Η συνεχής πρόοδος των συστημάτων υποβοήθησης οδήγησης επηρεάζει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο οι οδηγοί συμπεριφέρονται στον δρόμο. Καθώς τα σύγχρονα αυτοκίνητα αναλαμβάνουν ολοένα περισσότερες λειτουργίες, αυξάνεται ο κίνδυνος οι οδηγοί να μειώσουν την εγρήγορσή τους, πιστεύοντας ότι δεν χρειάζεται να παρακολουθούν διαρκώς την πορεία του οχήματος.
Η συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι γνωστή ως «automation complacency», δηλαδή εφησυχασμός που προκαλείται από την εμπιστοσύνη στους αυτοματισμούς. Όταν ένα τεχνολογικό σύστημα λειτουργεί για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς προβλήματα, ο χρήστης ενδέχεται να θεωρήσει λανθασμένα ότι μπορεί να αντιμετωπίσει με την ίδια αποτελεσματικότητα οποιαδήποτε συνθήκη προκύψει.
Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία στα συστήματα αυτοματοποιημένης οδήγησης επιπέδου 2, όπως το Full Self-Driving (FSD) της Tesla. Παρότι προσφέρουν προηγμένες δυνατότητες υποβοήθησης, δεν αντικαθιστούν τον άνθρωπο πίσω από το τιμόνι, ο οποίος οφείλει να παραμένει συγκεντρωμένος και έτοιμος να αναλάβει τον έλεγχο ανά πάσα στιγμή.
Παράλληλα, μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες, όπως η Tesla, η Ford, η General Motors και η Rivian, συνεχίζουν να επενδύουν στην ανάπτυξη τεχνολογιών αυτοματοποιημένης οδήγησης. Μάλιστα, η Ford εργάζεται πάνω σε σύστημα επιπέδου 3, με χρονικό ορίζοντα το 2028.
Ωστόσο, μέχρι τα οχήματα να μπορούν να κινούνται πλήρως αυτόνομα, η σωστή ενημέρωση για τις δυνατότητες και τους περιορισμούς αυτών των τεχνολογιών παραμένει απαραίτητη. Τα συστήματα υποβοήθησης μπορούν να διευκολύνουν την οδήγηση, αλλά δεν απαλλάσσουν τον οδηγό από την ευθύνη να παρακολουθεί τον δρόμο και να αντιδρά όταν χρειάζεται.