Η συμφωνία της Δευτέρας μετά από 17 ώρες διαπραγματεύσεων για να κρατηθεί η χώρα στο ευρώ ήταν… συμφωνία για να γίνει συμφωνία. Υπάρχουν πολλοί τρόποι που αυτό μπορεί να… στραβώσει.
Οι συμμέτοχοι στην ελληνική κρίση έχουν δει πολλές ψεύτικες ανατολές και γκρεμισμένες υποσχέσεις από τη στιγμή που έγινε η ελληνική κρίση το 2009 επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου. Εάν βασιστούμε σε ιστορικά γεγονότα, υπάρχουν αρκετά πράγματα που μπορούν να πάνε στραβά με το τρίτο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας.
Η Ελλάδα χρειάζεται λεφτά, τώρα. Χρωστάει στην ΕΚΤ περίπου 7 δισ. ευρώ πριν τις 20 Αυγούστου, και στο ΔΝΤ περίπου 2 δισ.
Οι Ευρωπαίοι ΥΠΟΙΚ συζητούν χρηματοδότηση-γέφυρα για να μην διαλυθεί η χώρα μέχρι να γίνει η τελευταία συμφωνία. Αυτό θα συμπεριλάβει και πιο δύσκολες διαπραγματεύσεις.
Η συμφωνία της Δευτέρας πρέπει να περάσει και από τουλάχιστον 7 κοινοβούλια εκτός από αυτό της Ελλάδας, εκ των οποίων μερικά χαρακτηρίζονται από σκεπτικισμό.
Διαφωνίες μπορεί να υπάρξουν και μεταξύ των δανειστών. Το ΔΝΤ θα πρέπει να δει εάν το χρέος της χώρας είναι βιώσιμο πριν δοθούν περαιτέρω δάνεια.
Η πίεση εκ μέρους του ΔΝΤ για βιωσιμότητα του χρέους μέσω κουρέματος, κάτι που δεν θέλουν οι Ευρωπαϊκές οικονομίες, καθυστέρησε το bailout του 2011 για πολλές εβδομάδες και πάγωσε τις αποπληρώσεις χρεών το 2012 για μήνες. Οι δανειστές χρεώνουν την ανεπάρκεια των προηγούμενων πακέτων βοηθείας στην ανικανότητα των Ελλήνων πολιτικών να ακολουθήσουν τις οδηγίες και τις υποσχέσεις.
Η εφαρμογή του προγράμματος μπορεί να είναι ακόμη χειρότερα αφού η ηγεσία της κυβέρνησης βρίσκεται στους ώμους κόμματος που αντιτίθεται σε μεταρρυθμίσεις κοινωνικής ασφάλισης, κοινωνικής διαχείρισης, του φορολογικού συστήματος, του ποινικού συστήματος και της φορολογίας, κάτι που ζητούν οι δανειστές.
Το πρόγραμμα επίσης σημαίνει πως πρέπει να γίνουν πωλήσεις 50 δισ. ευρώ, δημόσιας περιουσίας. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός πως η Ελλάδα ήδη το προσπάθησε αλλά απέτυχε.
Ένα άλλο πρόβλημα είναι πως το πιο πιθανό αποτέλεσμα είναι να υπάρξει μεγαλύτερη κρίση στην οικονομία λόγω της εφαρμογής λιτότητας σε μία οικονομία που ήδη πάσχει από διπλή κρίση και capital controls.
Τα προηγούμενα πακέτα εμποδίστηκαν από πολιτική παράλυση. Η Ελλάδα είχε πέντε πρωθυπουργούς και οχτώ ΥΠΟΙΚ από την απαρχή της κρίσης, και η πολιτική αστάθεια αυξάνεται και πάλι με την λεγόμενη αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ να μην υποστηρίζουν τη συμφωνία.
Τέλος, οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα πληθαίνουν. Με την οικονομική κατάσταση να χειροτερεύει και την λιτότητα να “δαγκώνει”, η κατάσταση επιστρέφει στο 2012, με τις ταραχές να πλήττουν τον τουρισμό και την κοινωνική συνοχή.
Η συμφωνία της Δευτέρας μετά από 17 ώρες διαπραγματεύσεων για να κρατηθεί η χώρα στο ευρώ ήταν… συμφωνία για να γίνει συμφωνία. Υπάρχουν πολλοί τρόποι που αυτό μπορεί να… στραβώσει.
Οι συμμέτοχοι στην ελληνική κρίση έχουν δει πολλές ψεύτικες ανατολές και γκρεμισμένες υποσχέσεις από τη στιγμή που έγινε η ελληνική κρίση το 2009 επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου. Εάν βασιστούμε σε ιστορικά γεγονότα, υπάρχουν αρκετά πράγματα που μπορούν να πάνε στραβά με το τρίτο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας.
Η Ελλάδα χρειάζεται λεφτά, τώρα. Χρωστάει στην ΕΚΤ περίπου 7 δισ. ευρώ πριν τις 20 Αυγούστου, και στο ΔΝΤ περίπου 2 δισ.
Οι Ευρωπαίοι ΥΠΟΙΚ συζητούν χρηματοδότηση-γέφυρα για να μην διαλυθεί η χώρα μέχρι να γίνει η τελευταία συμφωνία. Αυτό θα συμπεριλάβει και πιο δύσκολες διαπραγματεύσεις.
Η συμφωνία της Δευτέρας πρέπει να περάσει και από τουλάχιστον 7 κοινοβούλια εκτός από αυτό της Ελλάδας, εκ των οποίων μερικά χαρακτηρίζονται από σκεπτικισμό.
Διαφωνίες μπορεί να υπάρξουν και μεταξύ των δανειστών. Το ΔΝΤ θα πρέπει να δει εάν το χρέος της χώρας είναι βιώσιμο πριν δοθούν περαιτέρω δάνεια.
Η πίεση εκ μέρους του ΔΝΤ για βιωσιμότητα του χρέους μέσω κουρέματος, κάτι που δεν θέλουν οι Ευρωπαϊκές οικονομίες, καθυστέρησε το bailout του 2011 για πολλές εβδομάδες και πάγωσε τις αποπληρώσεις χρεών το 2012 για μήνες. Οι δανειστές χρεώνουν την ανεπάρκεια των προηγούμενων πακέτων βοηθείας στην ανικανότητα των Ελλήνων πολιτικών να ακολουθήσουν τις οδηγίες και τις υποσχέσεις.
Η εφαρμογή του προγράμματος μπορεί να είναι ακόμη χειρότερα αφού η ηγεσία της κυβέρνησης βρίσκεται στους ώμους κόμματος που αντιτίθεται σε μεταρρυθμίσεις κοινωνικής ασφάλισης, κοινωνικής διαχείρισης, του φορολογικού συστήματος, του ποινικού συστήματος και της φορολογίας, κάτι που ζητούν οι δανειστές.
Το πρόγραμμα επίσης σημαίνει πως πρέπει να γίνουν πωλήσεις 50 δισ. ευρώ, δημόσιας περιουσίας. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός πως η Ελλάδα ήδη το προσπάθησε αλλά απέτυχε.
Ένα άλλο πρόβλημα είναι πως το πιο πιθανό αποτέλεσμα είναι να υπάρξει μεγαλύτερη κρίση στην οικονομία λόγω της εφαρμογής λιτότητας σε μία οικονομία που ήδη πάσχει από διπλή κρίση και capital controls.
Τα προηγούμενα πακέτα εμποδίστηκαν από πολιτική παράλυση. Η Ελλάδα είχε πέντε πρωθυπουργούς και οχτώ ΥΠΟΙΚ από την απαρχή της κρίσης, και η πολιτική αστάθεια αυξάνεται και πάλι με την λεγόμενη αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ να μην υποστηρίζουν τη συμφωνία.
Τέλος, οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα πληθαίνουν. Με την οικονομική κατάσταση να χειροτερεύει και την λιτότητα να “δαγκώνει”, η κατάσταση επιστρέφει στο 2012, με τις ταραχές να πλήττουν τον τουρισμό και την κοινωνική συνοχή.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.