Τη σύγκριση μεταξύ της πολιτειακής δομής των ΗΠΑ και της ένωσης κρατών της Ευρώπης επιχειρεί να κάνει με άρθρο του στους Financial Times, ο επικεφαλής οικονομολόγος της βρετανικής HSBC, Stephen King.
Όπως γράφει, ο καλύτερος τρόπος να αντιληφθούμε την τοξική σχέση που έχει αναπτυχθεί μεταξύ Ελλάδας – βορειοευρωπαίων δανειστών είναι να ξεχάσουμε εντελώς την Ευρώπη και, αντ’ αυτού, να σκεφτούμε τις ΗΠΑ. Εάν έπαυε να υπάρχει η Ουάσινγκτον, εάν το ομοσπονδιακό δημοσιονομικό σύστημα κατέβαζε ρολά, τότε δεν θα υπήρχαν ομοσπονδιακοί φόροι, ούτε παροχές κοινωνικής ασφάλισης, ούτε διακρατικά έργα υποδομής χρηματοδοτούμενα από το κράτος. Επίσης, τα οικονομικά στοιχεία θα έδειχναν τότε τις οικονομικές επιδόσεις της καθεμιάς πολιτείας ξεχωριστά, όχι μόνο σε ό,τι αφορά ΑΕΠ και και τον πληθωρισμό, αλλά και για το ισοζύγιο πληρωμών. Θα γνωρίζαμε τότε ποια κράτη θα είχαν πλεόνασμα στο ισοζύγιο πληρωμών και ποια θα είχαν ελλείμματα, αλλά και το ακριβές ύψος αυτών.
Όπως εξηγεί ο King με το ομοσπονδιακό σύστημα, το πλεόνασμα που εμφανίζει πχ η πλουσιότερη πολιτεία των ΗΠΑ (ήτοι Μασαχουσέτη), μειώνει το έλλειμμα που εμφανίζει η φτωχότερη πολιτεία, ήτοι ο Μισισιπής, μέσω των fiscal transfers. Φανταστείτε τώρα τι θα γινόταν αν οι πλούσιοι κάτοικοι της Μασαχουσέτης ανακάλυπταν έντρομοι ότι οι φόροι που πληρώνουν χρησιμοποιούνται για να υποστηρίξουν τον μη παραγωγικό, άνεργο πληθυσμό του Νότου και αποφάσιζαν να βάλουν ένα τέλος σε αυτό. Τότε, θα ήταν θέμα χρόνου ο Μισισιπής να μετατραπεί σε μια Ελλάδα της Αμερικής, ανίσχυρος απέναντι στην αντίστοιχη… αμερικανική Γερμανία.
Αυτό, καθησυχάζει ο King, δεν πρόκειται να συμβεί, γιατί η ύπαρξη της Ουάσινγκτον λειτουργεί ως φρουρός ενάντια σε τέτοιους κινδύνους. Αυτό που θέλει να καταδείξει είναι πως τα πλούσια κράτη που χορηγούν δάνεια στους “φτωχούς συγγενείς” αναπτύσσουν μαζί τους μια σχέση εξάρτησης που πολύ εύκολα καταλήγει σε δάκρυα. Κι όχι απαραίτητα γιατί οι πλούσιοι είναι απαραίτητα “κακοί”, αλλά γιατί είναι πιθανό να ακολουθήσουν επιλογές που μπορούν να περιγραφούν ως ενθουσιώδης εφαρμογή μιας βικτοριανής ηθικής.
Για την Ευρωζώνη, η απουσία παντός είδους δημοσιονομικής ένωσης απειλεί σε μόνιμη βάση να καταλήξει σε κατάρρευση και διάλυση.
Όταν βρίσκονται εντός μια κοινής νομισματικής ένωσης, οι πιστωτές δεν επιτρέπεται να μπορούν να λειτουργούν ως δικτάτορες στους δανειζόμενους. Κι όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ευρωζώνη, καταλήγει το άρθρο.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.