Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης

Add Newmoney.gr on Google

Στην ιστορία των «ταπεινών» μαγιό, κάνει αναδρομή μια νέα έκθεση στο Λονδίνο.

Με ονομασία «Riviera Στυλ: Resort & Μαγιό από το 1900», στο Fashion και Textile Μουσείο του Λονδίνου, η έκθεση αυτή καταγράφει το ταξίδι από τα φορέματα-μαγιό έως το γόνατο μέχρι τα προκλητικά μπικίνι του σήμερα, μέσα από αρχειακά ρούχα και εικόνες.

Όσο οι δεκαετίες περνούσαν, τόσο τα μαγιό… μίκραιναν. Αυτό το διαπιστώνει κανείς εύκολα από τα αντικείμενα που θα παρουσιαστούν σε έκθεση στο Λονδίνο.

«Στη δεκαετία του ’50 όλα τα νεαρά κορίτσια ήθελαν να μοιάσουν στη μητέρα τους. Το ’60, η μεγάλη αλλαγή ήταν πως οι μητέρες ήθελαν να είναι σαν τις κόρες», λέει στο CNN λέει ο επιμελητής του μουσείου, Dennis Nothdruft.

http://www.independent.co.uk/incoming/article10270942.ece/alternates/w620/swimwear11.jpg

«Σήμερα μπορείς ουσιαστικά να βγεις στην παραλία δίχως να φοράς τίποτα», προσθέτει. Μία ματιά στα μαγιό του παρελθόντος δείχνει πολλά και για το τι ήταν ηθικό κάθε εποχή, ποια σημεία του σώματος επιτρεπόταν να αποκαλυφθούν δημοσίως και ποια όχι.

Seen together, the pieces chart the changes in design, textiles, and societal norms.

Για παράδειγμα, στις αρχές του 20ου αιώνα, οι γυναίκες φορούσαν φορέματα παραλίας, που μόνο κατάλληλα για κολύμπι δεν ήταν. Φτιαγμένα από μαλλί, γίνονταν βαριά και προκαλούσαν φαγούρα όταν βρέχονταν. Κάλυπταν το σώμα από τους ώμους μέχρι μόλις πάνω από το γόνατο. Επιπλέον, οι γυναίκες από κάτω φορούσαν εσώρουχο- βερμούδα ενώ για ένα διάστημα έβαζαν και κορσέ. Πιο απλά, η σκέψη και μόνο για μία βουτιά προκαλούσε κόπωση.

"The story of innovation really relates to finding materials that respond to the requirements: fitting and getting wet," says Fashion and Textile Museum curator Dennis Nothdruft.

Και οι άνδρες όμως δεν έπρεπε να δείχνουν πολλά. Για παράδειγμα, την ίδια εποχή, φορούσαν διπλό μαγιό, σλιπάκι και σορτσάκι, για να καλύπτονται όσα έπρεπε, όταν έπεφταν στο νερό και το ύφασμα χαλάρωνε.

Αργότερα, όταν οι παραλίες έγιναν μεικτές, οι άνδρες έπρεπε να καλύπτουν το στέρνο τους, οπότε προέκυψε το ολόσωμο, πλεκτό με ζώνη μαγιό. Το ’30 έγιναν μόδα οι «πιτζάμες παραλίας», που τις φορούσαν πίνοντας κοκτέιλ το βράδυ δίπλα στη θάλασσα.

"The story really starts with the shift from bathing in Victorian times to swimming," Nothdruft says. "There was this movement toward more activity, and particularly women being able to be more active."

Δεν άλλαζαν όμως μόνο τα σχέδια. Στο τέλος εκείνης της δεκαετίας οι εταιρείες είχαν αρχίσει ήδη να προσπαθούν να δημιουργήσουν ελαστικά υφάσματα, γιατί τα πλεχτά έχαναν το σχήμα τους. Τα επόμενα 20 χρόνια, οι σχεδιαστές άρχισαν να δίνουν σημασία και σε πιο κολακευτικά σχέδια, που αναδείκνυαν τις καμπύλες.

Μετά, ήρθε το νάιλον, χάρη στο οποίο τα μαγιό ήταν πιο ελαφριά και στέγνωναν πιο γρήγορα. Και όσο τα χρόνια περνούσαν, τόσο πιο μικρά γίνονταν τα σχέδια, φτάνοντας στις αρχές του 21ου αιώνα, όταν έπρεπε να είναι αισθησιακά και σέξι, για άνδρες και γυναίκες.

Though the social norms of the Victorian era were loosening, women were still expected to dress fairly modestly for the sea.

In the 1920s, swimsuits became more revealing as tans came into fashion, thanks to trendsetters like Coco Chanel.

It was in the 1930's that contemporary swimwear design came to be, thanks to the advent of elasticated threads that made a close fit more achievable.

"The problem with swimwear early was that it didn't stretch, or it didn't fit very well," Nothdruft said.

Two-pieces from the 1950's were built to enhance -- or create -- the hourglass silhouette that was coveted at the time.

"You start getting a lot of structured swimsuits built like corsets," Nothdruft says. "They have bra tops, and there's control and structure material inside them for shaping."

The tiny bikinis as we know it came into fashion during the Sixties, as young women rejected the constricting fashions their mother's embraced.

Swimsuits continued to shrink well into the 1990's, adding new emphasis on physical fitness.