Και τώρα συμ-μαζευόμαστε

Αν υποθέσουμε ότι η πρώτη κρίσιμη φάση, με τις λεκτικές αντιπαραθέσεις, τα τελεσίγραφα από τους Γερμανούς και το έπος της αντίστασης από τους δικούς μας, λαμβάνει ένα τέλος, τώρα αρχίζουμε και μπαίνουμε στην πραγματικά δύσκολη δουλειά, στην επώδυνη διαδικασία της ανεύρευσης μιας συμφωνίας στα νούμερα.

Δεν στέκομαι στη μετονομασία της τρόικας σε κάτι άλλο, αλλά για να μην τα χλευάζουμε όλα, δεν νομίζω ότι λειτουργούσε σωστά μια χώρα που ο κάθε άσχετος κυκλοφορούσε με την ιδιότητα του «ανθυποτροϊκανού» στην Αθήνα και έλεγε (αλλά και επέβαλλε) το μακρύ του και το κοντό του. Πάνω από 100 άτομα είχαν φτάσει να περιφέρονται εν είδει στρατιωτικών επιτρόπων στα υπουργεία, στις τράπεζες και στους δημόσιους οργανισμούς της χώρας και -πολλές φορές χωρίς κανέναν συντονισμό- να κάνουν κυριολεκτικά ό,τι να ‘ναι.

Ετσι καταλήξαμε να βάζουν κόσμο στη φυλακή για χρέη 2.000 ευρώ και την ίδια ώρα να διαμαρτύρονται στα αφεντικά τους γιατί οι Ελληνες καλύπτουν τις μεγάλες υποθέσεις φοροδιαφυγής (αυτό δεν μας λέει κάθε τόσο ο Σόιμπλε;). Ε, λοιπόν, υπάρχει κανείς που να ισχυρίζεται ότι για την πλήρη ατιμωρησία της φοροδιαφυγής, με τις λίστες, τα λαθρεμπόρια, τα εμβάσματα στο εξωτερικό που δεν δικαιολογούνται από τις φορολογικές δηλώσεις, δεν ευθύνονται και οι δανειστές; Να δεχτώ ότι ευθύνεται πρωτίστως η κυβέρνηση γιατί έκανε τα στραβά μάτια, αλλά αν έβαζε θέμα η τρόικα την εκκαθάριση των μεγάλων υποθέσεων φοροδιαφυγής ως προαπαιτούμενο για μια δόση, τι θα έκανε η συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ; Πώς ήξεραν και έβαζαν ως προαπαιτούμενο τη μείωση των συντάξεων;
Τέλος πάντων, αυτά ίσως είναι προς γνώση των σημερινών που κυβερνούν, γιατί δυστυχώς οι δανειστές θα είναι για πάντα εδώ, άρα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτούς, παρά τα όσα σωστά ή έστω ηρωικά ακούγονται σήμερα.

Δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς ποια θα είναι η ενδιάμεση συμφωνία, αν θα είναι ουσιαστικού περιεχομένου με μέτρα και δράσεις έως τον Αύγουστο ή σύντομη γέφυρα δύο-τριών μηνών μέχρι τη νέα συμφωνία. Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε στο μυαλό μας είναι ένα και μοναδικό. Οτι η χώρα δεν μπορεί να ξαναγυρίσει σε ελλείμματα.

Στην κυβέρνηση πιστεύουν και μάλιστα το υπογράφουν ότι μπορεί να επιτύχουν ένα πλεόνασμα της τάξης του 1,5% και μάχονται γι’ αυτό στις διαπραγματεύσεις αντί για 3% του ΑΕΠ που προβλέπει το μνημόνιο. Αν νομίζουν ότι αυτό θα είναι εύκολος στόχος, πλανώνται. Αν νομίζουν ότι οι δανειστές θα κάνουν πίσω και σ’ αυτό και θα μας αφήσουν να κάνουμε πολιτική με τα λεφτά των άλλων, πάλι έχουν κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος. Η Ελλάδα θα είναι με το πιστόλι στον κρόταφο για πολλά χρόνια ακόμα, όσο δεν μπορεί να δανειστεί από τις ελεύθερες αγορές. Και ό,τι κακό μπορεί να μη συμβεί τώρα, μπορεί να μας προκύψει λίγο πιο κάτω. Γι’ αυτό και θα πρέπει σεμνά και ταπεινά να αφήσουμε τις… προεκλογικές τελετές και να πάμε στο συμμάζεμα.