Οσο προλαβαίνεις…

Οσο περνούν οι μέρες και οι μήνες και ξεδιπλώνονται στη ρημαγμένη από την κρίση κοινωνία οι επιπτώσεις του νέου μνημονίου, τόσο γίνεται κατανοητό ότι η πολιτική κατάσταση θα είναι σχεδόν αδιανόητο να αντιμετωπιστεί με μια τόσο ισχνή κυβερνητική πλειοψηφία.

Δεν γνωρίζω αν ο Τσίπρας και οι κοντινοί του άνθρωποι-σύμβουλοι στο τέλος της ημέρας… κάθονται σε μια γωνιά και κάνουν την αυτοκριτική τους, όπως είθισται να συμβαίνει σε όλες τις κατηγορίες ανθρώπων που διοικούν είτε μια ταβέρνα είτε μια χώρα. Μεταξύ μας, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι το κάνουν, αλλά εάν το κάνουν, θα πρέπει γρήγορα να προχωρήσουν στην αυτοκριτική τους σχετικά με τον σχηματισμό μιας τόσο αδύναμης πλειοψηφίας αλλά και κυβέρνησης (σε αριθμό και πρόσωπα), σε σχέση πάντοτε με τις τεράστιες δυσκολίες της συγκυρίας.

Να εξηγούμεθα, δεν θεωρώ προσωπικά ότι αν έκανε κυβέρνηση με κάποιο άλλο κόμμα πλην των ΑΝ.ΕΛ. θα ήταν καλύτερη η κατάσταση, εκτός αν υπήρχε ένα κόμμα με μεγάλο αριθμό βουλευτών ώστε να προσέδιδε στην κυβέρνηση άνεση και ισχύ. Δεν θα ήταν το ίδιο όμως αν υπήρχε μια κυβέρνηση τριών, τεσσάρων ή και πέντε κομμάτων απέναντι στα μέτρα που έρχονται με το Ασφαλιστικό, τα οποία κυριολεκτικά πετσοκόβουν τις συντάξεις των φτωχών.
Τι θα έχανε ο Τσίπρας αν είχε συστήσει μια οικουμενική με το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και τους ΑΝ.ΕΛ., ακόμα και τον Λεβέντη μαζί; Και τι θα έλεγε στον αγαπημένο του Μεϊμαράκη – εφόσον ξαναβγεί πρόεδρος της Ν.Δ.; Να συμβάλει σε μια ευρύτερη κυβέρνηση ειδικού σκοπού 12 μηνών για να περάσουν τα σκληρά μέτρα και να σταθεροποιηθεί η οικονομία;

Δεν γνωρίζω αν θα κάνει κάτι απ’ όλα αυτά στο εγγύς μέλλον ή αν μπορεί πλέον να το κάνει, διότι αν αρχίσει το χοντρό vertigo της κυβέρνησης Τσίπρα, γιατί να δεχτούν να συμμετάσχουν τώρα οι υπόλοιποι στη δυσκολότερη φάση της κρίσης που περνάμε;

Κάπως έτσι έπρεπε να σκέφτεται όμως ο πρωθυπουργός, ή πρέπει ακόμη και τώρα να σκεφτεί προς αυτή την κατεύθυνση. Γιατί με μηνύσεις σε πρώην υπουργούς του και τσαμπουκάδες στα media δεν πρόκειται να βελτιώσει την εικόνα κυβερνησιμότητάς του.

Η κοινή γνώμη αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν και αν μπορούσε η παρέα του Γιώργου, του Σαμαρά και του Βενιζέλου να «λουφάρουν» την Ελλάδα από θυσίες, πόνο και βεβαίως αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, θα το έκαναν για να σωθούν και οι ίδιοι. Οι πρώτοι διδάξαντες το βόλεμα, το ψέμα και το ρουσφέτι αυτοί ήταν άλλωστε ως εκπρόσωποι των κομμάτων τους. Από τον Τσίπρα θα περίμεναν να τους διδάξει λαϊκισμό;