Γιατί πλέον δεν ξέρουμε ποιος τραγουδιστής είναι πραγματικά δημοφιλής

Είναι συνηθισμένο για τους οπαδούς της πυγμαχίας να παραπονιούνται τους παγκόσμιους τίτλους που δεν έχουν κάποιο νόημα. Με τέσσερα διαφορετικά κυβερνητικά όργανα, τα οποία χρίζουν πρωταθλητές σε κάθε κατηγορία βάρους – και έναν από αυτούς να χρίζει μέχρι και τρεις πρωταθλητές για κάθε μία – είναι δύσκολο να πούμε ποιος είναι ο καλύτερος μαχητής στον κόσμο σε οποιοδήποτε βάρος.

Ένα παρόμοιο πρόβλημα αντιμετωπίζει η μουσική βιομηχανία. Σύμφωνα με τον Economist, μέχρι πρότινος ήταν εύκολο να γνωρίζουμε ποιοι ήταν οι πρωταθλητές της ποπ: Καθένας που ήταν ο νούμερο ένα στα charts των singles και ο νούμερο ένα στα charts των άλμπουμ. Αλλά η ποπ μουσική, όπως και η πυγμαχία, έχει μεταφερθεί σε ένα μοντέλο πολλαπλών πρωταθλητών: Οι παλαιότεροι φαν του είδους μπορούν ακόμα να θεωρήσουν τη λίστα που δημοσιεύεται από το Official Chart στη Βρετανία ή από το Billboard στην Αμερική ως στέμμα του αδιαμφισβήτητου νικητή, αλλά αυτό δεν ισχύει πλέον.

Γιατί υπάρχουν τα charts του Spotify (τόσο το ημερήσιο όσο και το εβδομαδιαίο) και υπάρχει το chart της Apple Music. Υπάρχει το chart του YouTube και το charts του Shazam και το chart Deezer και το εκείνο των iTunes. Κάθε ένα παρακολουθεί ένα διαφορετικό σύνολο δραστηριοτήτων. Τα επίσημα charts παίρνουν ένα συνδυασμό πωλήσεων, ροών και λήψεων, αλλά υπάρχουν όρια για το πόσες φορές ένας ανεξάρτητος καλλιτέχνης μπορεί να εμφανιστεί στο γράφημα. Το Shazam μετρά πόσες φορές αναζητείται ένα τραγούδι στην εφαρμογή του. οι άλλοι καταγράφουν τις αναπαραγωγές στις πλατφόρμες τους. Δεδομένου ότι το καθένα από αυτά τα charts μετράει διαφορετικά πράγματα, παράγει συχνά διαφορετικά αποτελέσματα.

Ακόμη χειρότερα, σε αυτά τα charts υπάρχουν περισσότερα charts: για την παρακολούθηση των τάσεων, της δυναμικής και της viral δραστηριότητας, για πωλήσεις βινυλίου, για προβολές βίντεο. Υπάρχουν charts για μεμονωμένες χώρες και για ολόκληρο τον κόσμο. Υπάρχουν τόσα πολλά, που το YouTube έχει ξεκινήσει να στέλνει ένα εβδομαδιαίο newsletter σε δημοσιογράφους που προσπαθούν να κατανοήσουν τα δικά του στατιστικά στοιχεία – τα κορυφαία τραγούδια, τους κορυφαίους καλλιτέχνες, τους συνδρομητές σε σελίδες μεμονωμένων καλλιτεχνών και ούτω καθεξής.

Όσο περισσότερα charts υπάρχουν, τόσο λιγότερη σημασία έχουν. Όσο λιγότερη σημασία έχουν, τόσο πιο δύσκολο είναι να τα χρησιμοποιήσει κανείς για τον συγκεκριμένο σκοπό τους: Τη μέτρηση της επιτυχίας ενός καλλιτέχνη σε σχέση με τους άλλους. Αν κάποιος είναι ο κορυφαίος των charts βίντεο του YouTube, αλλά έχει τον αριθμό 20 στον εβδομαδιαίο πίνακα τραγουδιών του Spotify, είναι περισσότερο ή λιγότερο δημοφιλής από κάποιον που είναι ο αριθμός οκτώ και στα δύο; Τι γίνεται αν κάποιος εντελώς διαφορετικός είναι ο κορυφαίος του Official Chart; Τι γίνεται με τους καλλιτέχνες που δεν εμφανίζονται σε κανένα chart, αλλά μπορούν να πουλήσουν περισσότερα εισιτήρια από τα αστέρια του streaming; Πόσο δημοφιλείς είναι;

Το θέμα μπορεί να φαίνεται αμελητέο, αλλά έχει σημασία. Ο πολλαπλασιασμός των charts καθιστά αδύνατο να διακρίνει κανείς ποιος είναι και ποιος δεν είναι ένα μεγάλο αστέρι. Είναι σαφές ποιοι είναι οι αστέρες της επιχείρησης κινηματογράφου επειδή οι αποδείξεις των box-office παρέχουν ένα εύκολο μέτρο δυναμικής. Είτε είστε έφηβος είτε συνταξιούχος, έχετε μια γενική ιδέα για το ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι κινηματογραφικοί αστέρες ανά πάσα στιγμή. Αυτό δεν συμβαίνει πια με την ποπ.

Μερικές φορές μπορεί να προκύψει συναίνεση. Αυτή την εβδομάδα ένα τραγούδι έφτασε στο τοπ του Official Chart, καθώς και τις λίστες που παρέχονται από τα iTunes, το Spotify, το YouTube, την Apple Music, το Shazam και το Deezer. Το τραγούδι είναι “Dance Monkey” από τον Tones and I. Ωστόσο, για πολλούς ακροατές ήταν μάλλον ευκολότερο να κατονομάσεις τον Νο1 τις ημέρες που υπήρχε μόνο ένα chart.