Κανείς δεν υπερβάλει όταν μιλά για τη σπουδαιότητα της απόφασης της Γαλλίας να ταχθεί στο πλευρό της Ελλάδας πριν τις κρίσιμες συναντήσεις αυτού του Σαββατοκύριακου, γράφει σε άρθρο του στο BloombergView ο Clive Crook.
«Ο Wolfgang Munchau σωστά επισημαίνει στους Financial Times, ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας κατάφερε εν τέλει να διχάσει τους πιστωτές. Ενα ρήγμα μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας και τίποτα λιγότερο, ειδικά σε ένα θέμα τόσο σημαντικό όσο αυτό που έχει να κάνει με το σύνολο του ευρωπαϊκού project, δεν είναι μια οποιαδήποτε διάσπαση.
Οι αντιδράσεις έκπληξης σχετικά με την αποδοχή εκ μέρους του Τσίπρα των όρων που τόσο αυτός όσο και η χώρα του απερίφραστα απέρριψαν στο δημοψήφισμα είναι εκτός θέματος.Ο Τσίπρας είχε ήδη συνθηκολογήσει αποδεχόμενος μεγάλο μέρος των προτάσεων των πιστωτών. Αυτό που επιδίωκε ήταν μια δέσμευση για άμεση ελάφρυνση του χρέους.
Η πιο σημαντική στροφή 180 μοιρών ήταν αυτή που συντελέστηκε στο Παρίσι. Ξαφνικά, οι δημοσιονομικές υποσχέσεις του Τσίπρα έγιναν σοβαρές και αξιόπιστες, σύμφωνα με τον πρόεδρο Francois Hollande. Στην πραγματικότητα είναι τόσο αξιόπιστες και σοβαρές, όσο ήταν και τους τελευταίους πέντε μήνες. Ακόμα και αν ο Τσίπρας εμφανιστεί ως ένας αναγεννημένος συντηρητικός και πραγματικά προσπαθήσει να τηρήσει τις υποσχέσεις του, θα αποτύχει – και αυτό το γνωρίζουν οι πάντες.
Αυτό που είναι αποφασιστικής σημασίας αναφορικά με τις νέες ελληνικές προτάσεις, δεν είναι ότι διαφέρουν καίρια από τις προηγούμενες, αλλά ότι οι Γάλλοι αξιωματούχοι βοήθησαν στην μορφοποίηση τους. Σε αυτή την μακρόχρονη και περίπλοκη περιπέτεια, αυτή είναι μια εντυπωσιακή εξέλιξη.
Παρά το γεγονός ότι τα παραπάνω δεν εγγυώνται απαραίτητα την επιτυχία, αφού οι οι πιθανότητες για ένα καλό αποτέλεσμα εξακολουθούν να είναι μικρές, ακόμα και μια κακή συμφωνία αυτού του είδους, είναι κατά κάποιον τρόπο καλύτερη από το να μην υπάρξει καν συμφωνία.
Ωστόσο, η πιθανότητα μιας κακής συμφωνίας, μιας συμφωνίας που θα κρατήσει την Ελλάδα στο ευρωσύστημα και θα επιτρέψει στις τράπεζές της να ξανανοίξουν χωρίς να επιλυθούν τα υπάρχοντα προβλήματα, έχει αυξηθεί. Επιμένω ότι μια κακή συμφωνία τέτοιου είδους είναι καλύτερη από το τίποτα και αφού αυτές οι λυπηρές εναλλακτικές φαίνεται ότι είναι και οι μόνες που φαίνεται πως μπορεί να σχεδιάσει η ΕΕ, υποθέτω πως δεν πρέπει να παραπονιέμαι.
Το ερώτημα για τη Γαλλία είναι, γιατί σας πήρε τόσο χρόνο; Αν ο Ολάντ είχε παρέμβει δυναμικά πέντε μήνες πριν, τα οφέλη για τους Ευρωπαίους φορολογούμενους, για να μην πω κάτι για τους Ελληνες πολίτες, θα ήταν κολοσσιαία. Το ερώτημα για εσάς στο Βερολίνο είναι, πόσο μετράει η συμμαχία σας με το Παρίσι», καταλήγει το άρθρο.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.