Ελληνικό: Οι ομοιότητες με τη δεκαετία του 1920 και το “φαγοπότι” των συμβάσεων του Δημοσίου

Του Παναγιώτη Μπουσμπουρέλη

Η υπόθεση των ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα τείνει να γίνει παρεξηγημένη, πόσο μάλλον όταν ο S&P προβλέπει ότι τα έσοδα για το 2014 θα είναι 3 δισ. ευρώ. H Lamda βελτίωσε την προσφορά της ανεβάζοντας το συνολικό τίμημα στα 915 εκατ. ευρώ με τα 615 εκατ. να πρόκειται να δοθούν σε 10 χρόνια.

Σε μια χώρα που επί της ουσίας έχει υποστεί τις επιπτώσεις της χρεοκοπίας τα τιμήματα για την απόκτηση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου επιδέχονται πολλές ερμηνείες και αποτιμήσεις.

Στη περίπτωση της Lamda, όμως, πάρα πολλά ζητήματα δεν είναι ξεκαθαρισμένα, καθώς επί της ουσίας ο όμιλος Λάτση αποκτά ένα option, με 300 εκατ. ευρώ, που θα έχει τη δυνατότητα να διαχειριστεί στη πορεία υλοποιώντας όλα τα εργαλεία χρηματοδοτήσεων στα οποία ο ίδιος ο κ. Σπύρος Λάτσης είναι καθηγητής.

Από την άλλη πλευρά, μια κυβέρνηση που δεν έχει άλλες εναλλακτικές προτάσεις και υφίσταται την πίεση των πιστωτών να δείξει έργο στις ιδιωτικοποιήσεις δεν αποκλείεται να κατακυρώσει μια σύμβαση για την οποία πολλά πράγματα θα διευκρινιστούν αργότερα.

Η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα αν ανατρέξει κανείς στην οικονομική ιστορία – Κώστας Π. Κωστής, “Η Εθνική τράπεζα της Ελλάδος μέχρι το 1940” –  θα διαπιστώσει πολλές ομοιότητες με την περίοδο ακόμα και της δεκαετίας του 1920. Και τότε υπήρχαν επιμηκύνσεις αποπληρωμής χρεών με παρεμβάσεις σε ομόλογα και καταθέσεις, τράπεζες που ανακεφαλαιοποιούντο και επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές το 1929.

Υπήρχαν, όμως, και συμβάσεις όπως αυτή της Traction στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας (έχουμε κι άλλα τέτοια μπροστά) που συνάντησαν σφοδρή κριτική για σκανδαλώδεις παραχωρήσεις.

Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε μπροστά μας και την ιδιωτικοποίηση της μικρής ΔΕΗ. Όλα αυτά, λοιπόν, δεν είναι καινούρια, εξάλλου το αμαρτωλό ελληνικό Δημόσιο μετά τις καταχρήσεις του φαίνεται ότι δεν έχει το παιχνίδι στα χέρια του. Το μεγάλο “φαγοπότι” των ιδιωτικοποιήσεων, όμως, μόλις τώρα ξεκινά.