Η λύση του Κυπριακού περνάει από το… φυσικό αέριο

Η επίλυση του Κυπριακού, αν και «παρατεταμένη» διένεξη, μοιάζει μάλλον ευκολότερη, ειδικότερα υπό τις παρούσες συνθήκες.

Όπως αναφέρει σε άρθρο του στην “Καθημερινή” ο Δρ Κωνσταντίνος Φίλης, η Ουάσιγκτον προσδιορίζει χρονικά τις θετικές εξελίξεις το αργότερο μέχρι το πρώτο τρίμηνο του 2015, προσδοκώντας ότι η οικονομική κρίση σε συνάρτηση με την εύλογη κόπωση μετά από τέσσερις δεκαετίες θα επιφέρουν την αναγκαία συνειδητοποίηση για την υπερψήφιση ενός νέου σχεδίου.
Αυτή τη φορά προσφέρουν ισχυρό οικονομικό δέλεαρ (π.χ. με την επιστροφή της Αμμοχώστου και τη συνακόλουθη τουριστική εκμετάλλευση) αλλά και το κίνητρο της ταχύτερης -και δη ανεμπόδιστης- εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αν τα καταφέρουν είναι σαφές ότι θα έχουν τον πρώτο λόγο επί των αποφάσεων για τη διάθεση και τον προορισμό του αερίου. Αυτό τους δίνει τη δυνατότητα να υιοθετήσουν ένα μακροπρόθεσμο ενεργειακό πλάνο, βάσει του οποίου η Ανατολική Μεσόγειος από κοινού με το αμερικανικό σχιστολιθικό αέριο θα συμβάλουν -συμπληρωματικά- στην ενεργειακή ασφάλεια της Ε.Ε., αλλά συνάμα ο προσανατολισμός της πρώτης προς την ευρωπαϊκή αγορά θα επιτρέψει στις ΗΠΑ να διαθέσουν μεγαλύτερες ποσότητες στη «διψασμένη» και ελκυστικότερη Απω Ανατολή.
Παράλληλα, καθίσταται σαφές στη Ρωσία ότι αφενός συστηματοποιούνται οι ενέργειες μερικής ενεργειακής απεξάρτησης της Γηραιάς Ηπείρου, αφετέρου ότι σε περίπτωση ευόδωσης των αμερικανικών προσπαθειών, η όποια διείσδυσή της στην περιοχή θα περιοριστεί στην υποστήριξη του συριακού καθεστώτος, ίσως και στη φιλική διάθεση της Αιγύπτου, η οποία, πάντως, θα παραμείνει στην αμερικανική σφαίρα επιρροής.

Η Ευρώπη, της οποίας οι εισαγωγές πετρελαίου και αερίου θα ανέρχονται το 2030 περίπου στο 90% και 85% της κατανάλωσης αντιστοίχως, χρειάζεται να αποδείξει πώς εννοεί την ασφάλεια τροφοδοσίας της.

Η εικόνα ανυποληψίας των Βρυξελλών εντάθηκε μεν από την κρίση στην Ουκρανία, εντούτοις, κατά φαινομενικά παράδοξο τρόπο, άνοιξε παράθυρο ευκαιρίας για περιφερειακές συμπράξεις με πρωταγωνιστή την Ευρώπη ως το ασφαλέστερο -παρότι όχι ιδανικό- καταφύγιο εν συγκρίσει με άλλα. Αυτό πιθανότατα θα προκαλέσει συγκρατημένα ανοίγματα σε τρίτες αγορές, σε μία προσπάθεια να εμπεδώσει την παρουσία της στον χώρο που θα προσδιορίσει ως φυσική της συνέχεια, δημιουργώντας σταδιακά τις προϋποθέσεις ώστε να αποτελέσει εναλλακτική πρόταση απέναντι στο δεσποτικό μοντέλο γειτόνων μας.

Και αν στα ανατολικά της Ευρώπης και τον Καύκασο απέναντι σε έναν ισχυρό ανταγωνιστή τα ευρωπαϊκά νήματα κινούνται από τις χώρες Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης, στην Ανατολική Μεσόγειο η Ελλάδα απολαμβάνει συγκριτικών πλεονεκτημάτων, μιλώντας εν πολλοίς «κοινή γλώσσα» με τα περισσότερα κράτη. Η χώρα μας, παρά τη σημαντική υποχώρηση των τελευταίων ετών, νοείται, συγκριτικά με άλλες περιπτώσεις, υπεύθυνη δύναμη και παράγοντας που συνεισφέρει εποικοδομητικά στην περιφερειακή σταθερότητα.