Ο λόγος που το επιτόκιο δανεισμού της Ελλάδας στο ντεμπούτο της στις αγορές ομόλογων έπρεπε να είναι κάτω του 5% έστω και οριακά, δεν είχε να κάνει με τις εντυπώσεις-άλλωστε οι επαγγελματίες διαχειριστές δεν επηρεάζονται από τέτοια επικοινωνιακά τρικ-αλλά με πιο σύνθετες όσο και τεχνικού τύπου παραμέτρους που προφανώς δεν είναι εύκολα κατανοητές.
Συγκεκριμένα το επιτόκιο έπρεπε να βρίσκεται χαμηλότερα του 5% προκειμένου να μην επηρεαστεί αυξητικά η δυναμική του χρέους της χώρας, μια και το δάνειο των 3 δισ. ευρώ προστίθεται μεν σε αυτό, ωστόσο αντισταθμίζεται από το πρωτογενές πλεόνασμα σε συνδυασμό με το ποσοστό του δεύτερου επί του ΑΕΠ.
Έτσι το κουπόνι έπρεπε να διαμορφωθεί στο 4,75% και αυτό επετεύχθη δια της μεθόδου του λεγόμενου “financial engineering” που με όσο πιο απλό λόγια γίνεται σημαίνει πως οι leaders της έκδοσης (δηλαδή οι ανάδοχοι) έβαλαν τιμές όχι στο άρτιο (100) αλλά λίγο χαμηλότερα κατά 0,20%, δηλαδή στο 99,8 (υπό το άρτιο).
Βέβαια το Δημόσιο δεν άντλησε ακριβώς 3 δισ. ευρώ αλλά 6 κατ. ευρώ λιγότερα ποσό που ωστόσο είναι αμελητέο σε σύγκριση με το μέγεθος της έκδοσης και κυρίως του γεγονότος ότι οι αγορές μας έθεσαν και πάλι στα χαρτοφυλάκια τους.
Α. Τάντουλος
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.