Επιτέλους σκληρή διαπραγμάτευση

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ελληνική κυβέρνηση παίζει σκληρό παιχνίδι, κάνει επιτέλους διαπραγμάτευση και δημιουργεί αισθήματα υπερηφάνειας στους περισσότερους Έλληνες.

Όπως είπε και ο Ντάισενμπλουμ σκότωσε την Τρόικα και αμφισβητεί ευθέως τον πυρήνα της αδιέξοδης πολιτικής που υλοποιείται πέντε χρόνια τώρα στην Ελλάδα αλλά και συνολικά στην ευρωζώνη. Δεν είναι μόνη της σε αυτή την προσπάθεια. Έχει συμμάχους μεταξύ των κυβερνήσεων της ΕΕ και έχει προκαλέσει ένα κύμα συμπάθειας στην κοινή γνώμη και στους διανοούμενους.

Φυσικά δεν είναι όλοι μαζί της. Το σημαντικότερο είναι ότι απέναντί της έχει το Βερολίνο, το οποίο δεν κάνει βήμα πίσω. Επιμένουν ο κ. Σόιμπλε και το τμήμα του κατεστημένου που τον στηρίζει στις γνωστές έωλες θέσεις: η Ελλάδα να τηρήσει τις δεσμεύσεις της, δεν υπάρχει λόγος να καταργηθεί η Τρόικα ούτε να αναθεωρηθεί το πρόγραμμα. Ωστόσο ακόμη και ο πολύς Σόιμπλε ήταν απολογητικός όταν ο Ομπάμα είπε ότι δεν μπορείς να πιέζεις τους λαούς με συνεχή λιτότητα, “το πρόγραμμα δεν έχει μόνο λιτότητα περιλαμβάνει και ανάπτυξη” απάντησε χωρίς να πείσει κανέναν.

Το παιχνίδι όμως παίζεται με διαφορετικούς όρους. Μέχρι τώρα οι συζητήσεις γίνονταν πίσω από κλειστές πόρτες και όταν οι Έλληνες αξιωματούχοι έβγαιναν έξω έλεγαν τα γνωστά κλισέ: “εργαζόμαστε για την εξεύρεση μίας κοινά αποδεκτής λύσης, ευχαριστούμε τους εταίρους για την αλληλεγγύη της, η Ευρώπη θα προχωρήσει ενωμένη” που σηματοδοτούσαν την ατολμία δημόσιας διατύπωσης των εθνικών θέσεων και την υποχώρηση στις πιέσεις του αντιπάλου. Τα φιλικά χτύπηματα στην πλάτη, οι χαρούλες και τα χαμογελάκια, που τους έκαναν οι ξένοι ήταν η απόδειξη ότι ήταν πελάτες τους. Οι εκφράσεις του Ντάισενμπλουμ την περασμένη Παρασκευή αντίθετα ήταν η απόδειξη ότι ήταν μία δυσάρεστη γι αυτόν και για το ιερατείο που εκπροσωπεί συζήτηση.

Τον τελευταίο λόγο θα τον έχει το Βερολίνο που όμως είναι ήδη σε δύσκολη θέση: Εάν επιμείνει θα πρέπει εκείνο να απολογηθεί για τις αδιέξοδες πολιτικές που επιβάλλει και να εξηγήσει την άκαμπτη στάση του. Θα χρεωθεί πλέον την επιβολή της ευρωπαϊκής λιτότητας απέναντι σε ένα διαρκώς ογκούμενο ρεύμα που θεωρεί ότι η αλλαγή αυτής της πολιτική αποτελεί προϋπόθεση για να ανακάμψει η ΕΕ και να μην οδηγηθεί σε διάλυση. Έχει την εναλλακτική επιλογή να δεχθεί έναν συμβιβασμό με την Ελλάδα μία νέα συμφωνία που θα ξεκινά από τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς αλλά θα προβλέπει μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων και αξιοποίησή τους για κοινωνικούς ή αναπτυξιακούς σκοπούς και διευθέτηση του χρέους. Εάν αυτό το πετύχει η ελληνική κυβέρνηση θα είναι επιτυχία και μετά θα αρχίσει η πιο δύσκολη διαπραγμάτευση για τις “μεταρρυθμίσεις” και τους όρους της επιτήρησης.

Ακόμη και μέσα στην χώρα ο κ. Σόιμπλε έχει συμμάχους, υπάρχουν πολλοί σαν τον ανεκδιήγητο Λιαρόπουλο του Ποταμιού που τάχθηκε δημοσίως υπέρ του Ντάισενμπλουμ. Το χειρότερο είναι ότι η αξιωματική αντιπολίτευση έχει παγιδευτεί στην προεκλογική της ρητορική ότι “η ΕΕ έχει κανόνες και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μας οδηγεί σε ρήξη και καταστροφή”. Δεν το εύχονται δημοσίως απλώς εκφράζουν τους φόβους τους, πρώτα η ηγεσία και μετά οι νεοφιλελεύθεροι Δένδιας, Χατζηδάκης, Μητσοτάκης. ΈΤσι προδιαγράφουν την κατάρρευση της ΝΔ σε δεύτερο χρόνο, εάν πετύχει στην διαπραγμάτευση η Ελληνική κυβέρνηση κάτι που δεν είναι πλέον καθόλου απίθανο θα είναι υπόλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό. Δεν θα είναι μόνο η ηγεσία της ΝΔ που είναι κλεισμένη στην Συγγρού αλλά το σύνολο των παλαιότερων και νεότερων στελεχών της.