Με τους ευρωπαίους ηγέτες να μελετούν την ελληνική πρόταση, πολλοί από αυτούς αναφέρουν πως όπως και η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ισπανία και η Ιταλία, έτσι και η Ελλάδα θα πρέπει να δεχθεί τις πολιτικές λιτότητας.
Είναι όμως οι περιπτώσεις αυτές άξιες σύγκρισης; Πόση λιτότητα έχουν δεχθεί αυτές οι χώρες; Η δημοσιονομική λιτότητα ορίζεται περίπου ως οποιοσδήποτε συνδυασμός των περικοπών στις δαπάνες και αυξήσεις φόρων, συνήθως κατά τη διάρκειας μίας οικονομικής ύφεσης. Ο ευρύτερος τρόπος ποσοτικοποίησης αυτών των πολιτικών είναι να δούμε την παροδική αλλαγή στο διαρθρωτικό έλλειμμα μίας χώρας. Αν και το συνολικό κρατικό έλλειμμα είναι απλά η διαφορά μεταξύ των εσόδων και των δαπανών του, αυτό μπορεί να αλλάξει με την πάροδο του χρόνου, λόγω κυκλικών παραγόντων πέρα από τον έλεγχό του. Φανταστείτε μία χώρα με ισορροπημένο προϋπολογισμό η οποία άξαφνα υποφέρει υπό μία οικονομική ύφεση λόγω εξωτερικού σοκ. Οι μισθοί πέφτουν, κάτι το οποίο θα μειώσει τους φόρους προς το κράτος. Αυτό “σπρώχνει” τον ισορροπημένο προϋπολογισμό προς το έλλειμμα αφού η κυβέρνηση ξοδεύει, ακόμη, τα ίδια με πριν. Αλλά το διαρθρωτικό έλλειμμα είναι ακόμη μηδενικό, αφού η κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει σε αλλαγές στον ισολογισμό της φορολόγησης και των δαπανών της (εισόδων – εξόδων).
Μετρώντας την αλλαγή στο διαρθρωτικό ισοζύγιο αποδεικνύεται πόσο επικεντρωμένη είναι μία χώρα ως προς την εξισορρόπηση του ισολογισμού της. Οπότε, μπορούν τα άλλα “περιφερειακά” κράτη να λένε δικαιωματικά πως υπέφεραν την ίδια λιτότητα με την Ελλάδα; Το παρακάτω γράφημα που παραθέτει το πρακτορείο Bloomberg δείχνει πως η Ελλάδα έχει υποφέρει πολύ περισσότερη λιτότητα από τα υπόλοιπα κράτη. Το 2009, το διαρθρωτικό έλλειμμα της χώρας ήταν στο 18% του ΑΕΠ. Οι περικοπές στις δαπάνες και οι αυξήσεις φόρων οδήγησαν σε πλεόνασμα 2% του ΑΕΠ δηλαδή η διαφορά ήταν στο 20%. Η Ιρλανδία την ίδια περίοδο είχε αύξηση μόνο 9%, ενώ η Ισπανία και η Πορτογαλία είχαν διαφορά της τάξεως του 7% (ΗΠΑ: 4%, H.B.: 6%).
Για να είμαστε δίκαιοι, το διαρθρωτικό έλλειμμα της Ελλάδας ήταν το μεγαλύτερο εξαρχής. Οι πολιτικές της αύξησης φόρων και δαπανών ήταν οι λιγότερο βιώσιμες, και έτσι θα χρειάζονταν τη μεγαλύτερη προσαρμογή. Αλλά όταν αναφέρουν οι άλλες χώρες πως χρειάστηκε να υποστούν την ίδια λιτότητα με την Ελλάδα, αυτό απλά δεν αληθεύει, χωρίς να λέμε πως η ζωή στις υπόλοιπες αυτές χώρες ήταν εύκολη, αφού τα ΑΕΠ της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, και της Ιταλίας είναι χαμηλότερα από αυτά του 2008. Η οικονομία της Ελλάδας, όμως, έχει υποστεί σμίκρυνση της τάξεως του 23.6% (η οικονομία των ΗΠΑ υπέστη μείωση 30% κατά τη διάρκεια του Κραχ στις αρχές του 20ου αιώνα).
Ακόμη και αν ο πόνος των υπόλοιπων “περιφερειακών” χωρών της Ευρωζώνης δεν μπορεί να συγκριθεί με της Ελλάδας, μπορούμε να καταλάβουμε γιατί μπορεί να νιώθουν κατ’αυτόν τον τρόπο αφού η ανεργία στις χώρες αυτές υπερδιπλασιάστηκε σε σχέση με τα προ-λιτότητας χρόνια. Η ανεργία στην Ισπανία υπερέβη και της Ελλάδας το 2013, και σχεδόν την “Φτάνει” από τότε:
Εάν το ένα τέταρτο του πληθυσμού μίας χώρας υποφέρει από ανεργία εν μέσω λιτότητας, είναι αρκετά εύκολο να καταλάβει κανείς πως μπορούν αυτές οι χώρες να μη δεχθούν την αλληλεγγύη για συγχώρεση χρέους.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.