(Last update 21:17)

Απάντηση στον Χάρη Δούκα και σε όσους επέμειναν όλο αυτό διάστημα για ένα ξεκάθαρο «όχι» στην προοπτική κυβερνητικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία επιχείρησε να δώσει ο Νίκος Ανδρουλάκης με την ομιλία κατά την έναρξη του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ στο Τάε Κβον Ντο.

Από το συγκρουσιακό κλίμα και τις απειλές των διαγραφών προσπάθησε να περάσει στο πεδίο οικοδόμησης σχέσεων εμπιστοσύνης με τους κεντροαριστερούς πολίτες και ενότητας και συμπόρευσης με όλες τις διαφορετικές «φωνές» στο ΠΑΣΟΚ. Απευθύνθηκε σε κάθε προφίλ ψηφοφόρου ανασύροντας από το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ τις προτάσεις του για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου εργαζόμενων και συνταξιούχων, της μεσαίας τάξης και των ευάλωτων νοικοκυριών. Πρώτα ωστόσο επιχείρησε να δώσει πειστικές πολιτικές απαντήσεις στρεφόμενος στο ακροατήριο του κατάμεστου συνεδριακού χώρου.

«Όποιος πιστεύει ότι υπάρχει σενάριο συνεργασίας με αυτούς που οργάνωσαν την ηθική και πολιτική μου εξόντωση, βρίσκεται εκτός πραγματικότητας. Στόχος της παράταξης δεν είναι η συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία, αυτό είναι κάτι απλό και αυτονόητο», είπε ο κ. Ανδρουλάκης και πρόσθεσε: «Στόχος της παράταξης μας είναι να νικήσουμε τη Νέα Δημοκρατία και σε αυτόν τον αγώνα πρέπει να δώσετε όλες σας τις δυνάμεις. Από την πρώτη γραμμή της μάχης. Μαζί λοιπόν για τη νίκη, για την πολιτική αλλαγή. Μαζί για μια αξιακή και ηθική επανάσταση απέναντι στη διαφθορά και την ατιμωρησία της Νέας Δημοκρατίας».

Αναφερόμενος στο στοίχημα των εκλογών και στις διαφορές με τη Νέα Δημοκρατία αξιοποίησε το «χαρτί» του ΠΑΣΟΚ που αφορά στην σταθερή στάση του στις κρίσιμες στιγμές για τη χώρα. Τόνισε συγκεκριμένα ότι το χρέος του ΠΑΣΟΚ είναι «το ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΘΕΛΩ της πολιτικής αλλαγής, να το μετατρέψει σε ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΠΟΡΩ» και υποστήριξε ότι:

«Το όνομά μας, τα σύμβολά μας, τα χρώματα και οι μουσικές μας, οι ιδέες, οι αξίες και οι αρχές μας, οι Διακηρύξεις μας, τα έργα και οι ημέρες μας, δεν είναι απλώς συναισθηματικές αναφορές του χθες. Έχουν βαθιά διαχρονική κοινωνική και πολιτική αξία.

Απέναντι μας έχουμε μια εξουσία αδίστακτη, που βρίσκει συνεχώς καταφύγιο στον διχασμό και τον κοινωνικό αυτοματισμό. Ξέθαψαν ακόμη και τη ρητορική του μίσους του εμφυλίου πολέμου. Εμείς πετύχαμε την εθνική συμφιλίωση με το βλέμμα στο μέλλον».

Διαβάστε περισσότερα στο protothema.gr