Κάθε άλλο παρά πρωτάκουστο το mea culpa του ΔΝΤ – Τα άλλα παραδείγματα αυτοκριτικής

Η χθεσινή αποκάλυψη της έκθεσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που βγάζει στη φόρα όλα τα λάθη που έγιναν από την τρόικα κατά τη διάσωση της Ελλάδας, μπορεί να ξάφνιασε θετικά την Αθήνα -αφού βοηθά τις επιδιώξεις της ελληνικής κυβέρνησης, με κυριότερη τη νέα αναδιάρθρωση του χρέους- όμως, δεν εκπλήσσει όσους παρακολουθούν τον οργανισμό της Ουάσιγκτον.

Στην πραγματικότητα, το Ταμείο έχει… παράδοση σε τέτοιες εντυπωσιακές κινήσεις αυτοκριτικής και δεν διστάζει να “αυτομαστιγώνεται” όταν οι πολιτικές του πάνε στραβά -κάτι που δεν έχει συμβεί και λίγες φορές.

Δύο χρόνια μετά το φιάσκο της διάσωσης της Αργεντινής και τη χρεοκοπία των 100 δισ. δολαρίων του 2001, έκθεση του ΔΝΤ παραδεχόταν ότι το Ταμείο έπρεπε να είχε αποσύρει τη στήριξή του προς τη χώρα νωρίτερα. Όμως, υπέκυψε σε πολιτικές και αγοραίες πιέσεις να συνεχίσει να δίνει δάνεια στην Αργεντινή, παρότι είχε σοβαρές ανησυχίες για την ικανότητα της χώρας να τα αποπληρώσει.

Η έκθεση του 2003 καθιέρωνε μία νέα αρχή για το ΔΝΤ. “Μία σημαντική αρχή που πρέπει να καθοδηγεί τη διαδικασία λήψης αποφάσεων του Ταμείου και που πρέπει ξεκάθαρα να τονιστεί από την εμπειρία στην Αργεντινή είναι ότι σε μία κατάσταση κατά την οποία η δυναμική του χρέους είναι ξεκάθαρα μη διατηρήσιμη, το ΔΝΤ δεν θα πρέπει να παρέχει τη χρηματοδότησή του. Στο βαθμό που η χρηματοδότηση αυτή βοηθά να αποτραπεί η ανάγκη μιας αναδιάρθρωσης χρέους, απλά ενισχύει το τελικό κόστος αυτής της αναδιάρθρωσης”.

Όπως έδειξε η χθεσινή έκθεση, ωστόσο, μερικά χρόνια αργότερα, το ΔΝΤ αναγκάστηκε να παραβιάσει αυτή την αρχή του, υποκύπτοντας και πάλι στις πολιτικές πιέσεις (των Ευρωπαίων εταίρων του αυτή τη φορά, που αντιτάχθηκαν σε μία εξ αρχής αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους).

Αλλά και μετά τις σοβαρές επικρίσεις που δέχθηκε για την αντιμετώπιση της ασιατικής κρίσης, το Ταμείο δεν ήταν φειδωλό στην αυτοκριτική του:

“Οι εκτιμήσεις του προγράμματος υποτίμησαν σημαντικά τη σοβαρότητα της ύφεσης(…). Αυτή η ροπή προς την αισιοδοξία ήταν κατά πάσα πιθανότητα επιβλαβής για την αξιοπιστία του προγράμματος”.