Χιλιάδες χτυπήματα στα πλήκτρα του υπολογιστή μπορεί να χρειαστούν για να καταγραφούν οι αιτίες που οδήγησαν στο χθεσινό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.
Και προφανώς άλλα τόσα για να προσδιοριστούν οι νέες δυναμικές και οι υπό διαμόρφωση κοινωνικές, πολιτικές και πολιτισμικές διεργασίες που συντελούνται στο ελληνικό πολιτικό σύστημα.
Ίσως ο πιο σημαντικός παράγοντας, που έκρινε το αποτέλεσμα και κυρίως τη μεγάλη διαφορά, ήταν το γεγονός πως η προεκλογική καμπάνια του ΟΧΙ κατάφερε να μετατρέψει τη διαδικασία, σε ένα προεκλογικού τύπου σκηνικό: Τσίπρας vs οι “άλλοι”. Μπροστά στο θολό και ανύπαρκτο ερώτημα του δημοψηφίσματος, η κυβέρνηση πέτυχε να αλλάξει την ατζέντα. Ο κόσμος με νωπή την μυρωδιά της νίκης της “Πρώτη Φορά Αριστερά” και με τον Τσίπρα να διατηρεί ένα ισχυρό κοινωνικό έρεισμα -εκτός ΣΥΡΙΖΑ- ταυτόχρονα με την απόρριψη των μέτρων, έδινε ψήφο εμπιστοσύνης στον Πρωθυπουργό.
Από την άλλη, το ΝΑΙ, δεν έχει προσωποποιήσει την καμπάνια του και οι συνεχείς εμφανίσεις των επικεφαλής των ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, μάλλον ενίσχυσαν αυτήν την στρατηγική της κυβέρνησης, καθώς παρέπεμπαν σαφώς στις 25 Ιανουαρίου.
Στις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας ο υποψήφιος τότε Αντώνης Σαμαράς, νομιμοποίησε εμφατικά στο δημόσιο πολιτικό λόγο, το ρητορικό σχήμα του τέλους της μεταπολίτευσης.
Ο πρώην πλέον αρχηγός της κεντροδεξιάς παράταξης, έγραφε το 2010: “Η Νέα Μεταπολίτευση θα έλθει έτσι κι αλλιώς. ‘Η θα έλθει από μας, ως θεμέλιο μιας ωριμότερης Δημοκρατίας. Ή, διαφορετικά, θα έλθει ανεξέλεγκτα, ως σεισμός, που θα γκρεμίσει το σύστημα και θα παρασύρει κι εμάς”.
Το χθεσινό δημοψήφισμα, όντως, αποτελεί “σεισμό” για τα δεδομένα του ελληνικού πολιτικού συστήματος και σε κάθε περίπτωση θα αποτελέσει ένα ξεχωριστό, μεγάλο κεφάλαιο, στα μελλοντικά βιβλία της ελληνικής ιστορίας -ενδεχομένως- με τίτλο “το τέλος της μεταπολίτευσης”.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.