Αντίσταση στον Τράμπ και τον Τσίπρα – Γιατί είναι δημοφιλείς αλλά αδύναμοι οι λαϊκιστές

Λαϊκιστές στα δεξιά, λαϊκιστές στα αριστερά, αλλά δεν υπάρχουν πολλοί λαϊκιστές στην εξουσία.

Ο λόγος είναι, βασικά, πως τα λεγόμενα και “κόμματα του συστήματος” έχουν αποδειχθεί ανθεκτικότατα στον απόηχο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ενάντια στους νέους κομματικούς αντιπάλους κινημάτων όπως το UKIP της Βρετανίας ή το Occupy Wall Street στις ΗΠΑ.

Αυτό οφείλεται στο ότι οι πολιτικές, αυτές, επαναστάσεις έχουν μάθει πως η κυβέρνηση μίας χώρας δεν είναι και πολύ του γούστου τους, και πως είναι καλύτερη η γκρίνια της αντιπολίτευσης από την θυσία της ιδεολογικής καθαρότητας και την άνευ όρων παράδοση στις πραγματικότητες της διακυβέρνησης μίας χώρας.

Ο νέος “καυγατζής” πολιτικός είναι ο Jeremy Corbyn, νέος ηγέτης του κόμματος των Εργατικών στη Γηραιά Αλβιόνα, ο οποίος θέλει να επιστρέψει στις ημέρες των κρατικοποιήσεων, της κατάργησης των πυρηνικών, και όλα τα συναφή. Η άνοδός του στον σκουριασμένο θώκο των Εργατικών έθεσε περαιτέρω ερωτήματα για το πόσο συμπαγές είναι το κόμμα το οποίο ήδη έχει πληγωθεί από τις συνεχιζόμενες νίκες των Συντηρητικών του Κάμερον.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η κατάσταση είναι παρόμοια. Τα άκρα φωνασκούν και βοούν, ενώ η πλειονότητα στο κέντρο, η οποία για πολλούς είναι σταθερότητα και για άλλους αδιέξοδο, είναι συνήθως αυτή που κάνει την δουλειά. Το καλό; Το μεγαλύτερο, αν όχι όλο, μέρος του αναπτυγμένου κόσμου προτιμά τη σταθερότητα, και το ίδιο προτιμούν και οι αγορές.

Αν και οι ΗΠΑ έχουν μερικούς “δορυφόρους” του πολιτικούς συστήματος, η Ευρώπη είναι ένα πολύ μεγαλύτερο πολιτικό πείραμα αφού, με 28 χώρες, οι εκλογές γίνονται πολύ πιο συχνά. Κάθε λίγους μήνες, κάποια χώρα καλείται στις κάλπες, και συνήθως ψηφίζεται μία κυβέρνηση συνεργασίας που χαρακτηρίζεται από αρκετά κεντρώα χαρακτηριστικά.

Το… “mainstream” επέστρεψε την προηγούμενη Κυριακή. Μετά το “κούρεμα” των κομμουνιστικών και ακροαριστερών στοιχείων, το ΣΥΡΙΖΑ το Αλέξη Τσίπρα κέρδισε τις δεύτερες εκλογές στη συνέχεια και υποσχέθηκε πως θα εφαρμόσει τα φαρμακερά μέτρα που κάποτε αποκήρυξε.

Ο Τσίπρας μπόρεσε και “έμεινε” στην εξουσία, κάνοντας βήματα προς το κέντρο. Άλλα ακροαριστερά ή ακροδεξιά κόμματα που το έκαναν το πλήρωσαν ακριβά, όπως το Αυστριακό δεξιό κίνημα “Freedom Party”. Mε την άνοδό του στην εξουσία το 2000, διαιρέθηκε μεταξύ πραγματιστών και “σημαιών”, και έπεσε μετά από δύο μόλις χρόνια.

Με το προσφυγικό πρόβλημα να βρίσκεται στο ζενίθ του, το Freedom Party είναι και πάλι της μόδας. Βρίσκεται μπροστά στα γκάλοπ, ενώ ακόμη και οι κεντροαριστεροί Σοσιαλδημοκράτες το βλέπουν ως πιθανό κόμμα συνεργασίας. Στην Ουγγαρία, ακόμη χτίζουν φράχτες.

Κανένα εξτρεμιστικό γκρουπ δεν έχει πάρει τα ηνία μίας μεγάλης ευρωπαϊκής χώρας εδώ και κάποιες δεκαετίας. Αυτό θα άλλαζε αν…ενάντια σε όλα τα προγνωστικά, η Marine Le Pen του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας άρπαζε την προεδρία στις επόμενες εκλογές.

Η Le Pen έχει καταλαγιάσει με τον ρατσισμό που χαρακτηρίζει το κόμμα της και έχει επικεντρωθεί στους φτωχούς και τους ταλαιπωρημένους. Αυτή την στιγμή, βρίσκεται στην κορυφή των γκάλοπ με 27%. Αυτό το είδος συμπαράστασης θα την έφτανε μέχρι και τον τελευταίο γύρο, όπως και τον πατέρα της το 2002, αλλά θα της επιφυλάξει την ίδια μοίρα. Οι πολίτες θα συγκεντρωθούν για να μπλοκάρουν ένα ακροδεξιό κόμμα στην εξουσία, ιδιαίτερα στη Γαλλία.

Οι ΗΠΑ έχουν κι αυτές τους “δορυφόρους”. Το Tea Party, άκρα δεξιό κόμμα το οποίο πολλοί θεωρούν και “παρακλάδι” της… δεξιάς πτέρυγας των Ρεπουμπλικανών, και άλλα κόμματα όπως το φιλελεύθερο Occupy, τα οποία γνώρισαν άνοδο στην πόλωση που ακολούθησε η οικονομική κρίση του 2008, δεν έχουν έρθει φτάσει ποτέ κοντά στην ανάληψη κάποιας σημαντικής κυβερνητικής θέσης όπως η προεδρεία. Παρόλα αυτά τα “αουτσάιντερ” των ΗΠΑ πολλές φορές έχουν και την ευκαιρία να εντυπωσιάσουν. Ο νέος γερουσιαστής Μπαράκ Ομπάμα το 2008, και φέτος ο γνωστός και μη εξαιρετέος Ντόναλτ Τράμπ, και η πρώην CEO της Hewlett-Packard Carly Fiorina..