Η ιστορία του Νίκου Κοντογιάννη CEO της Apella δεν είναι απλώς μια επιχειρηματική διαδρομή, είναι ένα «flight plan» που ξεκίνησε από την αμυντική βιομηχανία των ΗΠΑ για να προσγειωθεί στην Ελλάδα της κρίσης, μετατρέποντας μια οικογενειακή επιχείρηση σε έναν σημαντικό «παίκτη» στον κλάδο της συντήρησης αεροσκαφών και αεροπορικού υλικού. η Apella αποτελεί μια εταιρεία που παίζει πλέον κεντρικό ρόλο και στην άμυνα, συμμετέχοντας όχι μόνο στο πρόγραμμα αναβάθμισης των Ελληνικών F-16 σε Viper αλλά και ως μέλος της ομάδας του κατασκευαστή, της Lockheed Martin, στην παγκόσμια παραγωγή των F-16.
Σήμερα, η Apella βρίσκεται στην πιο δημιουργική της φάση, έχοντας πλέον στο πλευρό της ως στρατηγικό επενδυτή τον μεγαλύτερο αερομεταφορέα της χώρας, την Aegean. Η είσοδος της Aegean στο μετοχικό κεφάλαιο της Apella κατά 45% πριν από λίγο καιρό αποτέλεσε το επιστέγασμα μιας σχέσης δεκαετιών και ενός κοινού οράματος για την ανάδειξη της Ελλάδας σε κόμβο αεροπορικής υποστήριξης.
Το διαβατήριο του ’68: Μια ζωή στην αεροπορία
Για τον Νίκο Κοντογιάννη, η αεροπορία δεν ήταν επιλογή, ήταν το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε. «Γεννήθηκα στην Οκλαχόμα το 1968, εκεί που είχε στείλει η Πολεμική Αεροπορία τον πατέρα μου για εκπαίδευση», διηγείται, ξεκινώντας την αφήγηση με μια ιστορία που μοιάζει με σενάριο.
«Έγιναν όλα τόσο γρήγορα που όταν ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στην Ελλάδα, οι γονείς μου παρουσιαστήκαν στο αεροδρόμιο με εμένα στο καλάθι 2 μηνών και δύο διαβατήρια. Στο αεροδρόμιο του είπαν: «Και αυτός ο μικρός, πού ξέρουμε εμείς ότι είναι γιος σου». Δεν είχε καταλάβει κανένας ότι έπρεπε να έχω κι εγώ χαρτιά! Έγινε πανικός, το αεροδρόμιο επικοινώνησε με το νοσοκομείο, ήρθαν πιστοποιητικά με φαξ και μας άφησαν να πετάξουμε μόνο με τον όρο να πάμε κατευθείαν στην πρεσβεία στην Αθήνα.
Έχω ακόμα το διαβατήριο του Μαρτίου του ’68, να με κρατάει ο πατέρας μου στα χέρια του. Τότε μπήκα στην Ελλάδα για πρώτη φορά!».
Ο πατέρας του, ένας άνθρωπος που «έφυγε αντιπτέραρχος το ’85, μικρότερος από ό,τι είμαι εγώ τώρα», ήταν η κινητήριος δύναμη πίσω από όλα. Όταν αποστρατεύτηκε, η ενέργειά του δεν του επέτρεπε να ιδιωτεύσει. «Μου έλεγε “δεν μπορεί να μείνω συνταξιούχος μια ζωή”. Έψαχνε τι θα κάνει και μπήκε στον τομέα της υποστήριξης της αεροπορίας γενικότερα».
Η «σπίθα» της Apella και η άρνηση της ΕΑΒ
Η Apella γεννήθηκε το 1987 και λειτούργησε εμπορικά μέχρι το 1998, οπότε και έλαβε την πιστοποίηση από την EASA. «Ξεκινήσαμε με τροχούς, φρένα και μπαταρίες. Μετά προσθέταμε υπηρεσίες, μπήκαμε στις δομικές επισκευές, στους μη καταστροφικούς ελέγχους και στις εξειδικευμένες συγκολλήσεις. Ανέβαινε σιγά-σιγά ο πήχης». Aλλά η πραγματική της ταυτότητα ως επισκευαστικό κέντρο σφυρηλατήθηκε μέσα από μια αδράνεια του κρατικού μηχανισμού.
Ο πατέρας του κ. Κοντογιάννη είχε προτείνει τότε στη διοίκηση της ΕΑΒ τη δημιουργία μιας εξειδικευμένης μονάδας επισκευών σε συνεργασία με μεγάλους κατασκευαστικούς οίκους με τους οποίους η Apella ήδη συνεργαζόταν. «Η απάντηση ήταν αποκαρδιωτική. Η άρνηση όμως της ΕΑΒ να δραστηριοποιηθεί σοβαρά στον τομέα ήταν η κινητήριος δύναμη, η σπίθα, που έδωσε ζωή στην Apella».
Το «Αμερικανικό Όνειρο» και η επιστροφή στην κρίση
Ενώ η Apella αναπτυσσόταν στην Ελλάδα, ο Νίκος Κοντογιάννης έχτιζε μια ζηλευτή καριέρα στις ΗΠΑ. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στη Νέα Υόρκη στο Stevens Tech, έκανε Master στο Virginia Tech και διδακτορικό στο Carnegie Mellon. Με την πρώτη του δουλειά βρέθηκε στα ραντάρ της Raytheon. «Για 12 χρόνια ήμουν μηχανικός σε μεγάλα αμυντικά προγράμματα και τα τελευταία 4 χρόνια διετέλεσα αρχιμηχανικός στο Εθνικό Αντιπυραυλικό Αμυντικό Σύστημα των ΗΠΑ. Από πλευράς καριέρας ήμουν καλυμμένος φουλ. Είχα το μεράκι μου ως μηχανικός».
Γιατί λοιπόν να τα εγκαταλείψει όλα το 2010, όταν η Ελλάδα «καιγόταν»; «Ο μπαμπάς είχε ανέβει στην ηλικία. Τον έβλεπα 76 χρονών να βάζει 12 ώρες δουλειά την ημέρα και ήθελα να τον ξεκουράσω. Όλοι μου έλεγαν “είσαι τρελός;“. Αλλά για μένα ήταν απόφαση ζωής. Δεν κοίταξα αν ήταν κρίση. Ήθελα να βάλω αυτά που έμαθα στη δουλειά».
Η μετάβαση δεν ήταν εύκολη. Από τα εργαστήρια των ΗΠΑ, βρέθηκε να διαχειρίζεται τράπεζες, δημόσιες σχέσεις και τις δυσκολίες μιας οικογενειακής επιχείρησης. «Έπρεπε να καταλάβω τα οικονομικά, τις σχέσεις με τις τράπεζες, να επανδρώσω την ομάδα. Ήταν ένα άλλο σχολείο, ίσως πιο σκληρό».
Η συμμαχία με την Aegean
Η είσοδος της Aegean στην Apella πριν από λίγο καιρό άλλαξε τα δεδομένα. «Είμαστε μαζί τους από την πρώτη μέρα που ξεκίνησαν. Έχουμε περάσει μαζί τα capital controls, τον Covid, τις κρίσεις. Εκεί καταλαβαίνεις τι καπνό φουμάρει ο συνεργάτης σου όπως και αυτός καταλαβαίνει κατά πόσο τον υποστηρίζεις εσύ. Υπάρχει μεγάλη εμπιστοσύνη σε λειτουργικό και οργανωτικό επίπεδο».
Ο κ. Κοντογιάννης εξηγεί τη λογική πίσω από τη συμφωνία: «Η Aegean επένδυσε 140 εκατομμύρια στην εγκατάστασή της στο Ελ. Βενιζέλος για να προστατεύσει τον στόλο της, και να δραστηριοποιηθεί στην συντήρηση και είδε σε εμάς έναν έμπειρο παίκτη. Εμείς είδαμε έναν επενδυτή που πιστεύει στο όραμά μας. Είναι πολλά τα επίπεδα της συνεργασίας στα οποία λειτουργούμε συμπληρωματικά. Εμείς θα συνεργαζόμαστε για τη βαριά συντήρηση στο Βενιζέλος, δίνοντας ένα boost στο μοντέλο που θέλει να ακολουθήσει η Aegean».
Η επένδυση των 70 εκατομμυρίων στον Αλμυρό
Το μεγάλο στοίχημα του Νίκου Κοντογιάννη βρίσκεται στον Αλμυρό. Εκεί, η Apella έχει αγοράσει 100 στρέμματα γης δίπλα στο πολιτικό terminal, με στόχο τη δημιουργία τριών υποστέγων για βαριά συντήρηση (Base Maintenance) και βαφή αεροσκαφών.
«Μιλάμε για μια επένδυση 60-70 εκατομμυρίων ευρώ. Θα έχουμε slots για Airbus A321 και δυνατότητα στάθμευσης για 25 αεροσκάφη. Στον Covid είδαμε ότι τα αεροπλάνα δεν έχουν πού να κάτσουν. Η στάθμευση και το “preservation” (συντήρηση κατά την καθήλωση) είναι μια επιστήμη από μόνη της. Αν δεν το κάνεις σωστά, όταν πας να το ξαναλειτουργήσεις, θα έχεις τεράστια προβλήματα».
Ο Αλμυρός θα προσφέρει μια οικονομική και ευέλικτη λύση, προσελκύοντας πελάτες από το εξωτερικό. Λειτουργώντας συμπληρωματικά με το Ελ. Βενιζέλος, ο στόχος είναι η δημιουργία ενός εθνικού hub συντήρησης που θα καλύπτει πολλαπλές ανάγκες.
Η είσοδος στην Άμυνα: «Φυσικό επακόλουθο»
Η Apella παίζει πλέον κεντρικό ρόλο και στην άμυνα, συμμετέχοντας όχι μόνο στο πρόγραμμα αναβάθμισης των Ελληνικών F-16 σε Viper αλλά και ως μέλος της ομάδας του κατασκευαστή, της Lockheed Martin, στην παγκόσμια παραγωγή των F-16. Ως πιστοποιημένο κέντρο συντήρησης με δεκαετίες εμπειρίας, η Apella ανέπτυξε ώριμο και δοκιμασμένο σύστημα ποιότητας κάτι που αναγνώρισε και ο κατασκευαστής.
«Για εμάς στην Apella, και για όσους πραγματικά γνωρίζουν τον χώρο, η δραστηριοποίηση στην Άμυνα ήταν φυσικό επακόλουθο με ελάχιστη επένδυση γιατί τα θεμέλια είχαν ήδη τοποθετηθεί». Ωστόσο, ο κ. Κοντογιάννης είναι κάθετος σε ένα σημείο: «Υπάρχει μια παραφιλολογία από διάφορους ότι πήγαμε στην ΕΑΒ και μας έμαθαν τη δουλειά. Όχι! Η παρουσία μας αντικαθιστά τους μηχανικούς του κατασκευαστή και ήταν ένας σημαντικός λόγος μείωσης του κόστους του έργου! Εμείς τη δουλειά την ξέραμε. Αν δεν γνωρίζαμε πως να εκτελέσουμε το έργο, δεν θα κερδίζαμε το διαγωνισμό. Ήμασταν πάντα by the book και αυτό η Lockheed Martin το αναγνώρισε».
Η εταιρεία απασχολεί σήμερα 160 άτομα, από μηχανικούς μέχρι εξειδικευμένους ελασματουργούς. «Η κατασκευή είναι εργαστηριακή δουλειά. Πρέπει να ξέρεις να διαβάζεις τεχνικά σχέδια, να έχεις ακρίβεια χιλιοστού. Οι άνθρωποί μας είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο. Έχουμε επιστήμονες υψηλού επιπέδου. Δεν έχουμε πρόβλημα να βρούμε βιογραφικά, το θέμα είναι να βρεις τον σωστό χαρακτήρα που θα δέσει με την ομάδα».
Κουλτούρα χωρίς Φόβο: «Πες το αν έκανες λάθος»
Το πιο σημαντικό στοιχείο στην Apella είναι η κουλτούρα ασφάλειας. Σε έναν κλάδο όπου ένα λάθος μπορεί να ρίξει ένα αεροπλάνο, ο φόβος είναι ο χειρότερος σύμβουλος.
«Αυτό που έχουμε πετύχει είναι η υγιής κουλτούρα. Αν κάποιος κάνει ένα λάθος στη γραμμή, θέλω να μη φοβηθεί να το πει. Να έρθει και να πει “ρε παιδιά, νομίζω έκανα λάθος, ελάτε να το ξαναδούμε”. Δεν θα τον απολύσει κανείς. Θέλουμε να τον βοηθήσουμε να καταλάβει, για να ανέβουμε όλοι. Αν ένας “μαστιγώνει” και οι άλλοι ακολουθούν από φόβο, η εταιρεία θα αποτύχει».
Ο Νίκος Κοντογιάννης, κοιτώντας πίσω στην απόφασή του να αφήσει τις ΗΠΑ, δηλώνει δικαιωμένος. «Μου λείπουν πράγματα από την Αμερική, αλλά δεν το έχω μετανιώσει. Ήταν η σωστή απόφαση. Σήμερα η Apella είναι μια οικογένεια που κοιτάζει το μέλλον με αυτοπεποίθηση. Όταν ο εργαζόμενος νιώθει ότι τον προσέχεις, ότι είσαι δίπλα του στο πρόβλημα, τότε δίνει τον καλύτερό του εαυτό. Και αυτό είναι που μας πάει ψηλά».
Με τη στήριξη της Aegean και το βλέμμα στον Αλμυρό, ο Νίκος Κοντογιάννης συνεχίζει να γράφει το επόμενο κεφάλαιο της ελληνικής αεροναυπηγικής, αποδεικνύοντας ότι το «αμερικανικό όνειρο» μπορεί να γίνει πραγματικότητα και στην Ελλάδα, αρκεί να υπάρχει γνώση, πείσμα και η σωστή ομάδα.
Διαβάστε ακόμη
Όμιλος Quest: Με «ανοικτά μάτια» για νέες ευκαιρίες – Το budget των επενδύσεων
Σχολικό άγχος και άρνηση φοίτησης: Η νέα επιδημία που γέννησε ο Covid
Πώς τα γονίδια επηρεάζουν την επαγγελματική μας πορεία
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.