Ήταν Μάιος του 2012 όταν ο σοσιαλιστής Φρανσουά Ολάντ διάβαινε θριαμβευτικά την πύλη των Ηλυσίων Πεδίων. Ήταν ο πρώτος σοσιαλιστής που μετά από 17 ολόκληρα χρόνια κατάφερνε να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας, θέτοντας στο περιθώριο τη δεξιά κυριαρχία των Σιράκ – Σαρκοζί και χαρίζοντας υψηλές προσδοκίες στις χώρες του Μνημονίου ότι ανατέλλει το αντίπαλον δέος του Βερολίνου και της Μέρκελ.
Οι ελπίδες αυτές, μόλις έναν χρόνο μετά, αποδεικνύονται φρούδες, καθώς ο Γάλλος πρόεδρος κατάφερε να απολέσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, οι οποίοι δηλώνουν πλήρως απογοητευμένοι.
Και δεν είναι να απορεί κανείς, αφού ανεργία στη Γαλλία έχει ξεπεράσει τα επίπεδα ρεκόρ του 1997.
Χιλιάδες θέσεις εργασίας χάθηκαν στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, οι διαδηλώσεις πύκνωσαν κι έλαβαν βίαιη μορφή.
Την κατάσταση επιδεινώνουν ακόμα περισσότερο τα στοιχεία που είδαν σήμερα στο φως της δημοσιότητας, σύμφωνα με τα οποία η Γαλλία βυθίστηκε στην ύφεση το α’ τρίμηνο του έτους.
Συγκεκριμένα, η οικονομία της σημείωσε μέσα σε έναν χρόνο συρρίκνωση 0,4%, ενώ το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 0,2% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο, καθώς το τελευταίο τρίμηνο του 2012 η συρρίκνωση είχε ανέλθει στο 0,2%.
Το γεγονός είναι ότι η ανεργία που έχει ανέβει στο 10,6% σε συνδυασμό με την εξασθένηση των δεικτών επιχειρηματικής και καταναλωτικής εμπιστοσύνης χτυπούν αλύπητα της οικονομία της χώρας. Και τα πράγματα για την ανεργία γίνονται ακόμα πιο δυσοίωνα, καθώς μόλις χθες, το Κοινοβούλιο της Γαλλίας πέρασε νέο νόμο, σύμφωνα με τον οποίο οι εταιρείες θα έχουν το δικαίωμα να απολύουν πιο εύκολα προσωπικό ή να μειώνουν τους μισθούς και τις ώρες εργασίας. Ο ίδιος νόμος αυξάνει επίσης το κόστος της απασχόλησης προσωπικού που προσλαμβάνονται για μικρό χρονικό διάστημα. Όλα αυτά σε μια προσπάθεια του προέδρου που ως κεντρικό του σύνθημα είχε κάποτε την “αλλαγή”, να πείσει την Ευρώπη ότι είναι αποφασισμένος να αναδιαρθρώσει την οικονομία.
Χθες Τρίτη, ο Γάλλος ΥΠΟΙΚ, Πιέρ Μοσκοβισί, ανέφερε στο CNBC ότι τόσο ο ίδιος, όσο και οι Γάλλοι πολίτες “καταψηφίζουν” τη λιτότητα. Η Γερμανία φυσικά σπεύδει κάθε φορά να “τραβήξει τα χαλινάρια”, προειδοποιώντας τους γείτονές της να συνεχίσουν απρόσκοπτα τις μεταρρυθμίσεις, ώστε να κρατήσουν το έλλειμμα εντός των ορίων της ΕΕ.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να δείξει, επικοινωνιακά έστω, αντανακλαστικά, ενημερώνοντας, μέσω των επίσημων σελίδων της, ότι ήδη εκπληρώθηκαν οι 30 από τις συνολικά 60 προεκλογικές δεσμεύσεις του Ολάντ. Έναν χρόνο πριν, ο Ολάντ εμφανιζόταν ως υπερασπιστής της κοινωνίας απέναντι στην κρίση. Σήμερα, για πολλούς μοιάζει να έχει καθηλωθεί σε ένα είδος παράλυσης, προσπαθώντας να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα: τη δημιουργία μιας πιο δίκαιης κοινωνίας από τη μια και την ικανοποίηση των Βρυξελλών από την άλλη, χωρίς ωστόσο να καταφέρνει τίποτα από τα δυο.
Στο θολό του “ίματζ” έρχεται να προστεθεί και το μέγα σκάνδαλο φοροδιαφυγής του πρώην υπουργού Προϋπολογισμού, Ζερόμ Καουζάκ, το οποίο ο πρόεδρος δεν μπόρεσε να προλάβει και να διαχειριστεί.
“Ο Ολάντ είχε υποσχεθεί να είναι ένας φυσιολογικός πρόεδρος. Όμως δεν είναι, απέχει από εμάς”, είναι μόνο ένα από τα σχόλια που “καρφώνουν” τον Γάλλο πρόεδρο, ο οποίος υποσχέθηκε να διαχειριστεί πολλά φλέγοντα ζητήματα της γαλλικής κοινωνίας χωρίς όμως επιτυχές αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές.
Ανάμεσα σε αυτά κι η υπ’ αριθμόν 31 προεκλογική δέσμευση, περί του γάμου των ομοφυλοφίλων, η οποία δίχασε τους Γάλλους και δημιούργησε περισσότερη ένταση απ’ όση ίσως αντέχει ο Πρόεδρος της Γαλλίας.
Μετά την παταγώδη αποτυχία στην επιβολή φόρου 75%, σε όσους έχουν εισόδημα άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ, το οικονομικό επιτελείο δέχθηκε άλλο ένα πλήγμα.
Πολλές κριτικές άκουσε και για την αποτυχημένη πολιτική του σε ό,τι αφορά την επαναβιομηχανοποίηση της χώρας του. Κανείς δεν ξεχνά το δράμα των εργαζομένων στα μεταλλεία στα βόρεια της χώρας, οι οποίοι, μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις, είδαν τις δουλειές τους να περικόπτονται αγρίως, κάτι που ξεσήκωσε την κοινή γνώμη.
Η εικόνα μοιάζει να βελτιώθηκε για την Γαλλία στο εξωτερικό. Το Παρίσι σταματά να συμφωνεί σε όλα με το Βερολίνο, κάτι που διαφαίνεται στα ευρωπαϊκά όργανα. Ταυτόχρονα δείχνει και πυγμή με την επέμβαση στο Μάλι, βοηθώντας να περιοριστεί έως εκμηδενιστεί η δράση των εξτρεμιστών ανταρτών.
Στην Αφρική τον υποδέχθηκαν ως ήρωα, στη Γαλλία αυτό που κυριαρχεί είναι η απαισιοδοξία.
Περίπου το 75% των Γάλλων απορρίπτουν την πολιτική που ακολούθησε ο Ολάντ και πρόκειται για ποσοστό ρεκόρ που δεν κλήθηκε να αντιμετωπίσει ποτέ ο προκάτοχός του, Νικολά Σαρκοζί.
Για χαμένο χρόνο κάνει λόγο όμως και η πρώην σύντροφος του Φρανσουά Ολάντ, Σεγκολέν Ρουαγιάλ, ασκώντας έντονη κριτική για το πρώτο έτος της θητείας του.
Μιλώντας στην εφημερίδα Le Monde η κα Ρουαγιάλ, υποψήφια για την προεδρία στις εκλογές του 2007, έκανε λόγο για σοβαρή απώλεια εμπιστοσύνης που πλήττει την κυβέρνηση προσθέτοντας ότι “υπάρχει το αίσθημα ότι χάθηκε χρόνος”.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.