Η Wednesday Martin είναι μια ανθρωπολόγος που πέρασε ολόκληρη την ενήλικη ζωή της ζώντας σχεδόν σε κάθε γειτονιά της Νέας Υόρκης.

Ενα συγκεκριμένο σημείο, ωστόσο, την εκνεύρισε τόσο που αποφάσισε να καθίσει και να γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο για μια κοινωνική τάξη που ξέρει να κρατά καλά κρυμμένα τα μυστικά της (τουλάχιστον ως τώρα). Με το πόνημά της, που φέρει τίτλο The Primates of Park Avenue, η Wednesday αφήνει το κοινό να ρίξει κλεφτές ματιές στις μυστικές ζωές των πλούσιων μαμάδων της ΝΥ. Όπως είπε η ίδια μιλώντας στη New York Post αυτός ο χλιδάτος μικρόκοσμος είναι “το πιο συναρπαστικό και αποξενωμένο παράλληλο σύμπαν” που συνάντησε ποτέ στη ζωή της. Από τη συνάντηση με την ξεχωριστή αυτή φυλή, που κατοικεί στις υπερπολυτελείς γειτονιές γύρω από το Σέντραλ Παρκ, έμεινε άναυδη.

primates

Σε άλλο άρθρο της που δημοσιεύτηκε στους Times της Νέας Υόρκης με τίτλο “Φτωχό μικρό πλούσιο κορίτσι” η Wednesday διηγείται πώς ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με αυτές τις γυναίκες, ηλικίας από 30 ετών και πάνω, απόφοιτες καλών πανεπιστημίων και οικονομικών σχολών, παντρεμένες με πλούσιους ισχυρούς άνδρες, πολλοί εκ των οποίων διαχειρίζονται μεγάλα hedge funds. Αγοράζουν τσάντες Birkin αξίας 100.000 δολαρίων, πάνε άψογα ντυμένες με το αυτοκίνητο στους παιδικούς σταθμούς και αφήνουν τα παιδιά και αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να διατηρήσουν το κορμί τους σε άψογη φόρμα. “Συχνά έχουν τρία έως τέσσερα παιδιά κάτω των 10 η κάθε μία, μένουν δυτικά της Λεωφόρου Λέξιγκτον, βόρεια της 63ης και νότια της 94ης Οδού και δεν εργάζονται έξω από το σπίτι”, αναφέρει η ερευνήτρια, η οποία έχει γράψει και το βιβλίο “Πρωτεύοντα της Παρκ Αβενιου”. Η Μάρτιν γνώρισε τις σούπερ μαμάδες σε παιδικές χαρές, ομάδες παιχνιδιού και παιδικούς σταθμούς της Νέας Υόρκης. Εκτός από τη δύσκολη αποστολή της καθοδήγησης των παιδιών τους, προκειμένου να γίνουν δεκτά σε απαιτητικά σχολεία του Μεγάλου Μήλου, οι ίδιες είναι γυμνασμένες, δεν φορούν τζιν, ούτε έχουν αλογοουρά, αλλά είναι πάντα ακριβά ντυμένες, ενώ φυσικά μοιάζουν μια δεκαετία νεότερες απ’ ό,τι είναι. “Πολλές διοικούν τα σπίτια τους σαν να είναι CEOs”,γράφει η ανθρωπολόγος. Το ενδιαφέρον είναι πως οι περισσότερες από αυτές τις γυναίκες ήταν πρόθυμες να μοιραστούν τις εμπειρίες τους, ακόμη και το θέμα-ταμπού των “συζυγικών μπόνους”.

women

“Εμεινα άφωνη όταν άκουσα τη λέξη μπόνους να αναφέρεται στη διάρκεια ενός καφέ. Στη συνέχεια άκουσα κατά τύχη κάποια γυναίκα που δεν εργάζεται να λέει πως θα αγοράσει ένα τραπέζι σε κάποια εκδήλωση, μόλις οριστεί το μπόνους της. Μια άλλη με πτυχίο μπίζνες, αλλά χωρίς δουλειά, ανέφερε ότι περιμένει το μπόνους της στο τέλος της χρονιάς για να αγοράσει ρούχα. Περαιτέρω έρευνα αποκάλυψε ότι το ετήσιο συζυγικό μπόνους δεν αποτελεί ασυνήθιστη πρακτική σε αυτήν τη φυλή”, επισημαίνει η Μάρτιν. Οπως έμαθε, το συζυγικό μπόνους καθορίζεται είτε σε προγαμιαίο συμβόλαιο είτε στη συνέχεια, στη διάρκεια του γάμου και διανέμεται όχι μόνο με βάση τις επιδόσεις του συζυγικού fund αλλά και από τη δική της απόδοση: πόσο καλά διαχειρίζεται τον οικογενειακό προϋπολογισμό, αν τα παιδιά καταφέρουν να μπουν σε ένα “καλό σχολείο” κ.λπ. Σε αντάλλαγμα τα μπόνους αυτά είναι ένα εισιτήριο για μία υποτυπώδη οικονομική ανεξαρτησία και συμμετοχή σε μία κοινωνική σφαίρα, στην οποία δεν πάει κανείς για ένα μεσημεριανό φαγητό αλλά αγοράζει κι ένα τραπέζι αξίας 10.000 δολαρίων στη διάρκεια φιλανθρωπικού γεύματος κάποιας φίλης.

upper east side

“Ενώ οι σύζυγοί τους – τους οποίους δεν βλέπουν σχεδόν ποτέ – κερδίζουν εκατομμύρια, οι γυναίκες αυτές με παιδιά, που γνώρισα, τείνουν να ανταλλάσσουν δωρεάν τις δεξιότητες που απέκτησαν στα πανεπιστήμια και επαγγέλματά τους, διοργανώνοντας γκαλά, συντάσσοντας δελτία Tύπου, διοικώντας βιβλιοθήκες και πουλώντας κέικ. Η συμμετοχή μιας γυναίκας στα Μαμανόμικς είναι ένας τρόπος να είναι υποστηρικτική, ακόμη και αναντικατάστατη. Είναι επίσης μία πράξη πολυτέλειας και περηφάνιας: “Παλιά εργαζόμουν, ξέρω να το κάνω, αλλά δεν χρειάζεται”, εξηγεί η Μάρτιν”. Η φυλή, όπως διαπίστωσε η Wednesday ενίοτε είναι εντελώς αποκλεισμένη από το άλλο φύλο.

Συμμετέχει σε κοριτσίστικες βραδιές με αλκοόλ, γυναικεία γεύματα, εκδηλώσεις με αποκλειστικό στόχο το σόπινγκ, ακόμη και πάρτι-ταξίδια με ιδιωτικά αεροπλάνα, όπου όλες οι γυναίκες φορούσαν ρούχα παρόμοιας απόχρωσης. “Είναι ευκολότερο κι έχει πλάκα”, επέμειναν οι γυναίκες όταν η Μάρτιν τις ανέκρινε σχετικά με τον αποκλεισμό τους από το άλλο φύλο. “Το προτιμάμε”, πλειοδότησαν οι άνδρες σε ένα δείπνο, όπου οι σύζυγοι και οι γυναίκες τους κάθισαν σε εντελώς διαφορετικά τραπέζια και σε εντελώς διαφορετικά δωμάτια. Ατάκες που θυμίζουν πολύ έντονα την ταινία “Οι γυναίκες του Στέπφορντ” και μας κάνουν να αναρωτιόμαστε αν τελικά το σενάριο εκείνο ‘ήτα τόσο αληθινό όσο εσείς κι εγώ…

Όπως υποστηρίζει η Wednesday, η ξεχωριστή αυτή φυλή γυναικών, στην πλειοψηφία της, κάνει χρήση χαπιών, αλκοόλ και μαριχουάνας για να αντέξουν την ατέρμονη υποχρέωσή τους να είναι οι πλούσιες – άψογες σύζυγοι και μητέρες. Και η μαρτυρία της είναι αξιόπιστη, αν σκεφτεί κανείς ότι πέρασε 6 ολόκληρα χρόνια ζώντας με 100 διαφορετικές τέτοιες γυναίκες. Όπως λέει, παρά τη δυναμική τους εμφάνιση, είναι γυναίκες εντελώς εξαρτημένες από τους συζύγους τους που χρηματοδοτούν τις extravagant ζωές τους.