Έξι χρόνια απ’ την έναρξη της κρατικής κρίσης χρέους και η Ευρώπη εξακολουθεί να είναι δέσμια της. Η ανάπτυξη, οι δαπάνες, οι επενδύσεις – και ως εκ τούτου ο πληθωρισμός – είναι όλα υποτονικά. Ο λόγος εξακολουθεί να είναι ο ίδιος: το υπερβολικά μεγάλο χρέος.
Αλλά τι θα γινόταν εάν, ακόμα και στο σημερινό πολιτικό περιβάλλον όπου λίγες είναι οι κυβερνήσεις που τολμούν να προτείνουν μεγάλα άλματα στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση , μπορούσε να γίνει μία συμφωνία που θα εξαφάνιζε ένα μέρος αυτού του χρέους;
Μία χούφτα απ’ τους πρωτοκλασάτους οικονομικούς διανοητές της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων των Lucrezia Reichlin και Helene Rey του London Business School, Giancarlo Corsetti του πανεπιστημίου του Cambridge και του Lars Feld του Ινστιτούτου Walter Eucken, έχουν ετοιμάσει μία πρόταση για να πραγματοποιηθεί αυτό.
Τι προτείνουν: Στο μακρύ δρόμο για τη δημιουργία ενός νέου μηχανισμού αναδιάρθρωσης κρατικών χρεών για την Ευρωζώνη, τα κράτη μέλη συμφωνούν να δαπανούν μόλις το 0,5% του ετήσιου ΑΕΠ για τη χρηματοδότηση ενός «fund σταθερότητας». Το συγκεκριμένο fund θα επαναγοράζει το χρέος από τα κράτη της Ευρωζώνης και θα το αποσύρει, έτσι ώστε η σχέση των εθνικών χρεών προς το ΑΕΠ να υποχωρήσει κάτω απ’ το 90%. Σύμφωνα με τους συντάκτες της έρευνας σε μία περίοδο 50 ετών, το fund θα μπορεί να κινητοποιεί ως και 3 τρισ ευρώ.
Αλλά για μια στιγμή, θα πείτε. Αυτή δεν είναι η ιδέα της αμοιβαιοποίησης του χρέους η οποία θα καταπέσει στο πρώτο πολιτικό εμπόδιο (που θα βάλουν οι Γερμανοί); Οι συγγραφείς απαντούν όχι, καθώς υπάρχει και ένα δόλωμα.
Η απάντηση, γράφουν οι οικονομολόγοι, είναι μια εφάπαξ αναδιάρθρωση του παλαιού χρέους που θα συνδυαστεί όμως με μόνιμες αλλαγές στους θεσμούς που έχουν δημιουργηθεί για να διασφαλίζουν τη σταθερότητα της Ευρωζώνης.
Και εκεί βρίσκεται το καίριο σημείο. Προκειμένου αυτό το σύστημα να λειτουργήσει, η Ευρωζώνη θα χρειαστεί έναν μόνιμο μηχανισμό αναδιάρθρωσης χρέους που θα θέτει αυστηρά όρια για το Μηχανισμό Διάσωσης ESM.
Μαζί με αυτά, θα πρέπει να δημιουργηθεί μία σχέση ανταλλαγής ασφαλών τιτλοποιημένων δανειακών υποχρεώσεων που θα βασίζονται στο ευρωπαϊκό κρατικό χρέος προκειμένου να σπάσει η σύνδεση μεταξύ των τραπεζών και του χρέους των χωρών τους. Πρόκειται για ένα πολύπλοκο ζήτημα για το οποίο θα ενημερωθείτε πιο αναλυτικά ΕΔΩ.
Με δεδομένη την τρέχουσα πολιτική κόντρα γύρω απ’ την προσφυγική κρίση, τις διαφορές των θεσμών γύρω απ’ το πακέτο διάσωσης της Ελλάδας, και της πιθανότητας ενός Brexit, αυτά τα μέτρα εξακολουθούν να φαίνονται πολιτικά μη προσεγγίσημα στο κοντινό μέλλον. Στην πραγματικότητα, υποστηρίζουν οι συντάκτες, η πρόταση τους είναι το λιγότερο κακό από άλλα δύο.
Πολιτικές αψιμαχίες
«Προτείνουμε ένα περιορισμένο πακέτο μέτρων που μπορεί να εφαρμοστεί τώρα χωρίς να απαιτηθεί η εμβάθυνση της πολιτικής ή οικονομικής ενσωμάτωσης για την οποία υπάρχει μικρή διάθεση σήμερα», σημειώνουν οι οικονομολόγοι. «Η προσέγγιση μας κινητοποιείται απ’ την αίσθηση του κατεπείγοντος και απ’ την εκτίμηση μας ότι μεγάλες αλλαγές προς μίας δραστική ολοκλήρωση θα απαιτήσουν υπερβολικά πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ώστε να καταστήσουν την Ευρωζώνη ασφαλή τώρα».
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.