Ήταν 22 Νοεμβρίου 1989. Το Τείχος του Βερολίνου είχε πέσει 13 ημέρες πριν, η επανάσταση βρισκόταν στο απόγειό της ανά την ανατολική Ευρώπη, και οι πρώτοι ψίθυροι της Γερμανικής επανένωσης – κάτι το οποίο ήταν δύσκολο να καταλάβει η νέα γενιά των Ευρωπαίων πολιτικών- είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν.
Με φόντο την ειρηνική πτώση του κομμουνισμού, ο Γερμανός Helmut Kohl και ο Γάλλος Francois Mitterand εμφανίστηκαν στο Ευρωκοινοβούλιο, κάτι που όμως έκανε πιο αισθητές τις διαφορές των δύο χωρών παρά έδειξε ένα νέο κοινό όραμα.
Ο Mitterand προειδοποίησε τους παρευρισκόμενους να μην παρασυρθούν από τα πάθη των ημερών, και να αποστασιοποιηθούν από τις αναταράξεις στην Βαρσοβία, την Βουδαπέστη, την Πράγα και το Βερολίνο. Ο Kohl ανέφερε την “Ευρωπαϊκή Ένωση” πέντε φορές τουλάχιστον κατά την ομιλία του, μιλώντας επίσης και για επανένωση της Γερμανίας.
Το Ευρωκοινοβούλιο θα δώσει και άλλη μία ευκαιρία για μία τέτοια επίδειξη, με την Καγκελάριο Angela Merkel και τον Γάλλο πρόεδρο Francois Hollande, εν μέσω της συνάντησης λόγω του διχασμού για το ευρώ, την επιρροή της Ρωσίας, και του προσφυγικού προβλήματος. Αλλά το ερώτημα γεννάται εύκολα. Όπως και το 1989, ποια ατζέντα θα επικρατήσει;
Οι γαλλογερμανικές διενέξεις από τότε υπογραμμίζουν την μοντέρνα στάση της ΕΕ ενώ είναι σίγουρο πως οι Γερμανοί θα θελήσουν προσοχή, και οι Γάλλοι θα θελήσουν φύλαξη και ενέργειες στα σύνορα, είτε όσον αφορά τη διαφύλαξη του ευρώ, είτε τον πόλεμο κατά του ΙΚ.
Για τον Martin Schultz, πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, “αυτή είναι μία ιστορική επίσκεψη για ιστορικά δύσκολες στιγμές”. Ο Schultz είναι Γερμανός, αλλά, όπως και ο Hollande, κεντροαριστερός.
Ακόμη και η τοποθεσία, το Στρασβούργο, μία πόλη στον Ρήνο ποταμό, η οποία έχει αλλάξει “χέρια” αρκετές φορές μεταξύ των δύο χωρών είναι χαρακτηριστικό της ΕΕ.
Το ευρώ είναι ένα πεδίο μάχης από την απαρχή της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης, με την Μέρκελ να αρνείται να κάνει την Γερμανία εγγυητή της οικονομίας των φτωχότερων κρατών. Η Γαλλία προωθεί έναν ευρω-προϋπολογισμό και μία “οικονομική κυβέρνηση” που θα τον διαχειρίζεται, κάτι που η Γερμανία θεωρεί ανάθεμα.
Στο προσφυγικό ζήτημα, η Μέρκελ σταμάτησε να δέχεται τους πρόσφυγες μετά από την εσωτερική αντίδραση των πολιτών της, ενώ στη Γαλλία, με τον Hollande να πολιορκείται από την αντιμεταναστευτική ρητορική της ακροδεξιάς Marine le Pen, προσπάθησε να αρνηθεί την ανακατανομή των προσφύγων ανά την Ευρώπη, πριν υποκύψει.
Παρά τις διαφορές τους, οι Kohl και Mitterand ήταν οι ηγέτες των χωρών τους με την μεγαλύτερη θητεία στην μεταπολεμική μοντέρνα ιστορία, και συνεργάστηκαν για 6 χρόνια. Από την άλλη, τα γκάλοπ υποδεικνύουν πως ο Hollande δεν θα ξαναψηφιστεί, ενώ η Μέρκελ, η οποία είναι Καγκελάριος για 10 χρόνια, βλέπει τα ποσοστά της να κατρακυλούν λόγω του προσφυγικού.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.