Δυναμική επάνοδο ενόψει της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης ως αφετηρίας της νέας πολιτικής περιόδου, επιχειρεί ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, Αλέξης Τσίπρας, με την Αμαλίας να παρουσιάζει, αρχής γενομένης από σήμερα, ένα πολιτικό ντοκιμαντέρ, αλλά και ταυτόχρονα μια νέα πρόταση πολιτικής επικοινωνίας σε τρείς συνέχειες.
Ειδικότερα, «Το πρόσημο της πολιτικής», «Η ελπίδα της ανατροπής» και «Η ώρα της ευθύνης» είναι τα τρία επεισόδια μιας ενιαίας αφήγησης που ξεκινά από τον πρώην πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, περνά στις αγωνίες της νέας γενιάς και ολοκληρώνεται στη συλλογική στιγμή της δημιουργίας του νέου πολιτικού φορέα, σύμφωνα με τους εμπνευστές της.
Ειδικότερα, η τριλογία επιχειρεί να απαντήσει σε ένα ερώτημα που υπερβαίνει τη συγκυρία: «τι σημαίνει πολιτική σήμερα και πώς μπορεί να ξανασυνδεθεί με τις πραγματικές εμπειρίες και τις προσδοκίες των ανθρώπων;» σύμφωνα με τους συντελεστές της, την στιγμή που η παρουσίαση αυτή δεν αποτελεί μια συμβατική πολιτική καμπάνια.
Στον αντίποδα, όπως τονίζεται, εγκαινιάζει μία μορφή κινηματογραφικής πολιτικής αφήγησης, η οποία δεν οργανώνεται πρωτίστως γύρω από την εκλογική αντιπαράθεση και την άμεση πειθώ, αλλά γύρω από μια εξελικτική διαδρομή: από το πρόσωπο στην κοινωνία και από εκεί στη συλλογικότητα. Από το βίωμα στην ελπίδα και από την ελπίδα στην ευθύνη.
Στην κατεύθυνση αυτή, σε μια περίοδο κατά την οποία η πολιτική επικοινωνία κυριαρχείται συχνά από την ταχύτητα, τα συνθήματα, την τηλεοπτική αντιπαράθεση και τον αδιάκοπο ρυθμό των κοινωνικών δικτύων, η συγκεκριμένη παραγωγή μιας ομάδας εθελοντών/τριών δοκιμάζει μια διαφορετική αφηγηματική γλώσσα.
Αξιοποιεί κινηματογραφικές τεχνικές, στοιχεία ντοκιμαντερίστικης παρατήρησης και προσωπική προφορική αφήγηση, δίνοντας χώρο στη μνήμη, στη στοχαστικότητα, στην αυτοκριτική και στην ανθρώπινη εμπειρία, όπως επισημαίνεται.
Τα επεισόδια
1. «Το πρόσημο της πολιτικής»
Στο πρώτο επεισόδιο, ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται στο επίκεντρο ενός διαφορετικού πολιτικού πορτρέτου. Μέσα από προσωπικές σκέψεις, μνήμες και έναν εσωτερικό μονόλογο, η αφήγηση δεν επιχειρεί μια συμβατική βιογραφική αναδρομή ούτε έναν απολογισμό της πολιτικής του πορείας. Αναζητά κάτι βαθύτερο: ποιο είναι σήμερα το πρόσημο της πολιτικής και τι σημαίνει δημόσια ευθύνη; Το πρόσωπο γίνεται έτσι η αφετηρία και όχι ο τελικός προορισμός της αφήγησης.
2. «Η ελπίδα της ανατροπής»
Το δεύτερο επεισόδιο μεταφέρει το βλέμμα στη νέα γενιά. Νέοι άνθρωποι μιλούν για την εργασία, τη στέγη, την αβεβαιότητα, τις προσδοκίες και τα σχέδια ζωής που συχνά αναβάλλονται. Μέσα από τις δικές τους φωνές, η ελπίδα αποκτά συγκεκριμένο κοινωνικό περιεχόμενο: συνδέεται με τη δυνατότητα να σχεδιάζει κανείς το μέλλον του, να δημιουργεί και να αισθάνεται ότι μπορεί να συμμετέχει στη διαμόρφωση της κοινωνίας στην οποία ζει.
3. «Η ώρα της ευθύνης»
Στο τρίτο επεισόδιο, η ατομική και κοινωνική διαδρομή συναντά τη συλλογική πολιτική πράξη. Η αφήγηση κορυφώνεται στη δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και διαδρομών μιλούν για το στοίχημα της συμμετοχής στα κοινά, για την ευθύνη και για την ανάγκη μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής αρχής. Ο νέος φορέας προσεγγίζεται μέσα από τους ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτόν και όχι μόνο μέσα από την οργανωτική του συγκρότηση.
Διαβάστε περισσότερα στο protothema.gr