Σίσυφος vs Σίσυφου

Σε τι συνοψίζεται η στρατηγική της νέας ελληνικής κυβέρνησης; Η Αθήνα θέλει «να σταματήσει να μιμείται τον Σίσυφο» λέει ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε στις 2 Φεβρουαρίου στην εφημερίδα Le Monde.

Στην παρουσίαση του αναπτυξιακού προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας, στις 10 Ιανουαρίου, ο Αντώνης Σαμαράς έκλεινε την ομιλία του ως εξής: «Όμως ο Έλληνας είναι πολλά πράγματα, αλλά Σίσυφος δεν είναι. Στους κόσμους που θέλουμε τα παιδιά μας να ζήσουν, μπορούμε να βουλιάξουμε στο μικρόκοσμο μιας χώρας που ζει το μαρτύριο του Σισύφου;»

Ο Μύθος του Σισύφου είναι γνωστός σε όλους.

Κι όμως. Βαρουφάκης και Σαμαράς χρησιμοποιούν το ίδιο παράδειγμα για να συμβολίσουν 2 εντελώς διαφορετικές λογικές για την πορεία της χώρας.

Με όρους οικονομίας θα μπορούσαμε να κωδικοποιήσουμε αυτήν την σύγκρουση ως εξής: Επεκτατική πολιτική Vs Νοικοκυρέματος.

Η στρατηγική του Γιάνη Βαρουφάκη που έχει οπαδούς κυρίως στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, συμπυκνώνεται στο εξής δόγμα: Το συμμάζεμα των δημοσιονομικών, που έρχεται μέσα από θυσίες των Ελλήνων και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, δεν έχει νόημα να συνεχιστεί, μιας και αποτελεί συνταγή λιτότητας. Η ορθή στρατηγική για τον Σίσυφο είναι να σταματήσει να σπρώχνει τον βράχο του, όχι να έχει στόχο να τον ανεβάσει στην κορυφή του λόφου.

Η στρατηγική του Αντώνη Σαμαρά, έχει περισσότερο μια ευρωκεντρική προσέγγιση και βασίζεται στο εξής δόγμα: Οι Έλληνες δεν πρέπει να «πετάξουν στα σκουπίδια» όσα με κόπο και θυσίες κατέκτησαν για να νοικοκυρέψουν το κράτος και τη ζωή τους. Ο βράχος που σπρώχνει ο Σίσυφος είναι μια ανάσα από το να φτάσει στην κορυφή και αν σταματήσει τώρα, θα τον πάρει μαζί του στο γκρεμό.

Έχουμε ήδη καταλάβει πως ο Σίσυφος είναι ο παράλογος ήρωας. Τα πάθη του είναι και το μαρτύριό του. Η περιφρόνησή του για τους θεούς, και το πάθος του για τη ζωή του στοίχισαν αυτό το ανείπωτο μαρτύριο.

Και όπως κάθε Μυθοπλασία έχει 2 εκδοχές.

Απομένει να δούμε ποια εκδοχή του Μύθου θα επαληθευτεί.