Οι Ισλανδοί έχουν τη φήμη ενός σκληροτράχηλου λαού που αγαπά την ανεξαρτησία του και τις καθαρές λύσεις. Κατάφεραν να ξεπεράσουν σχετικά γρήγορα τη μεγάλη κρίση με την τραπεζική φούσκα (2009-13), που κόντεψε να «διαλύσει» τη χώρα και έγιναν από τότε και σοφότεροι και πιο απαιτητικοί από τους πολιτικούς τους. Ήταν εκείνη την περίοδο που από ανάγκη περισσότερο, βρέθηκαν κοντά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για μια πιθανή ένταξή τους.
Σε στενή σχέση με την ΕΕ
Έτσι κι αλλιώς η οικονομία τους και το εμπόριό τους είναι στενά συνδεδεμένα με την Ευρώπη και είναι μέλη και της Ζώνης Σένγκεν. Όμως η σταδιακή ανάκαμψη της οικονομίας, έστω μετά από θυσίες και ο καβγάς με τις Βρυξέλλες για τα δικαιώματα αλιείας, οδήγησαν την τότε κυβέρνηση που δεν έβλεπε έτσι κι αλλιώς με πολύ θέρμη την ένταξη, να διακόψει τις συνομιλίες.
H δημιουργία ενός φιλοευρωπαϊκού συνασπισμού μετά τις τελευταίες εκλογές από τη Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία και το Φιλελεύθερο Μεταρρυθμιστικό Κόμμα έφερε ξανά στο προσκήνιο το θέμα της προσέγγισης με την ΕΕ.
Η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί ότι θα κάνει δημοψήφισμα για να αποφασίσουν οι πολίτες αν θέλουν την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων με την Κομισιόν. Κατάφερε τελικά να περάσει την πρόταση, παρά τις αντιδράσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης που είναι όλα τους κατά της ΕΕ. Έτσι στις 29 Αυγούστου οι Ισλανδοί καλούνται να αποφασίσουν σχετικά. Μάλιστα την περασμένη Δευτέρα ξεκίνησε και η διαδικασία της «πρόωρης ψήφου».
Το ερώτημα δεν αφορά την ίδια την ένταξη. Αν τελικά ξεκινήσουν πάλι διαπραγματεύσεις και καρποφορήσουν, κάποια στιγμή το αποτέλεσμά τους θα πρέπει να εγκριθεί σε νέο δημοψήφισμα. Έτσι κι αλλιώς μετά την κρίση οι Ισλανδοί διδάχτηκαν ότι δεν πρέπει να τα αφήνουν όλα στην κρίση των πολιτικών.
Διαβάστε περισσότερα στη Deutsche Welle