Πίσω από τους αλλόκοτους, σκοτεινούς και εμβληματικούς χαρακτήρες που ενσάρκωσε στην οθόνη —από τον Edward Scissorhands μέχρι τον Captain Jack Sparrow— ο Τζόντι Ντεπ παραμένει ένας εσωστρεφής παρατηρητής. Στο πλαίσιο της δημοφιλούς στήλης «House Call» της Wall Street Journal, ο 63χρονος ηθοποιός ανοίγει τις πόρτες της προσωπικής του διαδρομής στον Marc Myers. Σε μια σπάνια, εξομολογητική συνέντευξη, θυμάται την ταραγμένη παιδική του ηλικία με περισσότερες από 40 μετακομίσεις, την ημέρα που ο διευθυντής του λυκείου τον έδιωξε για να γίνει μουσικός, τη σωτήρια φιλία με τον Nicolas Cage και την ειρήνη που βρήκε τελικά στο απομονωμένο καταφύγιό του στις Μπαχάμες.

Όταν ήταν μόλις 15 ετών, ο Τζόντι Ντεπ αποφάσισε να εγκαταλείψει το λύκειο κατά τη διάρκεια της πρώτης του χρονιάς. Για τις επόμενες δύο εβδομάδες, ο νεαρός από το Κεντάκι περνούσε τις νύχτες του παίζοντας κιθάρα σε μια τοπική ροκ μπάντα και προσπαθώντας παράλληλα να καταταγεί στο Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ. Η ηλικία του στάθηκε εμπόδιο για τον στρατό και, κυριευμένος από τη βαρεμάρα της καθημερινότητας, αποφάσισε να επιστρέψει στο σχολείο.

Ο διευθυντής του λυκείου, ωστόσο, είχε μια εντελώς διαφορετική οπτική. Αρνήθηκε να τον δεχτεί πίσω, λέγοντάς του χαρακτηριστικά ότι το σχολείο δεν ήταν ο δικός του δρόμος. Τον προέτρεψε να μην εγκαταλείψει τη μουσική και να ακολουθήσει το όνειρό του. Αν εκείνος ο εκπαιδευτικός δεν είχε αρνηθεί την επανεγγραφή του ή αν οι Πεζοναύτες είχαν κάνει δεκτή την αίτησή του, η ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου θα είχε γραφτεί πολύ διαφορετικά.

Η Περιπλάνηση, το «Τεμπέλικο» Μάτι και η Καταφυγή στη Μουσική

Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Τζόντι Ντεπ σημαδεύτηκαν από συνεχή μετακίνηση και συναισθηματικές αναταράξεις. Μεγαλώνοντας μέχρι τα επτά του χρόνια στο Owensboro του Κεντάκι, σε ένα ταπεινό κόκκινο τούβλινο σπίτι, κληρονόμησε την ηρεμία του πατέρα του, John, ενός πράου πολιτικού μηχανικού. Στον αντίποδα, η μητέρα του, Betty Sue, μια σερβιτόρα που πάλευε με τα δικά της εσωτερικά κενά, υπήρξε ένας εξαιρετικά περίπλοκος και συχνά σκληρός άνθρωπος για τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας.

Η μετακόμιση στο Miramar της Φλόριντα το 1970 σηματοδότησε την αρχή μιας πολυετούς περιπλάνησης. Η οικογένεια άλλαξε περισσότερες από 40 διαφορετικές κατοικίες, καθώς η μητέρα του αναζητούσε διαρκώς μια αλλαγή περιβάλλοντος και ο πατέρας του ακολουθούσε για να διατηρήσει τις ισορροπίες.

Αυτή η διαρκής αλλαγή σχολείων μετέτρεψε τον Ντεπ σε έναν εσωστρεφή παρατηρητή. Η κατάσταση επιβαρύνθηκε από το γεγονός ότι γεννήθηκε με «τεμπέλικο» αριστερό μάτι, υποχρεώνοντάς τον να φοράει κάλυμμα στο δυνατό του μάτι για να εξαναγκάσει το άλλο να λειτουργήσει. Περιθωριοποιημένος και ευαίσθητος, απέφευγε τις κοινωνικές επαφές, προτιμώντας τη ζωγραφική και το διάβασμα.

Η λύτρωση ήρθε στα 12 του χρόνια, όταν η μητέρα του του χάρισε την ακουστική κιθάρα ενός συγγενή. Μαθαίνοντας μόνος του πάνω στους δίσκους της εποχής, η μουσική έγινε το απόλυτο καταφύγιό του. Στο γυμνάσιο, η υποκριτική δεν υπήρχε καν ως ιδέα στο μυαλό του. Περπατούσε στους διαδρόμους με το κεφάλι σκυφτό, εστιασμένος αποκλειστικά στη νότα και στη δημιουργία της πρώτης του μπάντας.

Η Γνωριμία με τον Nicolas Cage και το Τυχαίο Ντεμπούτο

Το 1983, μετά το διαζύγιο των γονιών του και αφού έζησε για ένα διάστημα δίπλα στη μητέρα του στηρίζοντάς την στην κατάθλιψη, ο 18χρονος Ντεπ μετακόμισε στο Λος Άντζελες με το συγκρότημά του. Η σημείο καμπής στην καριέρα του δεν προήλθε από κάποια οντισιόν, αλλά από μια τυχαία φιλία.

Στο σπίτι ενός κοινού γνωστού γνώρισε τον ηθοποιό Nicolas Cage. Ο Cage παρακολούθησε αρκετές live εμφανίσεις της μπάντας του Ντεπ και, διακρίνοντας κάτι πέρα από τη μουσική του ιδιότητα, του πρότεινε να δοκιμάσει την υποκριτική. Ο Ντεπ, που πάλευε εκείνη την περίοδο να καλύψει τα βασικά έξοδα διαβίωσής του, αποδέχτηκε την πρόταση χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ο Cage τον σύστησε στον προσωπικό του ατζέντη, εξασφαλίζοντάς του έναν ρόλο στην ταινία τρόμου του 1984, «A Nightmare on Elm Street». Χωρίς υποκριτική παιδεία, ο Ντεπ έμαθε την τέχνη του σινεμά στην πράξη, καθοδηγούμενος από την ευαισθησία του και μια έμφυτη αποφασιστικότητα να δίνει τα πάντα στους χαρακτήρες του. Η καθιερωτική του στιγμή ήρθε λίγα χρόνια αργότερα, το 1990, με τον εμβληματικό «Edward Scissorhands», εγκαινιάζοντας μια σειρά από ιστορικές ερμηνείες σε ταινίες όπως «Ed Wood», «Donnie Brasco», «Pirates of the Caribbean» και «Black Mass».

Η Ειρήνη στις Μπαχάμες και η Συμφιλίωση με το Παρελθόν

Σήμερα, ο Τζόντι Ντεπ περνά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του στις Μπαχάμες, σε ένα ξύλινο σπίτι της δεκαετίας του 1940 που αγόρασε το 2004, στο οποίο πρόσθεσε ένα εργαστήριο ζωγραφικής. Εκεί, μακριά από τους φακούς των παπαράτσι και τα βλέμματα των περαστικών, έχει βρει την απόλυτη γαλήνη, επιστρέφοντας στη διαρκή του αγάπη για την τέχνη και το διάβασμα.

Η σχέση του με τη μητέρα του πέρασε από σαράντα κύματα, αλλά μαλάκωσε με την πάροδο των ετών μέχρι τον θάνατό της το 2016. Σε μια από τις τελευταίες τους συναντήσεις στο Λος Άντζελες, πίνοντας καφέ, εκείνη τον ρώτησε χαμηλόφωνα αν θεωρούσε ότι δεν ήταν καλή μητέρα.

Η απάντησή του συμπυκνώνει τη φιλοσοφία ζωής που διαμόρφωσε καθώς της εξήγησε ότι χρησιμοποίησε τα περιορισμένα μέσα και τις γνώσεις που διέθετε, και παρότι δεν έκανε τα πάντα σωστά, τον διαμόρφωσε ακριβώς σε αυτό που είναι σήμερα — για καλό ή για κακό.

3 Σύντομες Ερωτήσεις στον Τζόντι Ντεπ

Ποιες είναι οι αγαπημένες σας δραστηριότητες όταν βρίσκεστε στο σπίτι;

Μου αρέσει να παίρνω τέσσερα ή πέντε βιβλία μαζί μου, να ξαπλώνω στον καναπέ και να διαβάζω για ώρες. Εναλλακτικά, αποσύρομαι στο μουσικό μου στούντιο και παίζω κιθάρα.

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον Marlon Brando στο «Don Juan DeMarco»;

Ήμουν εκείνος που ζήτησε να υποδυθεί τον ψυχίατρό μου στην ταινία του 1994. Όταν δέχτηκε, έμεινα απόλυτα άναυδος.

Σας μετέδωσε κάποια συμπυκνωμένη σοφία για το επάγγελμα;

Ακόμη και σήμερα ανακαλύπτω πράγματα από τους σπόρους που έσπειρε στις κουβέντες μας. Μου είχε πει κάποτε: «Η υποκριτική είναι μια πολύ περίεργη δουλειά για έναν ενήλικα άνδρα». Και φυσικά είχε απόλυτο δίκιο.