Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης

Add Newmoney.gr on Google

Της Χριστίνας Ρωμηού

Κάτι πηγαίνει σίγουρα λάθος στην ενωμένη Ευρώπη, αφού για να ιδρύσει κάποιος μια επιχείρηση  στον Καναδά θα χρειαστεί το ευτελές ποσό των 158 ευρώ, ενώ για να ανοίξει την ίδια εταιρεία σε κάποια χώρα της ΕΕ θα αναγκαστεί να βγάλει από την τσέπη του πάνω από τα δεκαπλάσια, ήτοι 2.285 ευρώ κατά μέσον όρο!

Αυτά παρατηρεί σε άρθρο του στη σελίδα Project – Syndicate, ο Jacek Krawiec, CEO και πρόεδρος του ΔΣ των πολωνικών διυλιστηρίων PKN ORLEN.

Όπως αναφέρει, τα τελευταία 60 χρόνια, το project της ευρωπαϊκής ενοποίησης έχει βρεθεί ενώπιον πολλών προκλήσεων. Ο Krawiec αναφέρει τις οικονομικές δυσκολίες του μεταπολέμου, τον  κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό και το αβέβαιο πέρασμα στην μεταψυχροπολεμική εποχή. Αν και τα ξεπέρασε όλα αυτά και αριθμεί πλέον 28 κράτη – μέλη, με τα 17 να μοιράζονται ένα κοινό νόμισμα, η ΕΕ έχει να αντιμετωπίσει μια άλλη πρόκληση: να μειώσει τους κανονισμούς και τους περιορισμούς που ¨πνίγουν” τις μεγάλες της βιομηχανίες.

Πολλοί από αυτούς τους κανονισμούς θεσπίζονται και εισάγονται από μη εκλεγμένους αξιωματούχους των Βρυξελλών, που στην προσπάθειά τους να εναρμονίσουν τις επιχειρήσεις διαφορετικών κρατών σε ένα κοινό κανονιστικό πλαίσιο, τελικά καταφέρνουν να στραγγαλίσουν την όποια δημιουργικότητα και δυναμισμό του εμπορικού τομέα της ευρωπαϊκής ηπείρου.  

Κάθε χρόνο τα θεσμικά όργανα της ΕΕ εισάγουν χιλιάδες ντιρεκτίβες, αποφάσεις και κανονισμούς. Μόνο το 2012 εισήχθησαν 1.799 νέοι νόμοι, ενώ ισχύουν ακόμη νόμοι που είχαν αποφασισθεί από την εποχή που υπήρχε η ΕΟΚ των έξι ιδρυτικών μελών (!).

Όλη αυτή η γραφειοκρατία και οι αναχρονιστικοί κανόνες  έχουν ως αποτέλεσμα, να χρειάζονται 2.285 ευρώ κατά μ.ο. Για την έναρξη μιας επιχείρησης (σημειωτέον στην Ιταλία το ποσό αυτό αυξάνεται στα 4.141 ευρώ), την ώρα που στον Καναδά χρειάζονται 158 ευρώ και στις ΗΠΑ 664 ευρώ.

Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς ότι το κόστος είναι δυσβάσταχτο για έναν νέο που επιθυμεί να ανοίξει τη δική του επιχείρηση στην ΕΕ, ώστε και να γλιτώσει από την ανεργία και, ίσως να δώσει δουλειά και σε κάποιους άλλους συνανθρώπους του.  

Η Ελλάδα πάει… Βουλγαρία
Τι γίνεται όμως με τις ελληνικές επιχειρήσεις; Και εδώ το κόστος ίδρυσης μιας επιχείρησης, είναι μεγάλο, παρά τις κατά καιρούς προσπάθειες να μειωθούν ή και να καταργηθούν διάφορα παράβολα που ήταν απαραίτητα.

Για παράδειγμα, το 2011 για να συσταθεί μια ΕΠΕ προϋπέθετε κόστος πέριξ των 2.500 ευρώ και – πολύ σημαντικό – 18.000 ευρώ αρχικό κεφάλαιο. Για να μην μιλήσουμε γαι τον χρόνο έναρξης που κυμαινόταν στον έναν μήνα.

Οι εν δυνάμει επιχειρηματίες λοιπόν, για να υπερκεράσουν όλα αυτά τα εμπόδια, άρχισαν να ακολουθούν άλλους δρόμους. Ένας από αυτούς είναι μέσω… Βουλγαρίας.

Ίδρυση νέας εταιρείας με 430 ευρώ μέσω Ιντερνετ
Κάθε μέρα ξεφυτρώνουν στο διαδίκτυο δεκάδες ιστοσελίδες γραφείων με έδρα τη Βουλγαρία, που σε άπταιστα ελληνικά ενημερώνουν τους ενδιαφερόμενους σχετικά με τις ευκολίες ίδρυσης μιας επιχείρησης στη γειτονική χώρα. Μεταξύ των πλεονεκτημάτων που προβάλλουν είναι ο χαμηλός φορολογικός συντελεστής 10% που ισχύει εκεί, η ευκολία ίδρυσης μιας επιχείρησης, τα φθηνά τέλη κυκλοφορίας (35 ευρώ ετησίως και άλλα 25 – 75 ευρώ για τον φόρο στον εκάστοτε δήμο), τα φθηνά ασφάλιστρα που κυμαίνονται  από 60 -120 ευρώ τον χρόνο.

Συνήθως τα γραφεία αυτά αναλαμβάνουν έναντι αμοιβής που κυμαίνεται από 1.500-3.000 ευρώ να διεκπεραιώσουν τις διαδικασίες, ενώ κάποια κάνουν και προσφορές με το κόστος να κατεβαίνει στα 430 -450 ευρώ για όλα τα έξοδα ίδρυσης και καταγραφής της εταιρείας.

Κατά μέσον όρο, το μηνιαίο κόστος συντήρησης μιας εταιρείας στη Βουλγαρία αναλύεται ως εξής:

1. Ποσό 120 ευρώ για λογιστικές υπηρεσίες.
2. Άλλα 90 ευρώ για ασφαλιστική κάλυψη. Η ελάχιστη δυνατή είναι στα 90 ευρώ και μπορεί να αρχίσει με την έκδοση του πρώτου τιμολογίου πώλησης.
3. Η παροχή επαγγελματικής έδρας περιλαμβάνεται στο αρχικό ιδρυτικό πακέτο των 430-440 ευρώ.

Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που αυξάνονται κατακόρυφα, όχι μόνο οι νέες ελληνικές εταιρείες που δημιουργούνται στη Βουλγαρία, αλλά και εκείνες που είτε αλλάζουν έδρα και μεταφέρονται εκεί ή δημιουργούν παράλληλη έδρα στη γειτονική χώρα.