Η Τουρκία σε πυρηνικό αντιδραστήρα

Σχεδόν ένα αιώνα από την ίδρυσή της η «Τουρκική Δημοκρατία» αντιμετωπίζει ίσως τη σοβαρότερη πολιτική κρίση της σύγχρονης μετακεμαλικής ιστορίας.

Ο δρόμος προς τις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουνίου είναι σπαρμένος με γεγονότα που θα οξύνουν την ένταση, επιβεβαιώνοντας πως δεν πρόκειται απλώς για άλλη μία εκλογική διαδικασία, αλλά για μια ιστορική στιγμή στο πολιτειακό καθεστώς της χώρας. Με άλλα λόγια στις επερχόμενες εκλογές , κρίνεται εάν και κατά πόσο, ο Ταγίπ Ερντογάν θα στρογγυλοκαθίσει στην εξουσία για πολλά ακόμη χρόνια.

Στο πλαίσιο αυτό στήνεται ένα ιδιαιτέρως αξιοπρόσεκτο σκηνικό.

Πριν από λίγες ημέρες, το κοινοβούλιο της Τουρκίας επικύρωσε μια νέα δέσμη αυστηρών μέτρων για τη διασφάλιση της έννομης τάξης στο εσωτερικό της χώρας, με σημαντικές αντιδράσεις τόσο από την αντιπολίτευση όσο και από την δικαιοσύνη.

Την ίδια ώρα, η Τουρκία πλήττεται από την διακοπή της ηλεκτροδότησης, παρόμοια της οποίας είχε να ζήσει πάνω από δέκα χρόνια. Για την ακρίβεια, σαράντα επαρχίες της γειτονικής χώρας, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων της Άγκυρας και της Κωνσταντινούπολης, δεν είχαν ρεύμα ενώ σε μετρό και τραμ είχε διακοπεί η κυκλοφορία. Πολλές μάλιστα περιοχές των μεγάλων πόλεων αντιμετωπίζουν ουσιαστικά προβλήματα παροχής νερού.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, προστέθηκε και το αιματηρό επεισόδιο στο δικαστικό μέγαρο με τα μέλη της DHKP-C, γεγονός που δημιουργεί ένα έντονο κλίμα φόβου και αναταραχών στην τουρκική κοινωνία.

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε την αντίδραση του Ερντογάν σε όλο αυτό. Αναλυτές υποστηρίζουν πως ήταν ψύχραιμος και αποφασιστικός. Νομιμοποίησε στη συνείδηση του κόσμου νέο αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο, ενώ ενθάρρυνε τον τουρκικό λαό να μην φοβάται «μιας και η Τουρκία σε λίγο καιρό θα έχει 2 νέα δυναμικά πυρηνικά εργοστάσια, που θα της εξασφαλίζουν ενεργειακή αυτάρκεια». Ειδικά αυτό το τελευταίο πέρασε στα ψιλά γράμματα των ειδήσεων.

Πέρα λοιπόν από τον πολιτικό του στόχο, είναι προφανές πως επιδιώκει να δώσει ξανά οξυγόνο σε μια μεγάλη και ισχυρή Τουρκία, μέσα από ένα σχέδιο βιομηχανικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και πάνω από όλα θωράκισής της.

Η εκλογική απειλή για τον ίδιο έρχεται τόσο από τα ακροδεξιά όσο –κυρίως από το ισχυρό κουρδικό κόμμα, το οποίο, εάν περάσει το 10% εκλέγει 60 με 65 βουλευτές. Με ό,τι σημαίνει αυτό.

Εν κατακλείδι:
Αρκετοί υποστηρίζουν πως η βασική δομή και οι κύριοι θεσμοί του τουρκικού οικοδομήματος που γεννήθηκε μέσα από την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την Συνθήκη της Λωζάνης, τον ελληνοτουρκικό πόλεμο και κυρίως την πολιτιστική και κοινωνικοπολιτική επανάσταση του Ατατούρκ που συνδέθηκε άρρηκτα με το νεοτουρκικό κράτος, τίθεται, ιδιαίτερα σήμερα σε αναθεώρηση.

Κάποτε ο Ερντογάν αποκάλεσε τη δημοκρατία «ένα τρένο από οποίο το πρέπει να κατέβεις όταν έχεις φτάσει στον προορισμό σου». Σε κάθε περίπτωση έχει αποφασίσει να βάλει το τρένο της Τουρκίας σε νέες ράγες ενόψει των εσωτερικών και εξωτερικών (γεωπολιτικών) εξελίξεων.