Η διαδικασία του bail-in που μεταφέρει τα κόστη διάσωσης των τραπεζών στους μετόχους, τους ομολογιούχους και τους καταθέτες άνω των 100.000 ευρώ δεν θα αποτρέψει την ανάγκη να διοχετεύεται και δημόσιο χρήμα όταν υπάρχει συστημικός κίνδυνος.
Αυτό είναι το συμπέρασμα επιστημονικού άρθρου που συνέγραψαν οι καθηγητές Charles Goodhart του London School of Economics και ο Αιμίλιος Αυγουλέας του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.
Στη μελέτη, που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του διεθνούς think tank Center for Economic Policy and Research, οι δύο καθηγητές εξετάζουν τα κενά της διαδικασίας και επισημαίνουν ότι η ανάγκη για κεφαλαιακή ενίσχυση με κρατικό χρήμα θα παραμείνει στις περιπτώσεις που πολλές τράπεζες μαζί αντιμετωπίζουν προβλήματα ή αποτυγχάνει μια μεγάλη πολύπλοκη τράπεζα με διασυνοριακή παρουσία. Η μόνη περίπτωση που το bail-in θα είναι αρκετό και δεν θα χρειαστεί δημόσιο χρήμα είναι όταν μια τράπεζα αποτυγχάνει για ειδικούς λόγους.
Οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι η διαδικασία του bail-in έχει υιοθετηθεί ή πρόκειται να υιοθετηθεί από πολλές ανεπτυγμένες χώρες, ενώ προβλέπεται και στις διαδικασίες εκκαθάρισης της ευρωπαϊκής τραπεζικής ένωσης και στο καταστατικό του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας. Υπάρχει μια μακριά λίστα πραγματικών ή υποθετικών πλεονεκτημάτων με κυριότερο ότι το bail-in αντικαθιστά την έμμεση δημόσια εγγύηση πάνω στην οποία βασίστηκε η λειτουργία των τραπεζών μέχρι σήμερα, με ένα σύστημα ιδιωτικών ποινών.
Το συμπέρασμα της έρευνας είναι ότι το εργαλείο του bail-in πρέπει να επεναξεταστεί με μεγάλη προσοχή, προκειμένου να μπορέσει να αντικαταστήσει με επιτυχία τις αντιδημοφιλείς διασώσεις με δημόσια χρήμα (bail-out).
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.