«Οι πολιτικοί σε Ελλάδα και Γαλλία θέλουν εύκολο σεξ και χρήμα»

Αποκαλύπτει τις κρυφές επιθυμίες, τις αδυναμίες και όλα όσα σκέφτεται ο γνωστός Γάλλος ηθοποιός για τον πλούτο, το σεξ και την εξουσία – θέσεις
«Απεχθάνομαι βαθιά τους πολιτικούς. Πραγματικά τους μισώ. Δεν έχεις τίποτα καλό να περιμένεις από αυτούς. Οι πολιτικοί μάς κατάντησαν έτσι και μας έφεραν εδώ που είμαστε», ομολογεί ο γνωστός Γάλλος ηθοποιός σε συνέντευξη που εξασφάλισε το «thema people» με αφορμή την ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί «Καλώς ήρθες στη Νέα Υόρκη». Τα ίδια περίπου λόγια επαναλαμβάνει και στην εναρκτήρια σκηνή της ταινίας, λίγο πριν τον δούμε να ερμηνεύει συναρπαστικά τον Ντεβερό, ο οποίος ουσιαστικά ταυτίζεται με τον Ντομινίκ Στρος-Καν: ο ισχυρός άνδρας συλλαμβάνεται λίγο μετά τα όσα συμβαίνουν στην πανάκριβη σουίτα ξενοδοχείου όπου διαμένει στη Νέα Υόρκη.

Βγαίνοντας από το ντους ο πρωταγωνιστής θα απομονώσει την έγχρωμη καμαριέρα, με αποτέλεσμα εξαιτίας της πράξης του να συντριβεί ηθικά και πολιτικά. Ο γάμος του με την πανίσχυρη σύζυγο, την οποία ερμηνεύει η Ζακλίν Μπισέ, διαλύεται, ο ίδιος συλλαμβάνεται, ενώ η υποψηφιότητά του για το προεδρικό αξίωμα της Γαλλίας μοιάζει πλέον όνειρο απατηλό. Η ταινία προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στη Γαλλία -με τον άλλοτε πανίσχυρο άνδρα του ΔΝΤ να απειλεί με μηνύσεις-, ενώ στις ΗΠΑ δεν κατάφερε να εξασφαλίσει διανομή εξαιτίας του γνωστού αμερικανικού πουριτανισμού. Ωστόσο αποθεώθηκε από σπουδαίους δημιουργούς όπως ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, που την αποκάλεσε «όμορφη και δυνατή ταινία», ενώ ο πολύς Μίλος Φόρμαν ομολόγησε ότι πρόκειται για την καλύτερη ταινία του Φεράρα. Είναι εύκολο, πάντως, να φανταστεί κανείς την πειστικότητα με την οποία ερμηνεύει ο διάσημος Γάλλος ηθοποιός τον Στρος-Καν, αλλά λιγότερο εύκολο να αντιληφθεί τα πραγματικά κοινά τους σημεία.

Ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ είχε πάρει θέση παλαιότερα απέναντι στον Στρος-Καν αποκαλώντας τον «σιχαμένο» και «βδελυρό». Ποια όμως είναι η γνώμη του τώρα για τον χαρακτήρα που ερμηνεύει στην ταινία; «Ο χαρακτήρας που ερμηνεύω είναι συγκλονιστικά προκλητικός και κάπως σαιξπηρικός. Αντίστοιχα στοιχεία με αυτή την υπόθεση συναντάς στα σαιξπηρικά έργα: εξουσία, πλούτο, σεξ. Ανάλογα βλέπεις και στις τραγωδίες – ακόμη και στα κωμικά έργα όπως ο ‘‘Ταρτούφος’’. Πρόκειται ουσιαστικά για τη θεατρικότητα της εξουσίας και του βίου».

Και αυτό είναι το ωραίο με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ: ότι μπορεί να χρησιμοποιεί αναλογίες με τον Σαίξπηρ την ίδια στιγμή που βρίζει, βωμολοχεί και δεν αφήνει τίποτα όρθιο – άνθρωπος των άκρων και των παθών. Ακόμη και στις πιο ωραίες λεκτικές μεταφορές ο σαρωτικός Ζεράρ δεν χαρίζει κάστανα: καταφέρεται ενάντια στον χαρακτήρα που ερμηνεύει με μεγάλη πειστικότητα, αλλά την ίδια στιγμή φτάνει να τον συμπαθεί: «Ερμηνεύοντας τον συγκεκριμένο χαρακτήρα είδα πραγματικά να αλλάζει η γνώμη μου γι’ αυτόν. Οταν είχα μάθει τότε τι είχε συμβεί από τις ειδήσεις, μου είχε φανεί ένας άνθρωπος αποκρουστικός και απεχθής, αλλά μετά την ταινία άρχισα να αλλάζω γνώμη. Ισως γιατί ανακάλυψα την πραγματική διάσταση της ασταθούς ανθρώπινης φύσης – και αυτή ενυπάρχει σε οποιονδήποτε παρασύρεται από τα πάθη του. Ωστόσο στην ταινία τα πάθη δεν κάνουν τον Ντεβερό να υποφέρει πραγματικά, αλλά απλώς προκαλούν παράπλευρες απώλειες με έναν τρόπο που εξαρχής δεν του είναι αντιληπτός.

Και αυτό το λέω γιατί πραγματικά δεν μπορώ να εκτιμήσω απόλυτα τις πράξεις του -αν είναι ηθικές ή ανήθικες, καλές ή κακές-, ίσως γιατί δεν έμαθα να το κάνω από μικρός. Προφανώς αν είχα συνεχίσει το σχολείο, το οποίο παράτησα μικρός, να είχα μάθει έναν ηθικό κανόνα – αλλά, πάλι, ποιος ξέρει; Το ηθικό σύστημα που διαμορφώνει κανείς σε μικρότερες ηλικίες είναι αυτό που κουβαλάει μέσα του για πάντα και βάσει αυτού εκτιμά και κρίνει τα πράγματα. Ενώ αν διαμορφώνεις την κρίση σου τη στιγμή που ερμηνεύεις -ρόλο, πράγματα, συνθήκες- είναι άλλα τα ερωτήματα που θέτεις στον εαυτό σου. Αυτομάτως σκέφτεσαι: ‘‘Κι αν ήμουν εγώ στη θέση του;’’. Αλλωστε κι εγώ του μοιάζω σε πολλά. Και όλοι του μοιάζουμε: με τον ίδιο τρόπο κάνουμε έρωτα και τον ίδιο θόρυβο κάνουμε όλοι όταν φτάνουμε σε οργασμό. Ευτυχώς δηλαδή».   

Διαβάστε περισσότερα στο protothema.gr