Η μικρή με το παράξενο όνομα Πελαγία, από μόνο του αφορμή για μπουλινγκ στα αυτιά των Αμερικανών, συνήθιζε να περνά καθημερινά μπροστά από ένα παλιό γήπεδο τένις, στην Ελληνική παροικία Κουίνς της Νέας Υόρκης και να παρατηρεί τους γείτονές της καθώς χτυπούσαν τις φθαρμένες μπάλες φορώντας τα χαρακτηριστικά μπλουζάκια με τον πράσινο κροκόδειλο.
Χωρίς τότε να το συνειδητοποιεί έγραφε στη μνήμη της εικόνες, ήχους και αισθήσεις που θα επιστρέψουν, αρκετές δεκαετίες αργότερα, για να καθορίσουν την επαγγελματική της μοίρα. Γιατί εκείνο το κορίτσι, που δεν είχε ακόμη αποφασίσει αν θα ακολουθούσε τον δρόμο του κινηματογράφου ή της μόδας, θα γινόταν μια μέρα η γυναίκα που θα αναλάμβανε να επανεφεύρει τον περίφημο κροκόδειλο της Lacoste, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα στην ιστορία της παγκόσμιας ένδυσης.
Η ίδια έχει περιγράψει με αξιοσημείωτη τρυφερότητα εκείνες τις παιδικές αναμνήσεις, μιλώντας για την ιδιαίτερη μυρωδιά του νεοϋορκέζικου καλοκαιριού, τον χαρακτηριστικό ήχο από τις μπάλες που χτυπούσαν στις ρακέτες και τη μυστηριώδη δύναμη που έχουν ορισμένες εικόνες να εγγράφονται ανεξίτηλα στη μνήμη μας, πολύ πριν αποκτήσουμε τα κατάλληλα εργαλεία για να τις ερμηνεύσουμε.
Το γεγονός ότι το 2023 βρέθηκε επικεφαλής της δημιουργικής διεύθυνσης της Lacoste μοιάζει, σαν μια σύμπτωση που αποκτά νόημα μόνο όταν κοιτάξει κανείς τη ζωή του εκ των υστέρων: αρκεί να φανταστεί κανείς τη σκηνή με τη μικρή να περνάει σε αυτό το παλιό, σχεδόν παρακμιακό γήπεδο τένις, για να αντιληφθεί τη βαθιά κινηματογραφική σφραγίδα, σχεδόν σαν μια σκηνή που θα μπορούσε να έχει σκηνοθετήσει ο αγαπημένος της David Lynch.
Μόνο που στην περίπτωση της Κολοτούρου δεν επρόκειτο για μια ευνοϊκή συγκυρία, αλλά για το αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης και επίμονης διαδρομής ανάμεσα σε ετερόκλητους κόσμους, η οποία αναμείγνυε με τον πιο απρόσμενο τρόπο τον αμερικανικό μινιμαλισμό του Calvin Klein και την εκρηκτική κουλτούρα του Kanye West και τις άκρως πρωτοποριακές συνεργασίες με την Beyoncé και τον Pharrell Williams με μια εντελώς ιδιοσυγκρασιακή αισθητική.
Πρόκειται για μια συναρπαστική πορεία που της επέτρεψε να κατανοήσει ότι η μόδα συνδέεται δημιουργικά με τις πιο ωραίες στιγμές της ποπ κουλτούρας διαμορφώνοντας έναν τεράστιο μηχανισμό παραγωγής εικόνων και πολιτισμικών ταυτοτήτων-εν ολίγοις ολόκληρους κόσμους αστείρευτης έμπνευσης. Και αυτό ακριβώς θα καλούνταν να μεταφέρει και στη Lacoste μεταμορφώνοντας ριζικά την εικόνα μιας εταιρείας που μέχρι την έλευση της Πελαγίας, οι περισσότεροι το έβλεπαντρως κάτι αρκετά απρόσο το-ένα κροκοδειλάκι σε αυστηρά πλαίσια.
Η πρώτη, προσωπική ελληνική επανάσταση
Η Κολοτούρου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη, σε μια οικογένεια με ισχυρή ελληνική ταυτότητα, η οποία, όπως η ίδια παραδέχτηκε σε μια εξαιρετικά αποκαλυπτική συνέντευξη στην ιταλική la Repubblica τον Οκτώβριο του 2026, διατηρούσε μια μάλλον παραδοσιακή αντίληψη για τα φύλα και την ανατροφή. Η οικογένειά της ήταν, όπως λέει χαρακτηριστικά, πολύ ελληνική -τόσο ώστε ο αδελφός της να ονομάζεται Οδυσσέας, ένα όνομα που μοιάζει σχεδόν προφητικό για μια γυναίκα η οποία θα περνούσε τη ζωή της ταξιδεύοντας ανάμεσα σε διαφορετικές δημιουργικές πατρίδες.
Ήταν, επομένως, σχεδόν φυσικό οι γονείς της να μην αντιμετωπίσουν με ενθουσιασμό την επιθυμία της να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μόδα. Στο οικογενειακό περιβάλλον όπου μεγάλωσε, οι άνδρες προορίζονταν για την επαγγελματική καταξίωση, ενώ οι γυναίκες μπορούσαν ασφαλώς να σπουδάσουν και να εργαστούν, αλλά η καριέρα δεν θεωρούνταν απαραίτητα η σημαντικότερη προτεραιότητά τους.
Η ίδια θυμάται ότι η οικογένειά της υποδέχτηκε την απόφασή της με έντονη δυσφορία, ενώ οι γονείς της φαίνεται πως πίστευαν ότι ο ενθουσιασμός της θα υποχωρούσε όταν θα αποφάσιζε να παντρευτεί και να αποκτήσει παιδιά. Μόνο που η ζωή επιφύλασσε, ευτυχώς για την ίδια, πολλές ανατροπές και ευχάριστες εκπλήξεις.
Σε αυτή τη λογική της υπαρξιακής ποσόστωσης που θελει τις επιλογές μας να είναι αποτέλεσμα τύχης αλλά και χαρακτήρα, δεν είναι τυχαίο το καλλιτεχνικό βλέμμα της Πελαγίας ήταν πάντοτε απρόσμενο και την οδηγούσε σε άλλες ατραπούς από τους ανθρώπους του περιβάλλοντός της. Είναι, επίσης, ενδιαφέρον ότι η πρώτη της επαφή με τη μόδα δεν προέκυψε μέσα από τα περιοδικά ή τις πολυτελείς βιτρίνες της Πέμπτης Λεωφόρου, αλλά από τον κινηματογράφο. Ως παιδί γοητευόταν από την ικανότητα των ρούχων να μεταμορφώνουν τους ηθοποιούς σε εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους, να αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα τους, να υποδηλώνουν την κοινωνική τους θέση, να δημιουργούν μια καινούργια προσωπικότητα.
Αντιλήφθηκε από νωρίς ότι το ένδυμα δεν αποτελεί απλώς ένα προστατευτικό περίβλημα του σώματος, αλλά έχει έναν ολόκληρο κώδικα επικοινωνίας, μια γλώσσα που μπορεί να αφηγηθεί ιστορίες χωρίς να χρειαστεί να ειπωθεί, ουσιαστικά, τίποτα. Αυτή η σχεδόν σκηνοθετική προσέγγιση της μόδας θα τη συνόδευε σε ολόκληρη την επαγγελματική της διαδρομή. Και ίσως να εξηγεί γιατί οι συλλογές της δεν περιορίζονται ποτέ στην απλή αναπαραγωγή μιας εμπορικά επιτυχημένης αισθητικής, αλλά επιχειρούν να δημιουργήσουν έναν κόσμο αλλά και μια συγκροτημένη καλλιτεχνική αφήγηση.
Από τον Κάλβιν Κλάιν στον Κάνιε Γουεστ: το μεγάλο σχολείο της αμερικανικής μόδας
Η φοίτησή της στο Parsons School of Design, ένα από τα σημαντικότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Νέας Υόρκης, αποτέλεσε την πρώτη ουσιαστική επιβεβαίωση ότι η νεαρή Ελληνοαμερικανίδα δεν αντιμετώπιζε τη μόδα με ένα παροδικό νεανικό ενδιαφέρον, αλλά ως το συγκροτημένο πεδίο στο οποίο σκόπευε να οικοδομήσει τη ζωή της. Η επαγγελματική της πορεία άρχισε από την Theory, την εταιρεία που συνέβαλε καταλυτικά στη διαμόρφωση της σύγχρονης αμερικανικής αντίληψης για το καθημερινό ντύσιμο, με έμφαση στις καθαρές γραμμές, τη λειτουργικότητα και την ανεπιτήδευτη κομψότητα. Ακολούθησε ο Calvin Klein, όπου η Κολοτούρου εργάστηκε επί περίπου δώδεκα χρόνια, αποκτώντας βαθιά γνώση του μινιμαλισμού και της σχεδιαστικής πειθαρχίας.
Ήταν ένα περιβάλλον στο οποίο η κάθε λεπτομέρεια είχε την (ακραία) σημασία της: κάθε ραφή, κάθε αναλογία, κάθε λεπτομέρεια όφειλε να υπηρετεί μια συγκεκριμένη αισθητική λογική. Η κομψότητα δεν προέκυπτε από την προσθήκη αλλά από την αφαίρεση, από την ικανότητα του σχεδιαστή να απομακρύνει οτιδήποτε θα μπορούσε να διαταράξει την καθαρότητα της συνολικής εικόνας. Ωστόσο, όπως η ίδια παραδέχτηκε, κάποια στιγμή αισθάνθηκε ότι χρειαζόταν κάτι διαφορετικό. Η γοητεία του μινιμαλισμού δεν αρκούσε πλέον για να ικανοποιήσει τη δημιουργική της περιέργεια. Ήθελε να πειραματιστεί με νέες τεχνολογίες, να ανακαλύψει τη δυναμική της αθλητικής ένδυσης και να δοκιμάσει τις δυνατότητες ενός διαφορετικού σχεδιαστικού λεξιλογίου.
Καταλυτική στο σημείο αυτό ήταν η συνεργασία της με το Yeezy του Kanye West καθώς εδώ η μόδα δεν υπάκουε πλέον στους κανόνες της κλασικής αμερικανικής κομψότητας, αλλά μετατρεπόταν σε προέκταση της μουσικής, της ποπ κουλτούρας και της προσωπικής μυθολογίας ενός καλλιτέχνη που αντιμετώπιζε κάθε δημιουργική δραστηριότητα έξω από το κουτί και σίγουρα έξω από τα προσδιοριστικά πλαίσια οποιασδήποτε μορφής πολιτικής ορθότητας.
Η Κολοτούρου είχε έτσι την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά έναν κόσμο όπου το sneaker αποκτούσε την πολιτισμική βαρύτητα ενός έργου τέχνης και ένα φαινομενικά απλό φούτερ μπορούσε να μετατραπεί σε αντικείμενο παγκόσμιας επιθυμίας. Ακολούθησε η The North Face, όπου το 2017 ανέλαβε τη θέση της Global Creative Director, κάτι που σήμαινε ότι ήταν υπεύθυνη για ένα ευρύ φάσμα συλλογών, από το streetwear μέχρι την ανδρική και γυναικεία ένδυση. Ήταν ένας επαγγελματικός χώρος που της δίδαξε μια διαφορετική διάσταση της δημιουργίας με την αισθητική να είναι άμεσα συνυφασμένη με την τεχνική απόδοση, την ανθεκτικότητα και την προστασία του ανθρώπινου σώματος.
Η επιστροφή της στον κόσμο της Adidas και η συμμετοχή της στις συνεργασίες με το Ivy Park της Beyoncé και τον Pharrell Williams ολοκλήρωσαν αυτή την άκρως εποικοδομητική μαθητεία και στη συνέχεια επαγγελματική καταξίωση που συνέδεε την υψηλή μόδα με την τεχνολογία και την κουλτούρα των μεγάλων ονομάτων. Από όλες αυτές τις εμπειρίες η Κολοτούρου φαίνεται ότι κράτησε διαφορετικά στοιχεία τα οποία διαμόρφωσαν τη σημερινή της ταυτότητα: από τον Calvin Klein την πειθαρχία, από το Yeezy τη δύναμη της πολιτισμικής επιρροής, από τη The North Face τη σημασία της λειτουργικότητας και από την Adidas την ικανότητα να δημιουργεί προϊόντα που υπερβαίνουν την εμπορική τους ταυτότητα και γίνονται μέρος της σύγχρονης συλλογικής φαντασίας.
Η απρόσμενη πρόταση και η (ανα)γέννηση ενός θρύλου
Όταν, τον Φεβρουάριο του 2023, η Lacoste ανακοίνωσε την τοποθέτησή της Πελαγίας Κορλοτούρου στη θέση της Creative Design Director, η πρώτη που εξεπλάγη ήταν μάλλον η ίδια. Όπως εξήγησε αργότερα, δεν μπορούσε να φανταστεί γιατί ένας τόσο ιστορικός γαλλικός οίκος θα επέλεγε μια σχεδιάστρια ελληνικής καταγωγής, γεννημένη και μεγαλωμένη στη Νέα Υόρκη, η οποία είχε εργαστεί αποκλειστικά στην αμερικανική αγορά. Αλλά αυτό που αρχικά έμοιαζε κάπως παράξενο, όσον αφορά την επιλογή της έναντι άλλων ονομάτων, ήταν πιθανότατα και το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της.
Η Lacoste δεν αναζητούσε απλώς έναν ακόμη σχεδιαστή που θα αναλάμβανε να δημιουργήσει όμορφες συλλογές. Η αποχώρηση της Louise Trotter είχε συμπέσει με την απόφαση της εταιρείας να υιοθετήσει ένα περισσότερο συλλογικό δημιουργικό μοντέλο, ανοίγοντας τη διαδικασία σχεδιασμού σε διαφορετικές συνεργασίες, καλλιτεχνικές κοινότητες και πολιτισμικές επιρροές. Η Κολοτούρου, με την εμπειρία της στην αμερικανική βιομηχανία της μόδας και την ιδιαίτερη εξοικείωσή της με τη σύγχρονη κουλτούρα των συνεργασιών, έμοιαζε να διαθέτει ακριβώς εκείνο που χρειαζόταν η εταιρεία.
Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν ανέλαβε μια επιχείρηση που βρισκόταν σε οικονομικό αδιέξοδο. Αντιθέτως, η Lacoste είχε ήδη καταγράψει πωλήσεις 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ το 2022, διπλάσιες σε σχέση με το 2014 έχοντας ήδη αποδείξει ότι διάγει μια άλλη, ιδιαίτερη περίοδο με ανταπόκριση σε ένα ευρύ φάσμα αγοραστικού κοινού. Εκείνο που επιζητούσε ήταν μια νέα πολιτισμική και δημιουργική δυναμική, τη δυνατότητα να διεκδικήσει μια πιο ουσιαστική θέση στη σύγχρονη μόδα, πέρα από την αδιαμφισβήτητη εμπορική επιτυχία των κλασικών της προϊόντων. Και σε αυτό ακριβώς επικεντρώθηκε η Κουλτούρου αντιλαμβανόμενη ότι δεν είχε νόημα να μετατρέψει την Lacoste, σε κάτι αλλότριο σε σχέση με την ταυτότητά του, αλλά να διαβάσει με διαφορετικό βλέμμα την ιστορία της.
Άρχισε, λοιπόν, να μελετά συστηματικά τα αρχεία του οίκου, αναζητώντας όχι μόνο τα βασικά κομμάτια που είχαν καθορίσει την αισθητική του, αλλά και τις προσωπικότητες, τις κοινωνικές συνθήκες και τις πολιτισμικές αντιφάσεις μέσα στις οποίες είχαν δημιουργηθεί. Ο René Lacoste, ο θρυλικός Γάλλος τενίστας που ίδρυσε την εταιρεία το 1933 μαζί με τον André Gillier, δεν ήταν απλώς ένας αθλητής με εξαιρετικές επιδόσεις, αλλά ένας άνθρωπος που είχε αμφισβητήσει τις ενδυματολογικές συμβάσεις του αθλήματός του, επιλέγοντας ελαφρύτερα και περισσότερο λειτουργικά ρούχα.
Αυτή η σχεδόν ξεχασμένη επαναστατικότητα αποτέλεσε τη βάση της νέας της προσέγγισης. Το polo, το οποίο είχε μετατραπεί σε σύμβολο μιας μάλλον συντηρητικής, προνομιούχας αθλητικής κομψότητας, μπορούσε να αποκτήσει ξανά κάτι από την πρωτοποριακή του καταγωγή. Και ο κροκόδειλος, αντί να παραμένει εγκλωβισμένος στο μικρό κεντημένο έμβλημα ενός υφάσματος, μπορούσε να μεταμορφωθεί σε ένα απρόβλεπτο δημιουργικό σύμβολο που θα έδειχνε την έντονη δυναμική που δικαιώνει πανηγυρικά και με ποπ τρόπο το όνομά και τη φήμη του.
Η μεγάλη επιστροφή στο Roland-Garros
Η πρώτη ολοκληρωμένη επίδειξή της Πελαγίας Κολοτούρου για τη Lacoste, πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2024, στο Roland-Garros, εκεί όπου η ιστορία του γαλλικού τένις συναντούσε τη μυθολογία της ίδιας της εταιρείας. Δεν επρόκειτο για μια απλή επιλογή εντυπωσιακού σκηνικού, αλλά για μια συνειδητή επιστροφή στις ρίζες, η οποία, αντί να αναπαράγει με νοσταλγική ευλάβεια την ιστορία του οίκου, επιχειρούσε να την επαναδιαπραγματευτεί με τον πιο απρόβλεπτο τρόπο.Η συλλογή Victory of 1927, εμπνευσμένη από τον θρίαμβο της γαλλικής ομάδας στο Davis Cup εκείνης της χρονιάς, επανέφερε τα χαρακτηριστικά στοιχεία της τενιστικής γκαρνταρόμπας μέσα από μια εντελώς διαφορετική αισθητική.
Τα γνώριμα polo αποκτούσαν νέες αναλογίες, οι αθλητικές φούστες μετατρέπονταν σε περισσότερο αρχιτεκτονικές δημιουργίες, οι τεχνικές υφές συναντούσαν το εκλεπτυσμένο tailoring και η αυστηρή αθλητική λειτουργικότητα επέτρεπε να φανεί μια απρόσμενη θεατρικότητα-που ήταν και το πιο ισχυρό χαρτί της νέας σχεδιάστριας. Και αυτό γιατί η Κολοτούρου δεν ήθελε να ντύσει απλώς τους αθλητές ή τον κόσμο, αλλά να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη ενδυματολογική πρόταση για ανθρώπους που ζουν ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, μετακινούνται από το γραφείο στον δρόμο και από την καθημερινότητα στις κοινωνικές τους δραστηριότητες, χωρίς να αισθάνονται την ανάγκη να αλλάζουν διαρκώς αισθητική ταυτότητα.
Αυτή η φιλοσοφία είχε κάτι από τον πραγματισμό της Νέας Υόρκης και κάτι από τη γαλλική προσήλωση στην ποιότητα και στην ιστορία της ραπτικής, έναν συνδυασμό που η ίδια είχε αρχίσει να αναγνωρίζει ως τη σημαντικότερη ιδιαιτερότητα της νέας της επαγγελματικής πατρίδας. Οι επόμενες συλλογές επιβεβαίωσαν με τον πιο περίτρανο τρόπο ότι η σχεδιάστρια δεν ενδιαφερόταν για μια επιφανειακή αλλαγή εικόνας. Αντιθέτως, κάθε επίδειξη έμοιαζε να προσθέτει ένα ακόμη κεφάλαιο σε μια συνεκτική αφήγηση με την αθλητική κληρονομιά της Lacoste να λειτουργεί ως αφετηρία για μια σειρά από αισθητικούς πειραματισμούς.
Από τον Ντέιβιντ Λιντς στον Χέλμουτ Λανγκ
Η περίτεχνη, δημιουργικά ετερόκλητη γλώσσα της Πελαγίας Κολοτούρου έχει διαμορφωθεί από επιρροές που εκτείνονται πολύ πέρα από τον κόσμο της μόδας. Σε συνέντευξή της στη Vogue Italia, τον Μάιο του 2025, η Κολοτούρου αποκάλυψε ότι καταλυτική συμβολή στον προσωπικό της τρόπο αποκωδικοποίησης της αισθητικής και των εικόνας και η σημασία στη δημιουργία ενός συνεκτικού αισθητικού σύμπαντος ήταν η ταινία Dune του David Lynch. Γιατί μπορεί ο καλλιτέχνης πατέρας της να την έκανε να αγαπήσει το σχέδιο αλλά ο κινηματογράφος ήταν εκείνος που της επέτρεψε να κατανοήσει πώς τα ρούχα μπορούν να μεταμορφώσουν έναν άνθρωπο και να προσδώσουν μια εντελώς διαφορετική σημασία στην παρουσία του.
Από τον Helmut Lang, πάλι, άντλησε την προσήλωσή της στη λειτουργικότητα, την ιδέα ότι ένα ένδυμα οφείλει να συνδυάζει την πρακτικότητα με την αισθητική τόλμη, χωρίς να υποκύπτει στις ευκολίες μιας μονοδιάστατης αντίληψης περί κομψότητας. Η ίδια, ωστόσο, προτιμά να αυτοαποκαλείται «αγοροκόριτσο», μια λέξη που, πέρα από την προσωπική της σημασία, αποκαλύπτει και τη δημιουργική της προτίμηση για ρούχα που επιτρέπουν στο σώμα να κινείται ελεύθερα, χωρίς να εγκλωβίζεται σε άκαμπτους κανόνες φύλου ή κοινωνικής συμπεριφοράς.
Δεν είναι τυχαίο ότι στη δική της Lacoste η παραδοσιακή αντίθεση ανάμεσα στο ανδρικό και το γυναικείο ένδυμα μοιάζει να υποχωρεί μπροστά σε μια περισσότερο ευέλικτη αντίληψη της σύγχρονης γκαρνταρόμπας. Η θηλυκότητα δεν προϋποθέτει την εγκατάλειψη της αθλητικής άνεσης, όπως και η ανδρική κομψότητα δεν χρειάζεται να ταυτίζεται με την αυστηρότητα της κλασικής ραπτικής.
Ο «λερωμένος» κροκόδειλος
Η πιο χαρακτηριστική ίσως έκφραση της δημιουργικής έκφρασης και προσωπικής φιλοσοφίας της Πελαγίας Κολοτούρου παρουσιάστηκε πριν από λίγες μέρες στο κεντρικό γήπεδο Philippe-Chatrier του Roland-Garros, όπου η Lacoste παρουσίασε τη συλλογή Άνοιξη–Καλοκαίρι 2027 με τον προκλητικό τίτλο Dress Code: No White Required. Το απρόσμενο, εκπληκτικό σκηνικό είχε κάτι από κινηματογραφική εγκατάσταση: σωροί από κόκκινο χώμα είχαν μεταφερθεί στο γήπεδο, η πασαρέλα σχημάτιζε μια ατελείωτη διαδρομή πάνω στη χωμάτινη επιφάνεια και τα μοντέλα εμφανίζονταν με ρούχα που έμοιαζαν να έχουν υποστεί τις δοκιμασίες ενός εξαντλητικού αγώνα.
Τα λευκά polo είχαν το χρώμα του χώματος, τα υφάσματα έφεραν τεχνητά δημιουργημένες πτυχώσεις που θύμιζαν ιδρώτα και υγρασία, ενώ οι καθαρές γραμμές της παραδοσιακής αθλητικής ένδυσης είχαν αντικατασταθεί από μια πιο χαλαρή, αισθησιακή και σχεδόν ατίθαση αισθητική. Αλλά το καλό είναι ότι όλα αυτά δεν έμοιαζαν αποτέλεσμα μιας καλοσχημένης σκηνοθεσίας και ενός ευκαιριακού εντυπωσιασμού.
Η Κολοτούρου κατάφερε να αμφισβητήσει θεμελιακά την ίδια την έννοια της άψογης εμφάνισης, πάνω στην οποία είχε οικοδομηθεί ένα σημαντικό μέρος της αισθητικής του preppy στυλ. Το ρούχο δεν ήταν πλέον ένα ανέγγιχτο αντικείμενο, προορισμένο να επιβεβαιώνει την κοινωνική θέση εκείνου που το φορά, αλλά μια ζωντανή επιφάνεια που μπορούσε να καταγράφει την κίνηση, την ένταση και την εμπειρία του σώματος.
Η έμπνευση προερχόταν, κατά παράδοξο τρόπο, από τους δύο μεγάλους ανατροπείς της ενδυματολογικής ιστορίας του τένις: τον René Lacoste, που είχε κοντύνει τα μανίκια του για να αποκτήσει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων, και τη Suzanne Lenglen, που είχε τολμήσει να αγωνιστεί χωρίς κορσέ, αμφισβητώντας τις ασφυκτικές συμβάσεις της γυναικείας αθλητικής εμφάνισης.
Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, η Κολοτούρου επιχειρούσε να επαναφέρει μια πρωτοποριακή αυθεντική δύναμη στον χώρο, μετατρέποντας τη χωμάτινη επιφάνεια του γηπέδου σε σύμβολο μιας νέας αντίληψης για τη μόδα. Όταν στα παρασκήνια της επίδειξης ρωτήθηκε αν προσπαθούσε να κάνει τη Lacoste πιο σέξι, απάντησε καταφατικά, προσθέτοντας με χαρακτηριστική απλότητα ότι θεωρεί τον αθλητισμό σέξι.
Μια δήλωση, πραγματικό μανιφέστο για ολόκληρη τη δημιουργική της πορεία. Γιατί πίσω από την επιθυμία να μετατρέψει την αθλητική ένδυση σε αντικείμενο σύγχρονης αισθητικής επιθυμίας κρύβεται η προσωπική της κοσμοθεωρία που πρεσβεύει ότι η ομορφιά δεν προκύπτει αποκλειστικά από την τελειότητα, αλλά και από την κίνηση, την προσπάθεια, την ατέλεια, ακόμη και την αναμέτρηση του ανθρώπινου σώματος με τα όριά του.
Γι αυτό είναι και καταλυτική η συμβολή της στη ριζική μεταμόρφωση ενός οίκου που είχε μάθει να λειτουργεί με βάση τους κανόνες και τα όρια-εκφραστικά, στυλιστικά ακόμα και προσωπικά με σαφή, στις περισσότερες περιπτώσεις. διαχωρισμό στην ανδρική και γυναικεία ένδυση. Είναι πολύ σημαντικό, ωστόσο, το γεγονός ότι η Κολοτούρου μεταμόρφωσε τον οίκο, σεβόμενη την ιστορική πολιτιστική του ταυτότητα, διευρύνοντας το κοινό του χωρίς να αποξενώσει εκείνους που τον εμπιστεύονται εδώ και δεκαετίες.
Οι συλλογές της έχουν ήδη αποκτήσει παρουσία σε περισσότερα από σαράντα επιλεγμένα καταστήματα και σημεία λιανικής διεθνώς, ανάμεσά τους τα Dover Street Market, Selfridges, Galeries Lafayette και Ssense, γεγονός που αποτελεί ένδειξη της αυξανόμενης αποδοχής της σχεδιαστικής της πρότασης στον κόσμο της σύγχρονης μόδας.
Εξίσου σημαντικός είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο της δημιουργικής διεύθυνσης. Σε μια βιομηχανία που εξακολουθεί να καλλιεργεί τον μύθο του ιδιοφυούς σχεδιαστή, του μοναχικού δημιουργού που επιβάλλει το προσωπικό του όραμα σε έναν ολόκληρο οίκο, η Κολοτούρου εκπροσωπεί μια περισσότερο συλλογική προσέγγιση, με επίκεντρο τη συνεργασία, τη ανταλλαγή ιδεών και τη συνάντηση διαφορετικών πολιτισμικών εμπειριών.
Ίσως αυτό να αποτελεί και το σημαντικότερο μάθημα της επαγγελματικής της διαδρομής. Έχοντας εργαστεί με ορισμένες από τις πιο ισχυρές και ιδιοσυγκρασιακές προσωπικότητες της σύγχρονης ποπ κουλτούρας, δεν φαίνεται να θέλει να οικοδομήσει έναν αντίστοιχο προσωπικό μύθο. Η δύναμή της βρίσκεται περισσότερο στη μεθοδικότητα, στη γνώση της ιστορίας, στην κατανόηση των υλικών και στην ικανότητά της να συνθέτει διαφορετικές αισθητικές παραδόσεις σε ένα ενιαίο δημιουργικό αποτέλεσμα.
Σχεδόν έναν αιώνα μετά από τη δημιουργική εισβολή του René Lacoste στον χώρο της μόδας, η Πελαγία Κολοτούρου παίρνει ένα σύμβολο που έχει επιβιώσει από τις διαδοχικές μεταμορφώσεις της μόδας, αφαιρεί από πάνω του τη σκόνη της προβλέψιμης κομψότητας και το επαναφέρει σε έναν κόσμο όπου η ταυτότητα δεν θεωρείται πλέον δεδομένη, αλλά επαναπροσδιορίζεται διαρκώς. Αυτή τη φορά ο κορκόδειλος φεύγει από το γυμνασμένο πέτο ενός τενίστα για να περπατήσει στις πασαρέλες του Παρισιού ακόμα και να συρθεί στο κόκκινο χώμα του Roland-Garros για να ανακαλύψει, χάρη σε μια Ελληνίδα που δεν φοβήθηκε να αμφισβητήσει τις συμβάσεις, ξανά την παλιά, σχεδόν ξεχασμένη, επαναστατική του φύση.