Το Παρίσι και η Νέα Υόρκη μπορεί να μονοπωλούν τη συζήτηση για το fine dining, όμως στο ιστορικό κέντρο της Μαδρίτης δεσπόζει ένα διαφορετικό σύμβολο: το Sobrino de Botín. Το παλαιότερο εστιατόριο στον κόσμο δεν είναι τουριστικό τέχνασμα ούτε σκηνικό για social media, αλλά μια αυθεντική επιχείρηση που μετρά τρεις αιώνες ζωής. Φέτος συμπλήρωσε 300 χρόνια αδιάκοπης λειτουργίας και, αντί να ξεθωριάσει, έχει ενσωματωθεί βαθιά στην πολιτισμική ταυτότητα της ισπανικής πρωτεύουσας.
Το Botín άνοιξε για πρώτη φορά το 1725 στην Calle de Cuchilleros, λίγα μέτρα από την Plaza Mayor. Από τότε λειτουργεί αδιάλειπτα στον ίδιο χώρο, με το ίδιο όνομα και την ίδια βασική αποστολή – στοιχείο που του χάρισε μια θέση στο Βιβλίο Γκίνες ως το παλαιότερο εστιατόριο συνεχούς λειτουργίας παγκοσμίως. Από τον Ισπανικό Εμφύλιο έως τις καραντίνες της πανδημίας, δεν κατέβασε ποτέ ρολά. Ακόμη κι όταν ο κόσμος πάγωσε, η κουζίνα του συνέχισε να δουλεύει στον ξυλόφουρνο που, όπως λέγεται, δεν έχει σβήσει ποτέ.
Η ατμόσφαιρα δύσκολα περιγράφεται: η τούβλινη πρόσοψη σε μεταφέρει σε άλλη εποχή, το υπόγειο κελάρι με παλιές φιάλες κρασιού αναδίδει ιστορία και –φυσικά– κυκλοφορούν και οι θρύλοι για φαντάσματα ανάμεσα στα βαρέλια. Εκεί όπου το φαγητό μένει ίδιο και οι επισκέπτες προσθέτουν τα δικά τους κεφάλαια.
Στο Sobrino de Botín δεν πηγαίνεις απλώς για να «φας». Πηγαίνεις για να δοκιμάσεις πώς ήταν η γεύση πριν γίνει μόδα, τάση ή Instagram story. Το μενού δεν προσποιείται το σύγχρονο. Είναι ωμά ειλικρινές, βαρύ, παραδοσιακό και υπερήφανο γι’ αυτό.
Αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής το cochinillo asado: αργοψημένο γουρουνόπουλο, τόσο τρυφερό που κόβεται με κουτάλι και, κάποιες φορές, επίτηδες με πιάτο για να αποδειχθεί το σωστό ψήσιμο. Δίπλα του, το cordero asado – αρνί στον ξυλόφουρνο, πιάτο-σύμβολο της καστιλιανής κουζίνας, χωρίς σάλτσες και τεχνάσματα. Κρέας, αλάτι, φωτιά και χρόνος. Τίποτα περιττό.
Η κουζίνα λειτουργεί ακόμη με τον παραδοσιακό ξυλόφουρνο, ίδιο εδώ και αιώνες. Δεν σταμάτησε σε πολέμους, κρίσεις ή πανδημίες – και αυτό δεν αναφέρεται για εντυπωσιασμό, αλλά για να εξηγήσει τη γεύση. Το φαγητό δεν βιάζεται. Ψήνεται με τη βεβαιότητα ότι ο πελάτης θα περιμένει. Και περιμένει.
Στο τραπέζι θα βρεις επίσης σούπα σκόρδου, φασόλια, κλασικά ορεκτικά και γλυκά χωρίς επιδείξεις. Όχι επειδή δεν μπορούν να κάνουν κάτι πιο «μοντέρνο», αλλά επειδή δεν τους ενδιαφέρει. Το Botín δεν εξελίχθηκε για να αρέσει. Επιβίωσε επειδή έμεινε σταθερό.
Οι επισκέπτες συνθέτουν ένα σπάνιο μίγμα: τουρίστες από όλο τον κόσμο και Μαδριλένοι που έρχονται για γιορτές, επετείους ή απλώς «γιατί έτσι πρέπει». Στα τραπέζια του κάθισαν συγγραφείς, βασιλιάδες, πολιτικοί και καλλιτέχνες. Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ το εξύμνησε στα βιβλία του, αλλά δεν ήταν ο μόνος. Εδώ έτρωγαν άνθρωποι που δεν αναζητούσαν απλώς καλό φαγητό, αλλά εμπειρία.
Το ενδιαφέρον είναι ότι, παρά τη φήμη του, το Botín δεν έγινε ποτέ ελιτίστικο. Δεν έχει λευκά τραπεζομάντηλα υψηλής γαστρονομίας ούτε «πειραγμένες» μερίδες. Το φαγητό έρχεται όπως πρέπει: γενναίο, λιπαρό, χορταστικό. Αν φύγεις πεινασμένος, κάτι έχει πάει πολύ λάθος.
Στο τέλος της ημέρας, το Botín δεν είναι απλώς το παλαιότερο εστιατόριο του κόσμου. Είναι ένα ζωντανό μάθημα για το πώς η γεύση και η ιστορία μπορούν να κρατήσουν έναν χώρο γεμάτο επί τρεις αιώνες. Και αυτό, σε μια εποχή όπου όλα αλλάζουν κάθε έξι μήνες, λέει περισσότερα από οποιοδήποτε μενού.
Διαβάστε ακόμη
Τα «μυστικά» του κράτους για τις αποπληρωμές: Γιατί €40 δισ. πάνε στο χρέος και όχι σε παροχές
Αυξήθηκαν σημαντικά τα αποθέματα νερού σε Μόρνο και Φράγμα Πηνειού μετά τις πρόσφατες βροχοπτώσεις
Σιγκαπούρη: Επενδύει 786 εκατ. δολάρια για να μπει στην παγκόσμια ελίτ της τεχνητής νοημοσύνης
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.