Τα πατήματά της προσπαθεί να βρει η παγκόσμια ναυτιλιακή βιομηχανία εν μέσω της αβεβαιότητας για το μέλλον που έχει προκαλέσει η πανδημία. Μπορεί να ανοίγουν τα σύνορα σταδιακά , όμως ο κορωνοϊός είναι πάντα εδώ και το αναμενόμενο νέο κύμα δεν αφήνει κανέναν να κάνει προβλέψεις. Η ναυτιλιακή χρηματοδότηση ιδίως για τις μικρομεσαίες εταιρείες, οι ασφαλίσεις και η αντικατάσταση πληρώματοςι είναι τα μεγάλα προβλήματα.
“Η ναυτιλιακή χρηματοδότηση και οι ασφάλειες είναι οι κλάδοι, οι οποίοι ακόμη προσπαθούν να συνέλθουν από το χτύπημα της πανδημίας. θα συνεχίσουν να επηρεάζονται, αν και δεν ξέρουμε ακριβώς πώς” επισημαίνει ο Αντώνης Λάμπρος, διευθυντής της ναυτιλιακής εταιρείας Cetrofin SA:
“ Εμείς από την πλευρά της ναυτιλίας ε είμαστε πολλές φορές στον ίδιο κουβά με τις αεροπορικές, οι οποίες έχουν υποστεί ανυπολόγιστες ζημιές. Οπότε αυτός θα είναι σίγουρα ένας τομέας όπου θα υπάρξουν κάποιες αλλαγές, οι οποίες δεν ξέρουμε ποιες θα είναι και πότε θα γίνουν. Ακόμα το τέλος δε διαφαίνεται, ούτε μπορούμε να μιλάμε για ανακάμψεις της αγοράς. Το δεδομένο είναι ότι έχουμε μπροστά μας μία κρίση σε όλα τα επίπεδα, αλλά κι αυτό ακόμα είναι αβέβαιο” και συνεχίζει:
“ Για παράδειγμα, εμείς που ασχολούμαστε με το πετρέλαιο είδαμε ότι ενώ όλοι προβλέπουν τη μείωση της ζήτησης, στο Πεκίνο έπειτα από το άνοιγμα της Κίνας οι άνθρωποι άρχισαν να μετακινούνται με το αυτοκίνητό τους αντί για τα μέσα μαζικής μεταφοράς κι έτσι αυξήθηκε η ζήτηση. Υπάρχουν δηλαδή τόσες απρόβλεπτες παράμετροι, που δε μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Το σίγουρο είναι ότι θα ζήσουμε κάτι διαφορετικό. Δε θα έχουμε δηλαδή επιστροφή στην κανονικότητα σε κανένα επίπεδο, ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο, επιχειρηματικό και λειτουργικό. Μαζί με όλα τα καινούργια, θα έλθουν κι ευκαιρίες για επενδύσεις και καινούργια ανοίγματα”.
Για τις ανατικαταστάσεις πληρωμάτων τόνισε: “Όσον αφορά τις κινήσεις που γίνονται για τις αλλαγές πληρωμάτων , θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Εμείς ως εταιρεία κάνουμε και deviations στα πλοία. Έχουμε ένα bulk carrier που ταξιδεύει από Κίνα στην Αυστραλία και πίσω. Το πλοίο αυτό το στείλαμε στις Φιλιππίνες και θα αναγκαστεί να χάσει μία εβδομάδα από την απασχόλησή του, γιατί για να πας μετά Αυστραλία πρέπει να είσαι σε καραντίνα για 14 ημέρες, μόνο και μόνο για να μπορέσουμε να αλλάξουμε τους ναυτικούς μας, οι οποίοι επειδή τυγχάνει να είναι Φιλιππινέζοι, έχουμε το δικαίωμα να τους αλλάξουμε στις Φιλιππίνες. Μιλάμε αυτή τη στιγμή για 3-4 μέρη στον κόσμο που να μπορούμε να αλλάξουμε τα πληρώματα. Έπειτα, πρέπει και να λυθεί το παζλ του πώς θα φτάσει ο ναυτικός από εκεί που είναι αεροπορικώς, με τι βίζες, από ποια διαδρομή κτλ.
Στη δική μας εταιρεία έχουμε πάνω από 300 ναυτικούς των οποίο το συμβόλαιο έχει λήξει και πρέπει να γυρίσουν στα σπίτια τους, όχι μόνο για λόγους συμβολαίου, αλλά και ηθικού και απόδοσης. Αυτή η παγκόσμια στασιμότητα σε αυτό τον τομέα κρύβει και κινδύνους. Θα έχουμε ατυχήματα στην πορεία τα οποία θα αποδοθούν στον κορωνοϊό, εξαιτίας των ναυτικών οι οποίοι ήταν εξαντλημένοι και χωρίς motivation”.
Ο Αντώνης Λάμπρος έκανε ειδική αναφορά για τους κινδύνους του εφησυχασμού: “Θα χρησιμοποιήσω μία λέξη που είναι γνωστή σε όλους μας; Complacency–εφησυχασμός.
Πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι που μας χαρακτηρίζει αυτή τη στιγμή. Τρέχουμε, κοιτάμε μπροστά, προσπαθούμε να φτάσουμε σε καινούργια ύψη χωρίς να κοιτάμε πίσω και να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου που μας οδήγησε εδώ. Είχαμε αντίστοιχες περιπτώσεις στοπ παρελθόν, τις οποίες «μαζέψαμε» και θεωρούσαμε ότι δε θα ξανασυνέβαιναν, όμως τώρα δε το καταφέραμε. Αυτή είναι η ουσία και δεν ξέρω αν θα μάθουμε ποτέ εν τέλει από τα λάθη μας”.