Sponsored Content
H αλματώδης ανάπτυξη της ΤΝ δημιουργεί ένα παγκόσμιο περιβάλλον διαρκούς μεταβολής. Η ανάγκη αναθεώρησης παραδοσιακών δομών και διαδικασιών εμφανίζεται πλέον ως εμπειρική καθημερινότητα σε όλο το φάσμα της κοινωνικής δραστηριότητας.
Η αλληλεπίδραση αυτής της συνθήκης με το νομικό πεδίο είναι αυτονόητη. Το δίκαιο επιχειρεί να επιβάλει ρυθμιστικό πλαίσιο στην ΤΝ, αλλά, αντιστρόφως, και οι θεσμοί δεν μένουν ανεπηρέαστοι από τις καταιγιστικές εξελίξεις στο τεχνικό επίπεδο. Ήδη τίθενται με ένταση καίρια ερωτήματα, όπως τι θεωρείται πλέον προϊόν ανθρώπινης διάνοιας, ποιο έργο είναι «πρωτότυπο», ποιο παραδοτέο είναι (δεοντολογικά και πρακτικά) παραδεκτό από τον αποδέκτη και, το κρισιμότερο ίσως, πόσο «δημόσιο» είναι το παραγόμενο αγαθό και εν γένει η πρόσβαση στην πληροφορία. Αλλά και οι μηχανισμοί της Δικαιοσύνης δοκιμάζονται: πόσο μακριά είμαστε άραγε από την αυτοματοποιημένη απονομή του δικαίου με μηχανές στο ρόλο δικαστή και συνηγόρων;
Ο Σωτήρης Φωτέας, δικηγόρος και Partner (Dispute Resolution) στην ελληνική δικηγορική εταιρεία AKL Law Firm, μας εξηγεί σχετικά: «Ο τρόπος με τον οποίον τα νομικά επαγγέλματα και οι νομικές υπηρεσίες θα ανταποκριθούν στα νέα δεδομένα οριοθετεί μια πρόκληση που θα δοκιμάσει τη συγκρότηση όλων των λειτουργών τους. Όχι μόνο σε θέματα συνείδησης, αλλά και με όρους πρακτικής αποτελεσματικότητας. Η πλειονότητα των δεδομένων καθιστά διαθέσιμες τις απαντήσεις αλλά δυσκολεύει τις ερωτήσεις, δηλαδή την “παραμετροποίηση” του προβλήματος. Η επίλυση των νομικών θεμάτων θα απαιτεί εφεξής περισσότερο την επεξεργασία παρά τον εντοπισμό της πρωτογενούς πληροφορίας».
Παρακάτω δε, τονίζει ο κ. Φωτέας: «Και κάτι ακόμα: Θα προϋποθέτει χειρισμό που εξασφαλίζει ότι ο ανθρώπινος παράγοντας θα συνεχίσει να έχει τον κρίσιμο ρόλο. Αυτό σημαίνει έμφαση στη διαπραγμάτευση, στρατηγική αξιολόγηση των διαθέσιμων μέσων (αποδεικτικών και μη) και στοχευμένη επιλογή των οδών επίλυσης μιας διαφοράς. Συνθετική ανάλυση, δηλαδή, των στοιχείων που κάνουν μοναδική κάθε έννομη σχέση. Γιατί αυτό που συνεχίζει να μπορεί να κάνει μόνο ο νομικός επιστήμονας (και όχι η μηχανή) είναι η νομική υπαγωγή, δηλαδή η εξατομικευμένη εφαρμογή του δικαίου στην εκάστοτε περίπτωση, που δεν είναι όμως ποτέ ίδια με καμία προηγούμενη».
Όσο το εύρος της διαθέσιμης γνώσης θα αυξάνεται, τόσο αναγκαίο θα είναι και το «βάθος» της επεξεργασίας της με δεξιότητες προσαρμοσμένες στις νέες συνθήκες.