To New Deal της Κυβέρνησης με τον εαυτό της

Έχουμε συμφωνία. Πείτε τη «Κοινωνικό Συμβόλαιο», πείτε τη «Πρόγραμμα», πείτε τη «Θανάση».

Το θέμα είναι πως έχουμε συμφωνία. Μια συμφωνία-βάση που δίνει τη δυνατότητα στη χώρα να ανασάνει και στην κυβέρνηση την ευκαιρία να βάλει τη δική της πινελιά, προτείνοντας έναν κοστολογημένο πίνακα μεταρρυθμίσεων, για να «πέσουν οι υπογραφές».

Και είναι ευκαιρία να εντάξει τις δικές της διαρθρωτικές αλλαγές που θα συμβάλλουν στην επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, την χρηματοπιστωτική σταθερότητα και κυρίως την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας.

Οφείλει να το κάνει με τον ίδιο ρεαλισμό και την ίδια σύνεση, όπως στην κρίσιμη διαπραγμάτευση του Eurogroup. Γιατί σε κάθε άλλη περίπτωση θα μιλάμε για μια νεκρή συμφωνία.

Δεν είναι ώρα ούτε για φωνασκίες «ταπεινωτικής συνθηκολόγησης» ούτε για ιαχές «περήφανης δικαίωσης». Οι θυσίες του ελληνικού λαού είναι πολλές για να χαθούν στις μυλόπετρες της επικοινωνίας.

Σε κάθε περίπτωση εάν το πρώτο βήμα συνιστά μια λελογισμένη στροφή στην πραγματικότητα, το δεύτερο απαιτεί ικανότητα, τεχνοκρατική κουλτούρα και γνώση των δεδομένων.

Πάνω από όλα απαιτεί αίσθηση εθνικής ευθύνης για να μπορεί –όπως τώρα- η κυβέρνηση να έχει, κάτι όντως σημαντικό, την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Και τίθεται το εξής ερώτημα;
Τη πρωτοβουλία κινήσεων την κέρδισε η διαπραγματευτική δεινότητα της κυβέρνησης ή την παραχώρησε η Ευρωπαϊκή Ενωση;

Με άλλα λόγια το γεγονός πως «η Ελλάδα αλλάζει σελίδα» -σύμφωνα με την ανακοίνωση της κυβέρνησης- είναι απόρροια της διαπραγματευτικής ισχύος της κυβέρνησης ή του «αέρα» που της έδωσε η Ε.Ε;

Γιατί αν θυμηθούμε τον Πρωθυπουργό η Ε.Ε. έχει απωλέσει την καταστατική αρχή της «αλληλεγγύης», όπως προσδιορίζετε στο προοίμιο της Ιδρυτικής της Συνθήκης.

Τώρα λοιπόν τι έγινε;
Άλλαξε σε 10 μέρες ο ανάλγητος χαρακτήρας του ευρωενωσιακού οικοδομήματος, εξαιτίας της πίεσης της νέας ελληνικής κυβέρνησης;

Μαλάκωσε τόσο το ιερατείο του Βερολίνου που στριμώχθηκε από την οικονομική διάλεξη του κ. Βαρουφάκη;
Προφανώς και η ΕΕ δεν είναι λέσχη φιλανθρωπίας και έχει να επιδείξει πλείστες συμπεριφορές και πολιτικές αδιαλλαξίες, πολλές φορές εκτός πραγματικότητας και μακριά από τις ανάγκες των πολιτών.

Προφανώς και η Γερμανία έχει συχνά δημιουργήσει φυγόκεντρες τάσεις εντός της Ευρωζώνης.
Μήπως όμως πριν η κυβέρνηση προετοιμάσει το New Deal με την Ευρώπη, να κάνει και ένα ακόμη New Deal με τον εαυτό της;