στα 45 και τα 50 και μάλιστα με συντάξιμες αποδοχές μεγαλύτερες από τον μισθό που είχαν ως εργαζόμενοι.
Ήρθαν όμως τα μνημόνια, πετσόκοψαν τις συντάξεις με τον νόμο Κατρούγκαλου και τώρα βλέπουμε 400.000 εργαζόμενους συνταξιούχους που το κάνουν εξ ανάγκης οι περισσότεροι, γιατί η σύνταξη δεν τους επιτρέπει να ζουν αξιοπρεπώς όπως όταν δούλευαν, μιας και οι πολυετείς εισφορές τους χάθηκαν μαζί με όλα τα άλλα.
Μια χώρα γερόντων λοιπόν και με τα νέα ζευγάρια να φοβούνται να αναπαραχθούν, από οικονομική ανασφάλεια ή και κυνήγι καριέρας από τις γυναίκες , λόγω των ιδιαίτερα μεγάλων απαιτήσεων στο ανταγωνιστικό εργασιακό περιβάλλον του ιδιωτικού τομέα.
Και όλα αυτά τα παραβλέπουμε και κοιτάμε τους οικονομικούς δείκτες που κινούνται θετικά αλλά κανείς δεν γνωρίζει μέχρι πότε και πόσο αυτοί θα αντέξουν, σε κάποιους πειραματισμούς και ακοστολόγητες παροχές που υπόσχονται τώρα εν όψει εκλογών όλα τα κόμματα. Αν όμως , με αυτά τα μεγάλα πλεονάσματα δεν μπορούν να ικανοποιηθούν οι βασικές απώλειες των εισοδημάτων των πολιτών από την ακρίβεια και το κόστος ζωής, φαντασθείτε τι θα γίνει , αν στους ταραγμένους και ευμετάβλητους καιρούς που ζούμε, αρχίσουν να πέφτουν οι ρυθμοί ανάπτυξης, οι επενδύσεις, ο τουρισμός και οι άλλοι μακροοικονομικοί δείκτες. Κι αν διαμαρτύρονται τώρα μια φορά οι νέοι, για το πρόβλημα της στέγης και μισθών και το χρησιμοποιούν ως άλλοθι για να μη δημιουργήσουν οικογένειες και παιδιά, φαντασθείτε αν χειροτερέψουν τα πράγματα. Η σημερινή δικαιολογημένη σε ένα βαθμό ανασφάλεια, θα γιγαντωθεί και 65.000 σημερινές γεννήσεις θα είναι μια θετική ανάμνηση!
Και όσο για τα κίνητρα που ανακοινώνονται κάθε τόσο, για νέες γεννήσεις ή τα επιδόματα για να φύγουν νέα ζευγάρια στην ερημωμένη περιφέρεια και τα εγκαταλειμμένα χωριά, φρονώ κρίνοντας από το αποτέλεσμα (είναι μετρημένοι και ελάχιστοι) πως κάνουν μια τρύπα στο νερό και δεν θα αργήσει η εποχή που πλέον, δεν θα υπάρχουν χωριά όπως τα ξέραμε αλλά μόνο πόλεις.
Το ποια είναι η λύση δεν ξέρω αλλά σίγουρα δεν χρειάζονται επιπόλαιες κινήσεις. Υπάρχουν επιστήμονες και εξειδικευμένοι άνθρωποι που μπορούν να καταρτίσουν συγκεκριμένα και ρεαλιστικά σχέδια αντιμετώπισης της κατάστασης και στη συνέχεια πρέπει να επιτευχθεί μια πανεθνική συναίνεση από όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα και όχι από συγκυριακές και επικοινωνιακές πρωτοβουλίες της κάθε κυβέρνησης. Κι αυτή η συναίνεση είναι το μεγάλο ζητούμενο και το πιο απίθανο πράγμα σε αυτή τη χώρα.