Ο χρόνος και ο τρόπος κατά τον οποίο θα δοθεί ένα στίγμα από Βρυξέλλες και Βερολίνο για το θέμα του ελληνικού χρέους θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό και τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, δείχνουν ότι από εκεί θα εξαρτηθούν και οι όποιες εκλογικές πρωτοβουλίες.
Το ιδανικό σενάριο για την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου είναι να επιτύχουν μια συμφωνία «πακέτο» με τους εταίρους – δανειστές για τη χρηματοδότηση των επομένων ετών, για αποχώρηση της τρόικας και για το χρέος, την οποία θα εμφανίσουν προωθώντας το επιχείρημα ότι μια άλλη κυβέρνηση δεν θα είναι σε θέση να εξασφαλίσει τα ίδια.
Με ένα τέτοιο χαρτί στα χέρια της η κυβέρνηση θα μπορούσε να παίξει από ενισχυμένη θέση το παιχνίδι της εκλογής προέδρου, αλλά και να διεκδικήσει καλύτερη τύχη σε ενδεχόμενες εκλογές.
Δεδομένου ότι στις προηγούμενες εκλογές οι εταίροι είχαν στηρίξει με κάθε τρόπο το «μνημονιακό» στρατόπεδο, η κυβερνητική πλευρά ελπίζει ότι και ενόψει της επόμενης αναμέτρησης οι Ευρωπαίοι θα τηρήσουν ανάλογη στάση, με τοποθετήσεις, δηλώσεις και υπονοούμενα που θα καταλήγουν στο μήνυμα «ιδού η συμφωνία, καλύτερη δεν γίνεται, μην μπαίνετε σε περιπέτειες».
Όμως το ευρωπαϊκό σύστημα δεν είναι διατεθειμένο να κλείσει το θέμα του χρέους όσο υπάρχει πολιτική αβεβαιότητα, διότι δεν θέλει να ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση για να δει «αύριο» μια νέα κυβέρνηση να παραλαμβάνει ως δεδομένα τα όσα συμφωνηθούν και να αρχίσει να ζητάει περισσότερα.
Γιαυτό και εκπέμπονται μηνύματα από Βρυξέλλες και Βερολίνο ότι η διαπραγμάτευση για το χρέος θα καθυστερήσει, ότι οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα είναι δύσκολες -εν κατακλείδι ότι χρειάζεται νέο μνημόνιο και νέο δάνειο.
Όμως με τον τρόπο αυτό δυσκολεύουν το παιχνίδι για την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, παρόλο που εκείνη προτιμούν ως συνομιλητή.
Οι εταίροι θεωρούν ζωτικής σημασίας τη διασφάλιση δυνατότητας ελέγχου στην Ελλάδα, ώστε ο βασικός προσανατολισμός των πολιτικών να μην αλλάξει και να είναι περιορισμένες οι δυνατότητες ελιγμών μια ενδεχόμενης αριστερής κυβέρνησης στο μέλλον.
Ελάφρυνση χρέους με όρους και ρήτρες
Γι’ αυτό άλλωστε οι συζητήσεις που ήδη έχουν ξεκινήσει στο παρασκήνιο, προβλέπουν όρους και προϋποθέσεις (conditionality) ακόμα και για την ελάφρυνση του χρέους. Δηλαδή η ελάφρυνση να γίνει σε διαφορετικές φάσεις, οι οποίες θα συνδέονται με την εκπλήρωση συγκεκριμένων προϋποθέσεων και στόχων από την ελληνική πλευρά. Με λίγα λόγια, συγκεκριμένες δεσμεύσεις και ρήτρες οι οποίες όμως δεν θα ονομάζονται «μνημόνιο» και αντί για τη χρηματοδότηση, θα συνδέονται με το χρέος. Αυτή μπορεί να είναι και μια διέξοδος με το λιγότερο κόστος για την κυβέρνηση και τους εταίρους η οποία ίσως αφήνει κάποια περιθώρια πολιτικών ελιγμών ενόψει εκλογής προέδρου.
Αντίθετα, εάν οι εταίροι πιέσουν για νέο δάνειο και νέο μνημόνιο, το πολιτικό κόστος θα είναι τέτοιο που δύσκολα θα μπορέσει να το αντέξει η σημερινή κυβέρνηση και οι πολιτικές εξελίξεις απλώς θα επιταχυνθούν, εν μέσω νέων αναταράξεων στο οικονομικό περιβάλλον. Η λογική λέει ότι κάτι τέτοιο δεν το θέλουν ούτε οι δανειστές.
Ίσως η σκληρή ρητορική που υιοθετούν μέσω διαρροών οι δανειστές ενόψει του ελέγχου από την τρόικα, να οφείλεται σε λόγους τακτικής.
Εάν επιμείνουν στη στάση αυτή μέχρι τέλους επιταχύνοντας τη φθορά Σαμαρά- Βενιζέλου και εκ των πραγμάτων διευκολύνοντας την πορεία προς εκλογές, αυτό πιθανότατα θα σημαίνει ότι προετοιμάζονται και για μια μεγάλη σύγκρουση με την όποια επόμενη κατάσταση.
Γ. Χ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.