Η φύση και η ανθρώπινη υγεία είναι στενά συνδεδεμένες. Η καταστροφή των δασών, οι σφοδρές βροχοπτώσεις και η ανθρώπινη δραστηριότητα μπορούν να αλλάξουν τις συνθήκες στις οποίες ζουν τα ζώα και τα έντομα, επηρεάζοντας τον κίνδυνο εμφάνισης ασθενειών.
Νέα διεθνής μελέτη, με επικεφαλής ερευνητές του University College London (UCL), εξέτασε περισσότερα από 58.000 καταγεγραμμένα περιστατικά 32 διαφορετικών ασθενειών σε 169 χώρες. Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Nature, δείχνουν ότι οι ανθρώπινες παρεμβάσεις στο περιβάλλον συνδέονται με τον κίνδυνο εμφάνισης και εξάπλωσης ορισμένων λοιμώξεων.
Συγκεκριμένα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο κίνδυνος εμφάνισης ασθενειών είναι μεγαλύτερος σε περιοχές όπου οι οικισμοί και οι κτηνοτροφικές δραστηριότητες βρίσκονται κοντά σε κατακερματισμένα δάση έπειτα από ανθρώπινη παρέμβαση.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να αυξηθούν οι πιθανότητες επαφής ανάμεσα στην άγρια ζωή και τον άνθρωπο, ευνοώντας έτσι τη μετάδοση παθογόνων μικροοργανισμών.
Ταυτόχρονα, οι αλλαγές στις βροχοπτώσεις μοιάζει πως παίζουν ρόλο σε ασθένειες που μεταδίδονται από έντομα, όπως ο δάγκειος πυρετός και ο Ζίκα.
Ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα είναι ότι δεν υπάρχει ένας ενιαίος περιβαλλοντικός παράγοντας που να εξηγεί την εμφάνιση όλων των ασθενειών.
Οι επιπτώσεις της αποψίλωσης των δασών, της αύξησης της θερμοκρασίας και της εντατικοποίησης της γεωργίας διαφέρουν ανάλογα με την ασθένεια και την περιοχή. Επομένως, δεν αρκεί να προστατευτεί το περιβάλλον με τον ίδιο τρόπο παντού. Χρειάζεται να γίνουν κατανοητές οι ιδιαίτερες συνθήκες κάθε περιοχής και οι τρόποι με τους οποίους μεταδίδεται κάθε ασθένεια.
Την ίδια στιγμή, οι ειδικοί μελέτησαν τον παράγοντα της υγειονομικής περίθαλψης και διαπίστωσαν ότι οι πιθανότητες να καταγραφεί έξαρση κάποιας ασθένειας μειώνονταν κατά μέσο όρο περίπου 32% για κάθε επιπλέον ώρα ταξιδιού μέχρι μια μονάδα υγείας. Αυτό σημαίνει ότι σε ορισμένες απομακρυσμένες περιοχές μπορεί να υπάρχουν περιστατικά που δεν εντοπίζονται ή δεν καταγράφονται εγκαίρως. Επομένως, οι περιοχές με περισσότερα περιστατικά δεν είναι απαραίτητα εκείνες όπου ο πραγματικός κίνδυνος είναι μεγαλύτερος.