Το πρωί της 7ης Νοεμβρίου 1940, δύο ιδιοκτήτες φωτογραφείου στην Τακόμα στις ΗΠΑ πήραν τις κινηματογραφικές τους κάμερες και κατευθύνθηκαν προς τη γέφυρα Tacoma Narrows. Η γέφυρα ήταν γνωστή για τις ταλαντώσεις της στον άνεμο, αλλά εκείνο το πρωί το οδόστρωμα είχε αρχίσει να στρίβει τόσο πολύ, ώστε η μία πλευρά του σηκωνόταν ψηλά ενώ η άλλη έγερνε προς το νερό. Στα πλάνα τους φαίνεται ένα αυτοκίνητο που έχει μείνει πάνω στη γέφυρα. Λίγο αργότερα, οι κάμερες καταγράφουν το κεντρικό της τμήμα να διαλύεται και να πέφτει στο στενό, μόλις τέσσερις μήνες μετά τα εγκαίνια.
Δείτε το αυθεντικό φιλμ της κατάρρευσης
Η γέφυρα που οι κάτοικοι έλεγαν «Γκέρτι»
Η Tacoma Narrows είχε ανοίξει την 1η Ιουλίου 1940, συνδέοντας την Τακόμα, στην πολιτεία της Ουάσιγκτον, με τη χερσόνησο Κίτσαπ. Ήταν τότε η τρίτη μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο ως προς το μήκος του κεντρικού ανοίγματος. Στους κατοίκους, όμως, ήταν γνωστή με ένα λιγότερο επιβλητικό όνομα: «Galloping Gertie», η «Γκέρτι που καλπάζει», επειδή το οδόστρωμα… ανεβοκατέβαινε όταν φυσούσε.
Οι ταλαντώσεις ήταν γνώριμο θέαμα, αλλά εκείνο το πρωί η κίνηση άλλαξε. Ως τότε, το οδόστρωμα ανεβοκατέβαινε, τώρα άρχισε να στρίβει κατά μήκος του, με τη μία πλευρά να σηκώνεται την ώρα που η άλλη χαμήλωνε. Λίγο πριν την καταστροφή, η κλίση έφτανε έως τις 45 μοίρες.
Ο Τάμπι, το μόνο θύμα
Το αυτοκίνητο που φαίνεται στο φιλμ που τράβηξαν οι Μπάρνι Έλιοτ και Χαρμπάιν Μονρό, ιδιοκτήτες καταστήματος φωτογραφικών ειδών στην Τακόμα, ανήκε στον Λέοναρντ Κόουτσγουορθ, δημοσιογράφο της Tacoma News Tribune. Είχε περάσει τα διόδια με προορισμό το εξοχικό της οικογένειάς του, έχοντας στο πίσω κάθισμα τον Τάμπι, το μαύρο σπάνιελ της κόρης του. Καθώς διέσχιζε τη γέφυρα, το οδόστρωμα άρχισε να γέρνει τόσο έντονα από τη μία πλευρά στην άλλη, που δεν μπορούσε πια να κρατήσει το αυτοκίνητο στην πορεία του. Βγήκε από ένα ανοιχτό παράθυρο και σύρθηκε προς τον ανατολικό πύργο. Προσπάθησε να επιστρέψει για τον σκύλο, όμως η κίνηση της γέφυρας ήταν πια τόσο βίαιη που δεν κατάφερε να φτάσει ξανά στο αυτοκίνητο.
Ένας καθηγητής του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, που βρισκόταν στη γέφυρα από το πρωί για να καταγράψει τις ταλαντώσεις της, κατάφερε να φτάσει στο αυτοκίνητο για να σώσει το σκυλάκι. Όμως όταν άπλωσε το χέρι του, ο τρομαγμένος σκύλος τον δάγκωσε και ο καθηγητής τελικά απομακρύνθηκε χωρίς να τον βγάλει.
Λίγα λεπτά αργότερα, το κεντρικό τμήμα της γέφυρας άρχισε να διαλύεται. Ο Κόουτσγουορθ είδε από μακριά το αυτοκίνητό του να πέφτει στο νερό μαζί με το οδόστρωμα. Κανένας άνθρωπος δεν σκοτώθηκε στην κατάρρευση. Ο Τάμπι ήταν το μόνο θύμα.
Γιατί η γέφυρα συνέχισε να στρίβει
Περίπου μισή ώρα πριν αλλάξει η κίνηση της γέφυρας, οι μηχανικοί είχαν μετρήσει άνεμο περίπου 68 χιλιομέτρων την ώρα. Για να εξηγήσουν πώς ο άνεμος προκάλεσε τόσο μεγάλες παραμορφώσεις, εξέτασαν το ίδιο το σχήμα της κατασκευής: το οδόστρωμα στηριζόταν σε ένα μακρύ, στενό και σχετικά εύκαμπτο κατάστρωμα, με συμπαγείς χαλύβδινες δοκούς στα πλάγια. Κάθε φορά που το κατάστρωμα έγερνε, άλλαζε και ο τρόπος με τον οποίο περνούσε ο αέρας γύρω του. Η πίεση του αέρα ενίσχυε με τη σειρά της την κίνηση, έτσι ώστε η γέφυρα να στρίβει όλο και περισσότερο.
Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται «στρεπτικός πτερυγισμός». Πρόκειται για ένα εξαιρετικά επικίνδυνο αεροελαστικό φαινόμενο αυτοδιεγειρόμενης ταλάντωσης, κατά το οποίο μια κατασκευή αρχίζει να εκτελεί βίαιες, περιοδικές στρεπτικές κινήσεις γύρω από τον άξονά της λόγω της αλληλεπίδρασης των αεροδυναμικών δυνάμεων, των δυνάμεων αδράνειας και της ελαστικής ακαμψίας της. Αυτό μπορεί να συμβεί στο πτερύγιο ενός αεροπλάνου, στη λεπίδα ενός στροβίλου ή, όπως στην περίπτωση εδώ, σε μία κρεμαστή γέφυρα.
Χρειάστηκαν δέκα χρόνια για να αποκτήσει ξανά το στενό οδική σύνδεση. Η νέα γέφυρα άνοιξε το 1950, πάνω στα θεμέλια της πρώτης. Το φιλμ, που γύρισαν οι Έλιοτ και Μονρό εντάχθηκε το 1998 στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των ΗΠΑ.