Ποια είναι η γενιά των Endies – Άνεργοι νέοι, εγκλωβισμένοι μέσα στις μητροπόλεις

Κάθε δεκαετία χαρακτηρίζεται από κάτι διαφορετικό. Οι εκάστοτε πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες της εποχής, επηρεάζουν και χαρακτηρίζουν μια ολόκληρη γενιά. Έτσι, η δεκαετία του ’70 ήταν η εποχή των χίπηδων, η δεκαετία του ’80 των γιάπηδων, φτάνοντας έτσι στην γενιά των Εndies.

Η γενιά αυτή που αναδύεται στη Δύση αποτελείται από μορφωμένους άνεργους ή νεαρούς εργαζόμενους που δεν λαμβάνουν όμως ικανό εισόδημα ώστε να τα βγάλουν πέρα με τις ενήλικες υποχρεώσεις τους.

Σύμφωνα με νέα βρετανική έκθεση, που δημοσιεύει η Telegraph, οι Εndies φτάνουν περίπου το 1 εκατ. μόνο στο Λονδίνο. Μέσα από συνεντεύξεις οικογενειών με χαμηλά ή μεσαία εισοδήματα αναδύεται μια ανησυχητική εικόνα: άνθρωποι απογοητευμένοι, με εισόδημα που διαρκώς μειώνεται και έξοδα που αντιθέτως διογκώνονται -όπως τα μεταφορικά και τα ενοίκια. Τα ενοίκια για παράδειγμα στο Λονδίνο είναι περίπου 50% υψηλότερα απ’ ό,τι στην υπόλοιπη χώρα κι ούτε λόγος να γίνεται για την απόκτηση σπιτιού. Αλλά και οι δαπάνες μετακίνησης έχουν εκτοξευθεί, όπως και το κόστος φροντίδας των παιδιών.

Η έκθεση χαρακτηρίζει τους Εndies όχι απλά πιεσμένους αλλά παγιδευμένους. Είναι πολύ δύσκολο να εγκαταλείψουν τις μεγαλουπόλεις για να ζήσουν στην επαρχία, όπου το κόστος διαβίωσης είναι χαμηλότερο, αλλά δεν υπάρχει δουλειά ούτε για δείγμα.

Στο πρώην Λονδίνο της κοινωνικής πρόνοιας οι αιώνιοι φοιτητές απ’ όλο τον πλανήτη μπορούσαν να έχουν μια στέγη κι ένα μικρό επίδομα. Σήμερα οι φτωχοί αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς: η είδηση ενός νεαρού που έκλεψε τρόφιμα από τα σκουπίδια ενός σούπερ μάρκετ (και καταδικάστηκε από το δικαστήριο γι’ αυτό) αποτέλεσε σοκ κι έκανε τον γύρο του κόσμου.

Ο διευθυντής του Centre for London προειδοποιεί ότι αν αυτή η κατάσταση συνεχιστεί, το Λονδίνο θα γίνει ένα νέο Ντουμπάι. Θα κατοικείται δηλαδή μόνο από κοσμοπολίτες που έρχονται για να ξοδέψουν χρήματα. Όμως οι πρωτεύουσες του κόσμου χρειάζονται το εργατικό δυναμικό τους και πρέπει να το βοηθήσουν να ζήσει. Αυτή, κατά τα φαινόμενα, είναι μια λεπτομέρεια που δεν έχουν σκεφτεί ακόμα οι Ευρωπαίοι ηγέτες.