Τον έλεγαν «Μπέκαμ της Ιαπωνίας». Από πολύ νέος κατάφερε να χτίσει την καριέρα των ονείρων του, αλλά στα 29 του αποφάσισε να δώσει μια κλωτσιά και να παρατήσει μπάλα, γήπεδα και δόξα.
Ο πρώην άσος της μπάλας έχει στο ενεργητικό του τρεις εμφανίσεις σε Παγκόσμια Κύπελλα της FIFA, δύο Ολυμπιακούς αγώνες και μεγάλα συμβόλαια με ομίλους σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ιταλία. Στην Ιταλία μάλιστα είχε πάρει και μια από τις μεγαλύτερες διακρίσεις, το Τάγμα του Αστέρα της Ιταλικής Αλληλεγγύης, ως δείγμα τιμής για τη δεκαετή του καριέρα στη χώρα.
Ωστόσο, έντεκα χρόνια μετά την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε αυτό το μαγικό ταξίδι στον κόσμο του ποδοσφαίρου, αποφάσισε να τα εγκαταλείψει όλα, όντας μόλις 29 χρονών.
«Δεν έπαιζα ποδόσφαιρο για να γίνω διάσημος ή εκατομμυριούχος, αλλά επειδή κυρίως αγαπούσα το ποδόσφαιρο», ομολογεί ο Hidetoshi Nakata. «Ενιωθα ωστόσο κάπως κουρασμένος από το περιβάλλον και τις καταστάσεις» (σσ. που επικρατούν στο ποδόσφαιρο).
Μόλις λίγες εβδομάδες μετά την ήττα της Ιαπωνίας από τη Βραζιλία με 4-1 στο Μουντιάλ του 2006, ο Nakata ανακοίνωνε την απροσδόκητη και πρόωρη αποχώρησή του, λέγοντας ότι είχε λάβει σιωπηρά την απόφαση αυτή έξι μήνες πριν, αφότου συνειδητοποίησε ότι το ποδόσφαιρο έχει γίνει μια «μεγάλη μπίζνες».
Όπως αναφέρει το CNBC, έχοντας αφήσει πίσω του τις ένδοξες ημέρες του ποδοσφαίρου ο Nakata έπρεπε και να ζήσει. Γι’ αυτό έβαλε μπροστά το δικό του plan B. Δεν ήταν εύκολο…
Ταξίδεψε με το αυτοκίνητο και στους 47 νομούς της Ιαπωνίας για να ξαναγνωριστεί με την πατρίδα του αφού ως ποδοσφαιριστής ήταν συνήθως στο εξωτερικό. Συνάντησε αγρότες, σεφ, εργάτες διαφόρων ειδικοτήτων και αποφάσισε να μπει στο έργο της διατήρησης των γιαπωνέζικων παραδόσεων. Του πήρε επτά χρόνια για να ολοκληρώσει την περιοδεία του ανά τη χώρα, αλλά τελικά βρήκε το πραγματικό πάθος του: ήταν το σάκε (παραδοσιακό δυνατό ποτό από ρύζι).
«Οταν αντιλήφθηκα την κουλτούρα που υπάρχει πίσω από το σάκε και όλη αυτή τη βιομηχανία άρχισα να κατανοώ την ποιότητα του ποτού αυτού και των αθρώπων πίσω απο την παρασκευή του. Αλλά ταυτόχρονα και τα προβλήματα που έχουν», λέει.
Το ενδιαφέρον του συνέπεσε με την πτώση στις εγχώριες πωλήσεις σάκε (-30% από το 1975), κυρίως λόγω μείωσης και γήρανσης του πληθυσμού, αλλά και μεγάλου ανταγωνισμού από τα ξενόφερτα κρασιά και κοκτέιλ, μεταξύ των νεότερων..
Ετσι, ο Nakata μετέτρεψε το πάθος του σε φιλοδοξία . Το 2013 ξεκίνησε το «Ν», ένα υψηλής ποιότητας σάκε που πωλείται προς 1000 δολάρια το μπουκάλι. Μετά δημιούργησε ένα ειδικό ψυγείο για σάκε ώστε τα εστιατόρια και οι λάτρεις του σάκε να μπορούν να το απολαμβάνουν σε ιδανικές θερμοκρασίες.
«Τόσο πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι το σάκε είναι σαν το κρασί ή ότι η θερμοκρασία δωματίου είναι μια χαρά», αναφέρει ο Nakata. «Ωστόσο, πρέπει να το διατηρεί κανείς στους -5 βαθμούς Κελσίου. Κανείς δεν λέει αυτή την πληροφορία, ενώ δεν υπάρχει και κελάρι για σάκε».
Λίγα χρόνια πριν, ο Nakata έκανε κι άλλο ένα βήμα: ξεκίνησε το λεγόμενο…Sakenomy, ένα app που αποτελεί στην ουσία τη «βίβλο» για όσους είναι λάτρεις του σάκε, πώς να το φτιάχνουν, πώς να το επιλέγουν μέσα από διάφορα labels και πώς να το ταιριάζουν με διάφορες διεθνείς κουζίνες.
Με τον καιρό, έγινε κάτι ένα είδος πρέσβεως πολιτισμού για το σάκε και για ολόκληρη τη χώρα ου ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο, όχι πια για το ποδόσφαιρο αλλά για το παραδοσιακό ποτό της Ιαπωνίας.
Ωστόσο, ο ίδιος παραδέχεται πως ήταν το ποδόσφαιρο που τον έμαθε να είναι πειθαρχημένος. Εξάλλου, ποτέ δεν το ξέχασε. Συνεχόζει να προπονείται κάθε πρωί γιατί έτσι διατηρεί το μυαλό του οξυδερκές. Όπως λέει, η εικόνα του σώματός μας λειτουργεί σαν καθρέφτης για το πόσο γυμνάζουμε το μυαλό μας.
Ούτε την ενασχόλησή του με το σάκε τη συνδέει με χρήματα και πλουτισμό. «Κάνω απλά αυτό που με παθιάζει. Οχι για δόξα ή για χρήμα. Γι’ αυτό και για μένα δεν υπάρχει αυτό που λέμε πραγματική επιτυχία ή πραγματική αποτυχία». Μόνο πραγματική ευτυχία ή πραγματική δυστυχία θα συμπληρώναμε εμείς.
Χ.Ρ.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.