Μετά από μήνες παιχνιδιών και μικροπολιτικής, και μόνο μια εβδομάδα μετά την απόρριψη του πακέτου των 7,5 δισ. ευρώ από τους Έλληνες, το τέλος ήρθε γρήγορα, μαζί με ένα νέο, πολύ μεγαλύτερο πακέτο 86 δισ. ευρώ, σχεδόν το μισό ΑΕΠ, αναφέρει σε άρθρο του στο Project Syndicate, ο Χανς Βέρνερ Ζιν.
Ωστόσο, ο Γερμανός καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και πρόεδρος στο Ifo Institute σπεύδει να διευκρινίσει ότι η συγκεκριμένη συμφωνία αποκαλύπτει για ακόμα μία φορά τις προθέσεις της Ευρώπης να οδηγηθεί σε μια νέα τραγωδία. Η τελευταία συμφωνία σταματάει ή τουλάχιστον διακόπτει τη μεγαλύτερη κρίση στην ευρωζώνη, αλλά ανοίγει μία περίοδο αντιπάθειας, εξευτελισμών, εχθρότητας και εκβιασμών στην Ευρώπη.
Ο Ζιν αναφέρεται στην ομάδα που είχε δημιουργήσει ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης με την οποία σχεδίαζε πώς θα βγει η Ελλάδα εκτός ευρώ. Την ίδια ώρα, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θεωρεί πως ένα Grexit είναι αναπόφευκτο. Αν δεν επενέβαινε η Άνγκελα Μέρκελ και ο Φρανσουά Ολάντ τότε τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν πάρει διαφορετική τροπή, σχολιάζει ο Ζιν.
Η ελληνική κρίση δημιούργησε πολλές διαμάχες μεταξύ των εθνικών κυβερνήσεων, ενώ αρκετοί Ευρωπαίοι ηγέτες εξακολουθούν να πιστεύουν πως έτσι δεν θεραπεύονται οι πληγές της Ευρωζώνης.
Σύμφωνα με τον Ζιν, αν η Ευρώπη συνεχίσει να λειτουργεί με αυτό τον τρόπο, τότε θα αντιμετωπίσει πολλές τέτοιες συγκρούσεις στο μέλλον. Το θεμελιώδες λάθος έγινε τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2010, όταν οι επίσημοι δανειστές αντικατέστησαν τους πιστωτές της Ελλάδας.
«Παραβιάσαμε όλους τους κανόνες τότε για να σώσουμε την ευρωζώνη» είχε πει η Κριστίν Λαγκάρντ. Στην πραγματικότητα σώθηκαν μερικές εμπορικές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες στην Ελλάδα το πρώτο τρίμηνο του 2010. Οι ελληνικές τράπεζες είχαν δανείσει στο ελληνικό δημόσιο 29 δισ. ευρώ, οι γαλλικές 20 δισ. ευρώ, οι γερμανικές 17 δισ. ευρώ και οι αμερικάνικες 4 δισ. ευρώ.
Εκείνη την εποχή, η ελληνική οικονομία αντιμετώπισε μια ξαφνική διακοπή των εισροών ιδιωτικών κεφαλαίων, και η Τράπεζα της Ελλάδος χρηματοδοτούσε αποκλειστικά το τραπεζικό σύστημα της χώρας. Αλλά διάσωση των τραπεζών δεν είναι η ίδια με τη διάσωση του ευρώ. Επιπλέον, η διάσωση του ευρώ δεν είναι το ίδιο με τη διάσωση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, σπεύδει να υπογραμμίσει ο Ζιν.
Το πρόγραμμα διάσωσης του 2010 μετέτρεψε μία εμπορική διαφωνία πιστωτή – οφειλέτη σε μία διαφωνία ανάμεσα σε κυρίαρχα κράτη. Αυτό προκάλεσε δυσαρέσκεια στους λαούς και οδήγησε στην άνοδο ριζοσπαστικών κομμάτων που προκαλεί σοβαρή ζημιά στην περαιτέρω ενοποίηση της Ευρώπης.
Αν δεν υπάρξει κοινωνικοποίηση του χρέους που πρόσφεραν οι πιστωτές, ο Γιάνης Βαρουφάκης θα έπρεπε να κηρύξει στάση πληρωμών και να αντιμετωπίσει τους ιδιώτες δανειστές από διάφορες χώρες, επισημαίνει ο Γερμανός καθηγητής.
Όσον αφορά το μάθημα που παίρνει κανείς από την Ελλάδα είναι ότι η Ευρωζώνη πρέπει να αναπτύξει διαδικασίες χρεοκοπίας ενός κράτους το συντομότερο δυνατόν, έτσι ώστε να αποτρέψει άλλα κράτη να γίνουν πιστωτές σε ένα ευρωομόλογο.
Το συμπέρασμα λοιπόν, στο οποίο καταλήγει ο Ζιν είναι ότι αν τα ευρωπαϊκά κράτη θέλουν πραγματικά να βοηθήσουν μία χώρα που βρίσκεται κρίση αυτό που θα πρέπει να κάνουν είναι να τους προσφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια χωρίς όρους.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.